u & me be together Y o o s u E t e r n a l ~*

Title: ซกมกแมน & เพอร์เฟคบอย
Author:Koekun
Couple: Yoosu
Rate : PG-13
Talk : ต้องขออภัยเลย เป็นความผิดของกิ๊กเองที่ตัดผิดตอน ความจริงมันต้องจบตอนหน้าจ้า
ขอบคุณนะคะที่เป็นกำลังใจมาตลอด ขอบคุณทุกๆคนเลย

ช่วงนี้ฝนฟ้ารั่วบ่อยๆ พกร่มพกเสื้อกันฝน ระวังเป็นหวัดเน้
รักษาสุขภาพกันด้วยนะจ๊ะ

ขอบคุณที่อ่านจ้า^O^

------------------------------------------------------------------------------------------------

Part 17 Please, Forget me...



" งืมมมม..." เสียงอู้อี้เล็กครางงืมงำไม่ได้ศัพท์ เป็นเรื่องปกติของเด็กทั่วไปที่จะงอแงตอนตื่นนอน ไม่เว้นแต่คุณหนูสุดเนี้ยบอย่างคิม จุนซู กายบางบิดไปมาบนเตียง ดวงตาเรียวเหลือบเห็นนาฬิกาบอกเวลาว่าตอนนี้เพิ่งจะเจ็ดโมงครึ่ง ยังเช้าเกินไปที่จะลุกขึ้นมาเตรียมอาหารเช้าในวันเสาร์เช่นนี้

"ตื่นแล้วหรอตัวเล็ก" เสียงทุ้มเอ่ยฉุดสติน้อยให้หลุดจากภวังค์ จุนซูรีบลุกขึ้นนั่งบนเตียง

"คุณยูชอน? ตื่นแล้วหรอฮะ...แล้วนั่น คุณทำอะไรน่ะ"

"กวาดห้องไง"

ยู ชอนตอบ นี่เป็นเช้าวันอาทิตย์ที่แปลกประหลาดที่สุดในรอบ 17 ปีของคิม จุนซู!! เกิดอะไรขึ้นกันนี่ เมื่อวานปรุงทีโบนสเต็กผิดสูตรรึเปล่า!? หรือชารสส้มจะทำลายสมองบางส่วนของพันตำรวจปาร์ค ยูชอนไปแล้วกันแน่!? แปลกประหลาดมหัศจรรย์ วินาทีนี้คงเป็นวินาทีที่คุณหนูตัวน้อยไม่มีวันลืมแน่นอน มันน่าซึ้งจนน้ำตาซึม


คุณยูชอนกวาดบ้าน!!!!


"ทำไมมองฉันแบบนั้นล่ะ?" ยูชอนถาม ยืนเท้าเอวอยู่กลางห้อง มองสีหน้าฉงนของร่างบางด้วยแววตาฉงนเช่นเดียวกัน

" ปะ...เปล่าฮะ ผมแปลกใจที่คุณตื่นนอนก่อนผม" จุนซูรีบตอบ ปล่อยให้ร่างสูงกวาดบ้านต่อไป ของแบบนี้ห้ามทัก เผลอทักเมื่อไร ยูชอนอาจเกิดอาการขี้เกียจ ขึ้นมาเสียดื้อๆ จึงขอเก็บภาพประทับใจนี้ไว้นานๆ

คิม จุนซูนั่งตาแป๋วมองนายตำรวจกวาดพื้นอย่างขยันขันแข็ง หัวใจดวงน้อยเต้นแรงกว่าทุกครั้ง มันแตกต่างจากอาการขะเขิน อาจเป็นเพราะตื่นเต้นและตื้นตันจนอยากจะกรองความรู้สึกออกมาในรูปแบบน้ำตา เลยทีเดียว อดแปลกใจตัวเองไม่ได้ว่าทำไมต้องใช้ถึงคำว่า 'ตื้นตัน'แต่การที่ได้เห็นปาร์ค ยูชอนทำงานบ้านแบบนี้ก็ไม่ต่างจากเขาได้เข้าทำงานกับนาซ่า

"อาบน้ำสิตัวเล็ก จะได้ทำข้าวเช้าให้ฉัน หิวจะแย่แล้วนะ" ยูชอนกล่าวระหว่างโกยเศษผงทิ้งในถังขยะ จุนซูกระพริบตาปริบๆ

" อาบน้ำซะสิ นั่งเอ๋อทำไม!?" กายบางสะดุ้งเมื่อโดนเอ็ด นับเป็นครั้งแรกที่นายตำรวจดุเขาแถมยังสั่งให้ทำโน่นทำนี่ มันควรจะเป็นเขาสิที่ต้องสั่งให้คนขี้เกียจสมองปลาทองทำนั่นทำนี่

นี่พวกเขาสลับร่างเมื่อไรกัน!?

คุณ หนูตัวน้อยอาบน้ำทั้งที่สมองยังมึนงง ประมวลผลคร่าวๆว่าคุณยูชอนอาจจะอยากเลื่อนตำแหน่งเป็นพลตำรวจ จึงทำคะแนนเก็บแต้มสะสมทำความดีเพื่อประชาชน ไม่น่าเป็นไปได้ เอ๊ะ หรือว่าเอาใจเราเพราะหวังชุดอาหารเลิศรสเต็มสตรีมเป็นสิ่งตอบแทน อืม...มีความเป็นไปได้สูง แต่คนอย่างคุณยูชอนมักจะบ่นดังๆว่าอยากกินนั่นกินนี่นี่นา ไม่เคยลงทุนกวาดบ้านเลย โอ้ย! ยิ่งคิดยิ่งปวดหัว หาคำตอบนี่ยากยิ่งแก้โจทย์ซับซ้อนทางคณิตศาสตร์ซะอีก!!

หัวกลมสะบัด สองสามที ไล่หยดน้ำและความคิดฟุ้งซ่านที่อัดแน่นเต็มพื้นที่สมองให้กระเด็นออกไป จะเป็นการง่ายกว่าไหม หากเขาเดินเข้าไปถามตรงๆว่าวันนี้นึกคึกอะไรถึงกวาดบ้านแบบนี้ คิดได้ดั่งนั้น จุนซูรีบสวมเสื้อผ้าและเดินไปยังห้องครัวทันที

ก่อน จะอ้าปากถาม ทันทีที่ปลายเท้าย่างเข้าสู่เขตพื้นที่ครัวทำอาหาร ดวงตาเรียวเบิกกว้างเมื่อเห็นร่างสูงสง่ายืนอยู่หน้าไมโครเวฟ เหมือนกำลังจับเวลาอาหารที่อุ่นอยู่ด้านในด้วยความตั้งใจ จุนซูยืนจ้องเช่นกัน สงสัยว่าอะไรอยู่ในไมโครเวฟ นานแล้วที่เขาไม่เห็นนายตำรวจจับต้องเต้าอบตั้งแต่เขาย้ายเข้ามาอาศัยด้วย กัน

ปิ๊ง

เสียงปี๊บดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มกว้างจากเจ้าชาย มือหนาเปิดฝาออก

" อ้าวตัวเล็ก อาบน้ำเสร็จแล้วหรอ ฉันอุ่นนมให้ล่ะ" ยูชอนเหลือบเห็นร่างบางพอดีจึงเอ่ยขึ้น มือหนาวางแก้วนมอุ่นไว้บนโต๊ะอาหารก่อนจะยิ้มมุมปากเล็กน้อย คิม จุนซูเบิกตากว้างกว่าเคย รู้สึกว่ารูม่านตาขยายกว้างที่สุดเท่าที่เคยทำมา อยากจะกะโกนกรีดร้องซะเดี๋ยวนั้นว่า...

"คุณยูชอนอุ่นนมให้ผม!!??" เสียงเล็กเอ่ยลั่นด้วยความตกใจและประหลาดใจปนเปกัน ยูชอนไม่พูดอะไร เพียงหยักไหล่และเดินผ่านร่างบางเพื่อตรงไปอาบน้ำ

จุนซูเกาหัวแครกๆ ก่อนจะยกแก้วนมอุ่นดื่มช้าๆ เรื่องพิลึกพิลันแบบนี้ต้องปรากฏในสมุดบันทึกแน่นอน นึกได้ดังนั้น ริมฝีปากบางสวยคลี่ยิ้มหวาน สองมือถือนมอุ่นแนบอกด้วยความดีอกดีใจ ปิติยินดีกับการกระทำของเจ้าชาย นี่คงจะเป็นความสัมพันธ์ที่ก้าวหน้าอีกขั้นหนึ่ง ปรับตัวเข้าหากันโดยที่เจ้าตัวอยากเริ่มปรับปรุงให้ดียิ่งขึ้น

...คุณนี่น่ารักจังนะคุณยูชอน...

คุณ หนูตัวน้อยอมยิ้มแก้มปริบิดตัวไปมาในห้องครัว กว่าจะรู้สึกตัวก็ตอนที่เสียงแหบห้าวตะโกนจากห้องน้ำว่า 'หิว' จึงรีบลงมือทำอาหารสุดฝีมือให้สมกับความน่ารักของนายตำรวจในยามเช้า

...ปี๊ด ปี๊ด...

เสียง โทรศัพท์ดังจากห้องนอน จุนซูหันหน้าไปตามต้นเสียงพร้อมกับตะโกนให้ร่างสูงช่วยรับแทน แต่ผลที่ได้คือยูชอนกำลังสระผมไปด้วย โกนหนวดไปด้วย ทำให้เจ้าของเครื่องสื่อสารต้องยอมวางตะหลิวชั่วคราวและรีบวิ่งปรู้ดไปรับ สาย

"สวัสดีครับคุณแม่" เสียงใสเอ่ยร่า จุนซูเอียงคอหนีบโทรศัพท์ไว้ มือหนึ่งถทอตะหลิว อีกใือก็คอยปรุงรสผัดผักเพื่อสุขภาพ

/สบายดีไหมลูก/

"สบายดีฮะ คุณแม่ คุณพ่อคุณแม่ล่ะครับ ผมคิดถึงจังเลย"

/จ่ะ แม่ก็คิดถึงลูก จุนซูจ๊ะ พ่อกับแม่คิดว่า.../

บท สนทนาดำเนินช้าๆ โดยที่เสียงตอบรับของลูกชายค่อยๆอ่อยเสียงลงเรื่อยๆ แววตาสีอ่อนหม่นหมองลง มือเรียวสั่นกุมโทรศัพท์ไว้แน่น สมองน้อยที่มักโลดแล่นเร็วจี๋กลับประมวลผลเชื่องช้า จากคำพูดไม่กี่ประโยคของมารดา ค่อยๆคร่าจิตใจของร่างบางทีละน้อย ไม่รู้ว่าทำไม เพียงแค่รู้ว่าเขาต้องเปลี่ยนไป จิตใจก็อ่อนล้าลงทันที

/ดีไหมลูก?/ เสียงมารดาเอ่ยถาม

"เอ่อ...ฮะ...ดีฮะ" เสียงบุตรชายที่ตอบไปนั้นสั่นไหวอยู่ลึกๆในน้ำเสียง

/แม่ต้องออกไปข้างนอกก่อนนะลูก แล้วแม่จะโทร.กลับไปใหม่/

"ฮะ สวัสดีฮะคุณแม่"

ทันที ที่สายถูกตัดไป ร่างทั้งร่างอันบอบบางของเด็กหนุ่มก็สั่นระริก พลันอุณหภูมิในร่างกายลดต่ำลงจนเย็นยะเยือกไปถึงกระดูก หากแต่รอบดวงตาเท่านั้นที่อุ่นร้อนเพราะหยาดน้ำใสปริ่มในเบ้าตาเรียว ดวงตาคู่สวยพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา ช่างยากเย็นเหลือเกินกับการอดทนกับความรู้สึกที่รุนแรงอยู่ภายใน

"เสร็จยังอ่ะตัวเล็ก" เสียงห้าวดังจากด้านหลังทำเอากายบางสะดุ้งสุดตัว สติหวนคืนอีกครั้ง

"สะ...เสร็จแล้วฮะคุณยูชอน" จุนซูฝืนยิ้มโดยที่ผู้ปกครองไม่ได้ติดใจอะไร ยูชอนเดินยิ้มมานั่งรออาหารเช้าด้วยสีหน้าอารมณ์ดี

" ว้าว~ ไก่ทอดเกลือ" เสียงทุ้มเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มดีใจกับอาหารเช้าน่าทาน จุนซูอมยิ้มน้อยๆเมื่อวางจานอาหารลงบนโต๊ะ เช้านี้เป็นเช้าสุขสันต์ของคนทั้งสอง เพียงแค่เบื้องหน้าเท่านั้น ยูชอนไม่รู้ตัวเลยว่า ลึกๆแล้วคุณหนูของเขาอ่อนแออยู่ภายใน คำพูดของมารดายังคงวนเวียนอยู่ในหัว

'จุนซู ลูกเรียนมัธยมจบแล้ว พ่อกับแม่เลย...'

.
.
.
.

" ตัวเล็ก ตัวเล็ก" เสียงทุ้มเอ่ยข้างหูอย่างอ่อนโยน เจ้าตัวเล็กยังคงนอนขดกลมบนเตียงภายในอ้อมกอดอุ่น ยามเช้าวันอาทิตย์สดใสเช่นนี้ คุณหนูคนขยันควรจะลุกจากที่นอนและจัดเตรียมอาหารเช้าแต่วันนี้กลับนอนขุดคู้ ใต้ผืนผ้าห่ม นายตำรวจสงสัยเล็กๆแต่ก็ไม่ได้ติดใจอะไร อาจเป็นเพราะวงแขนยาวอุ่นสบายของเขาที่โอบรอบกายบางไว้ก็เป็นได้

"อืมมม..." เปลือกตาบางค่อยๆปรือขึ้นด้วยความงัวเงีย ใบหน้าเลือนลางของคนร่างสูงอยู่ตรงหน้า สร้างความตกใจนิดๆให้กับร่างเล็ก

คิม จุนซูนอนขดตัวในอ้อมกอดอุ่นสบายของปาร์ค ยูชอน ใบหน้าของทั้งสองอยู่ใกล้กันไม่ถึงคืบทำให้สัมผัสได้ถึงไออุ่นและลมหายใจ ร้อนของอีกฝ่าย ใบหน้าหวานงัวเงียไม่ได้สติแบบเด็กๆเช่นนี้ช่างน่ารักน่าเอ็นดูทีเดียวใน สายตาของเจ้าชาย รวมทั้งเสียงครางแบบเด็กๆในลำคอก็น่าฟังกว่ายามที่จุนซูบ่นจู้จี้

"วันนี้ไปเดทกัน" เสียงทุ้มกล่าวร่าทันทีที่ดวงตาเรียวกระพริบปริบ

"หา??" ตกใจทั้งที่ดวงตายังคงปรือปรอย ดวงตากลมเหมือนจะเบิกกว้างชั่วขณะหนึ่ง ยูชอนอมยิ้ม

"เรายังไม่เคยเดทกันจริงๆจังๆเลยนะ วันนี้ท้องฟ้าสวย ไปเดินเล่นรอบๆพาร์คดีไหม ตอนบ่ายๆก็ไปหาอะไรกินกัน"

สิ้น คำ ใบหน้าหวานแดงซ่าน อะไรกันนี่ บรรยากาศอบอุ่นกว่าทุกครั้งในยามเช้า และรอยยิ้มอบอุ่นแปลกไปจากทุกครั้งของร่างสูงยิ่งขับแก้มใสให้เป็นสีมะเขือ เทศสุกหนักกว่าเดิม

"นั่นถือว่าเป็นคำตกลงนะ" ยูชอนกระซิบข้างใบหูก่อนจะฉวยโอกาสงับขอบใบหูบางเบาๆ จุนซูหดคอหนี ฝ่ามือใหญ่ร้อนประคองช่วงเอวให้ยกสูงเล็กน้อยก่อนจะสอดมืออีกข้างลูบไล้ภาย ใต้เสื้อนอนตัวบาง

"ตัวเล็ก...จูบทีสิ" เอ่ยเสียงต่ำ กระซิบแผ่วเบา ใบหน้าหวานซับสีเลือดจนแดงลงมาถึงคอ ร่างเล็กในอ้อมกอดจนปฏิเสธได้อย่างไรในเมื่อเขาตกอยู่ในภวังค์ที่ร่างสูง สร้างขึ้น

ไม่รอคำตอบ ยูชอนชิงประกบแนบกลีบปากอิ่มลงบนริมฝีปากบาง กายแกร่งพลิกตัวเองขึ้นคร่อมก่อนจะบดเบียดไล้เลียความหวานจากเรียวปากสวยได้ ถนัด ห่างเหินไปนานพอควรจนคุณหนูตัวน้อยเกือบลืมวิธีหายใจในเวลาเช่นนี้ เพราะตั้งแต่ช่วงสอบ ยูชอนไม่เคยมอบรสจูบแบบผู้ใหญ่เลยสักครั้ง มีเพียงจุ๊บให้กำลังแบบเด็กๆ ซึ่งนั่นก็ถือว่าให้เกียรติและเข้าใจเด็กหนุ่มมากพอแล้ว

"อื้อ... ยะ...ยู..." เสียงเล็กครางสั่นลำคอ พอๆกับอาการสั่นระริกทั่วทั้งร่างกาย เกร็งไปเสียหมดและไม่เคยคุ้นชินกับอารมณ์ดิบแบบนี้ของเจ้าชายเสียที

ยู ชอนไม่ฟัง เขาไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังทำอะไร สองมือหนาลูบไล้ไปพลาง สะกิดหยอกล้อแผ่นอกบางไปพลาง ยอมรับว่าต้องการในร่างกายนี้ เพราะไม่ได้ปลดปล่อยมานานพอควรผสมกับกลิ่นกลายหอมบริสิุทธิ์จากร่างเบื้อง ใต้ ซ้ำคำว่ารักยังอัดแน่นเต็มอก ทุกอย่างประเดประดังเข้ามาพร้อมกันเช่นนี้ก็ยากที่จะหยุดอารมณ์เอาไว้ได้

"คุณยูชอน...พอก่อน..." จุนซูรั้งไว้เมื่อริมฝีปากอิ่มเริ่มรุกล้ำมายังซอกคอและไต่ลงต่ำเรื่อยๆ ยูชอนยังคงดำเนินต่อ

"คุณยูชอนฮะ!" จุนซูจับใบหน้าคมไว้ ออกแรงอันน้อยนิดเพื่อฉุดสติของอีกฝ่ายให้หวนคืน ดูท่าจะสัมฤทธิ์ผล ยูชอยหยุดการกระทำ

" ขอ...ขอโทษ...อาบน้ำนะ" ยูชอนเกาหัวตัวเองแครกๆด้วยสีหน้าตาตื่นสุดๆ กายแกร่งรีบหายเข้าไปในห้องน้ำ โดยทิ้งร่างบอบบางนอนมุดผ้าห่มด้วยสีหน้าขะเขินที่สุด

...คุณยูชอนอ่ะ...แต่เช้าเลย งื้อ~ >//<...

.
.
.
.
"เอ้ย ไอติม! กินติมกันตัวเล็ก" มือหนาดึงแขนเรียวให้เลี้ยวเข้าร้านไอศครีมทันที จุนซูตั้งตัวไม่ทันจึงโดนลากเข้าไปโดยปริยาย

" จะพากินตั้งแต่คราวนู้น~ ก็ยังไม่ได้พาไปกินเลย ตอนนั้นตัวเล็กแต่งตัวซะน่ารักเลยนะ จำได้ไหม" ยูชอนเอ่ยหลังจากสั่งรายการของหวานเรียบร้อยแล้ว จุนซูอมยิ้ม

"ฮะ แต่ไม่ว่าผมจะแต่งตัวยังไง ผมก็น่ารักทุกชุดแหละ" เสียงเล็กตอกกลับเรียกเสียงหัวเราะได้เป็นอย่างดีจากร่างสูง จุนซูยิ้มกว้างอย่างมีความสุข แต่ลึกๆแล้วความทุกข์ก็ถาโถมมากเช่นกัน

...บ้าที่สุด คุณยูชอน คุณมันบ้า...

...ทั้งๆที่ตอนนี้ผมอยากให้คุณลืม...

...ลืมทุกอย่าง...เหมือนที่คุณลืมเมื่อ 10 ปีก่อน...

...แล้วตอนนี้...คุณกลับมีแต่ผมในความทรงจำ...

"ขอร้องล่ะ...ลืมผมซะเถอะ..."

"ว่าไงนะ"

" ปะ...เปล่าฮะ ผมหมายถึง อย่าลืมซื้อเนื้อบด พรุ่งนี้จะทำแฮมเบอร์เกอร์เป็นมื้อเช้ากับมื้อกลางวันให้คุณ" ระหว่างนั้น พนักงานยกถ้วยไอศครีมเสริฟ์ตรงหน้าทั้งสอง ทำให้ยูชอนไม่ทันสังเกตสิ่งผิกปกติของจุนซูแต่อย่างใด

"จริงหรอ!!!! ไม่มีผัก..."

"พร้อมกับซีซาร์สลัดชุดใหญ่"

" โฮ่~~ ผักอีกแล้ว" จุนซูหัวเราะร่าจนเกือบทำเชอรี่หล่นจากช้อน ใจหนึ่งก็สุขแสนสุข แต่อีกใจก็ทุกข์เสียจนอยากร้องไห้ซะเดี๋ยวนั้น ข้อความยังคงติดค้างในใจ

'พ่อ กับแม่เลยทำเรื่องให้ลูกเรียนต่อที่สวิสฯเรียบร้อยแล้ว ลูกจะได้มาอยู่ด้วยกันตามสัญญา ดีไหมจ๊ะ? อีกอย่าง ครอบครัวเราเป็นธุระคุณปาร์คมากพอแล้ว ถึงจะเป็นเพื่อนกันแต่แม่ก็เกรงใจ ถึงจียอนจะไม่ว่าแม่แต่แม่ก็อยากเลี้ยงลูกด้วยมือของแม่มากกว่า แม่ทำเรื่องตั๋วเครื่องบินไว้แล้ว พาสปอร์ตพ่อบ้านก็เตรียมให้เรียบร้อย ลูกแค่บินมาเจนีวาวันศุกร์นี้เท่านั้นเอง ดีไหมลูก'


" ไม่ได้มาเดินเล่นแบบนี้นานแล้วเนอะ" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นระหว่างตักเนื้อไอศครีมเข้าปาก เด็กหนุ่มชะงักมือเล็กน้อยพร้อมกับเรียวคิ้วเลิกขึ้น

"คราวก่อนก็มานี่ฮะ" จุนซูตอบ แต่ยูชอนกลับส่ายหน้า

" นั่นสองเดือนทีแล้ว ตั้งแต่ใกล้เรียนจบ ตัวเล็กก็ไม่มีเวลาอื่นนอกจากอ่านหนังสือเลยนี่นา อาหารหับของใช้ก็โทร.สั่งฉันให้ซื้อเข้าไปไง จำได้ป่ะ?"

จุนซูตาเบิก กว้าง นี่เขาลืมไปเสียสนิท ใช่!...ช่วงสอบจบมัธยม เขาก็ยุ่งจนแทบไม่ได้เงยหน้ามองสิ่งใดนอกจากกองหนังสือมหึมาเลย เพราะต้องรับผิดชอบทั้งงานของประธานนักเรียน งานประจำปีของโรงเรียน แล้วยังมีงานส่วนตัวและสอบทุกอาทิตย์

"จะ จริงด้วย ผมลืมไปเลย" เด็กหนุ่มเอ่ยช้าๆ รู้สึกแปลกๆที่เป็นตัวเขาซะเองที่เป็นฝ่ายลืม มิใช่นายตำรวจสมองปลาทองตรงหน้าที่มักขี้ลืมเป็นประจำ

"เรียนมาก ไปน่ะสิเรา พักผ่อนซะบ้าง ปิดเทอมนี้อยากไปเที่ยวไหนล่ะ ฉันคงขอลาหยุดได้สักสองสามวัน" นัยน์ตาสีอ่อนหม่นหมองลง หากแต่เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น จุนซูยิ้มบาง

"ไม่รู้สิฮะ ไปที่ไหนก็ได้ทั้งนั้น" เสียงเล็กเอ่ยตอบ

"อืมมม...อย่างตัวเล็กไปเที่ยวที่ไหนล่ะ"

"อื้มมม ลอนดอนบ้าง โตเกียวบ้าง หรืออาจจะเป็นปารีสไม่ก็ปราก์ อ๊ะๆๆๆ กรีกก็สวยนะฮะ บ้านเมืองน่ารักมากๆเลย"

" โอ่โห ไฮโซทั้งนั้น ฉันไม่มีเวลาพานายไปต่างประเทศหรอก อย่างดีที่สุดก็ญี่ปุ่น...ฉันพูดไม่เป็นซะด้วยสิ" ยูชอนทำหน้าหนักใจ จะพาไปเที่ยวทั้งทีก็อยากจะโชว์แมนเป็นไกด์สักหน่อย แต่จะพาไปยุโรปคงไม่ไหวเพราะเขาต้องทำงาน ลาพักคงได้แค่ 3 วัน ไม่พอกับเวลาการเดินทางทั้งไปและกลับ...โอ้ย พตอ.ปยช.กลุ้ม~...

"ฮะๆๆๆ แค่พานั่งรถเล่นรอบเมืองก็ได้ฮะ" จุนซูหัวเราะก่อนจะหันไปด้านข้าง เสี้ยววินาทีนั้นที่แววตาแก้วหม่นหมองลง

...ซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสหรือเปล่า...


.
.
.
.

" มา ฉันล้างให้" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นพร้อมกับยกเก็บจานเปล่าบนโต๊ะไปล้าง จุนซูหน้าเหวอ ดวงตาเรียวเบิกกว้างภายใต้กรอบแว่น ...เกิดอะไรขึ้น ทำไมเดี๋ยวนี้นายตำรวจทำตัวน่ารักน่าคบผิกปกติ ทั้งๆที่เมื่อก่อนไม่เคยคิดจะยื่นมือเข้าในซิงค์ล้างจานเลยสักนิด...

...บ้าที่สุด มาทำดีตอนนี้ทำไม นี่คุณรั้งผมไว้หรือแกล้งผมกันแน่ ...

...คุณทำแบบนี้ทำไมคุณยูชอน!?...

...รู้ไหม...ว่าผมทำใจไม่ได้...

คุณ หนูตัวน้อยมองนายตำรวจล้างจานอย่างเงียบๆ สำรวจใบหน้าจากด้านข้างจึงเห็นความเปลี่ยนแปลง แก้มขาวจากเดิมที่เคยตอบกลับดูอิ่มขึ้น ดวงตาคมเข้มที่มักฉายแววเศร้าบัดนี้ช่างเปล่งประกายความสุขจนน่าหลงใหล ร่างซูบผอมคล้ายคนติดยาก็กลับมาแข็งแรง นึกดีใจไม่น้อย ตั้งแต่อยู่ด้วยกันมา ผู้ปกครองได้เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น สายตาเรียวมองไล่ลงมาเรื่อยๆ ตั้งแต่คอแกร่ง หัวไหล่ แผ่นหลังกว้าง ท่อนแขนแข็งแรงที่มักโอบรอบกาย

...คงไม่มีอีกแล้วสินะ...กับความอบอุ่นแสนอุ่นใจจากเจ้าชาย...

ความ เจ็บปวดแล่นสู่แผ่นอกบางจนเจ้าตัวหายใจติดขัด บีบคั้นให้หยาดน้ำใสซึมเบ้าตา จุนซูขึ้นยืนก่อนจะเข้าไปใกล้ยูชอนช้าๆ แขนเล็กโอบรอบเอวหนาไว้และซุกไซร้ใบหน้าถูไถแผ่นหลังกว้างไปมาเบาๆ

" เป็นอะไรตัวเล็ก อยากอ้อนหรอ" เสียงทุ้มเอ่ยถามระหว่างถูฟองน้ำบนจาน มือหนาคลอเคลียเล่นน้ำเล็กน้อยเพื่อยืดเวลาความสุข รู้สึกดีจนยิ้มแก้มปริที่มีคนน่ารักกอดตัวเองจากด้านหลัง รู้แบบนี้แล้วเขาน่าจะอาสาล้างจานเองซะตั้งนาน

...คิดไปแบบนั้น ทั้งที่ไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วอ้อมกอดของคิม จุนซูสื่อถึงสิ่งใด...

จุน ซูไม่ตอบ กลับรัดรอบกายแกร่งแน่นเป็นทวีแทน ยูชอนเริ่มตะหงิดใจแต่ยังล้างจานต่อไปอย่างเงียบๆ คนทั้งสองไม่เอ่ยคำใดออกมา อาศัยความเงียบสื่อสารผ่านอุณหภูมิร่างกายโดยใช้หัวใจเชื่อมถึงกัน ผู้ใหญ่เริ่มเกิดข้อสงสัย กับอาการสั่นไหวจากด้านหลัง ในขณะที่ผู้เยาว์เต็มไปด้วยความกังวลกับอาการนิ่งเงียบจากด้านหน้า

" ตัวเล็ก..." ในที่สุด ยูชอนยอมเอ่ยขึ้น มือหนาบรรจงล้างฟองน้ำยาออกอย่างบรรจง แววตาคมเข้มเต็มไปด้วยคำถาม จุนซูชะงัก มือเรียวบีบแน่นเกาะกุมเสื้อของนายตำรวจจนยับยู่

"คุณยูชอน...คุณแย่มาก" เสียงเล็กตอบเสียงเข้มขัดกับอาการสั่นเทายังมือเรียว ยูชอนชะงัก ใช้หางตาเหลือบมองคุณหนูตัวน้อย ก่อนจะถามว่าทำไมก็โดนสวนกลับทันที

" คุณทำแบบนี้ทำไม ทั้งกวาดบ้าน พาไปข้างนอก กลับมาก็ยังล้างจานให้อีก...คุณทำแบบนี้ทำไม?...คุณน่ารักเกินไปแล้ว... รู้ตัวไหม..." แรกๆก็เอ่ยเสียงเข้มแต่ประโยคหลังๆกลับเอ่ยเสียงสั่นและสะดุด ยูชอนขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น รู้สึกถึงความเปียกชื้นจากด้านหลัง มือหนาข้างหนึ่งกุมมือเรียวไว้

"ฮึก...บ้าที่สุดเลย...คุณแย่มาก ฮึก...คุณแบบนี้เพื่ออะไร...มันทำให้ผม...ตัดใจ...ไม่ได้...ฮึก" เสียงสะอื้นปนออกมาแผ่วเบา

"อะไรตัวเล็ก? เกิดอะไรขึ้น" นายตำรวจรีบหันควับเพื่อมองให้ถนัดตาว่าตัวเล็กของเขาเป็นอะไรกันแน่ ทำไมต้องเอ่ยอะไรประหลาดเช่นนี้ด้วย

" ห้ามหันมานะ!" ยูชอนตัวแข็งเมื่อจุนซูสั่งเสียงแหลม ร่างสูงสับสนไปหมด วงแขนเรียวออกแรงกอดรัดรอบเอวหนามากขึ้น ใบหน้าหวานซุกลงแน่นกับแผ่นหลังแกร่ง

"คุณยูชอน...ผมจะไปเรียนต่อ..." เสียงเล็กเอ่ยสั่นและแผ่วเบา แม้จะอู้อี้ฟังไม่ถนัดแต่ก็รู้ว่าอีกฝ่ายเอ่ยอะไร

" ก็เรียนสิ ว่าแต่...จบม.ปลายตั้งแต่เมื่อไร ฉันไม่เห็นรู้เรื่องเลย" ยูชอนถาม พยายามแอบมองอีกฝ่ายด้วยหางตาก่อนจะวางจานใส่กระตร้าเรียงไว้ทีละใบ

" ตั้งแต่สัปดาห์ที่แล้วไงฮะ คุณยังไปพิธีจบการศึกษาของผมอยู่เลย คุณยูชอนอ่ะขี้ลืม" จุนซูตอบ น้อยใจไม่น้อยที่อีกฝ่ายลืมพิธีสำคัญของตนเองไปเสียได้ แต่อีกใจก็ไม่อยากนึกโกรธงอนมากนักเพราะรู้นิสัยขี้หลงขี้ลืมของนายตำรวจดี

" เออเนอะ" ยูชอนหัวเราะเบาๆ อันที่จริงเขาไม่ได้ลืม แค่อยากลดบรรยากาศตึงเครียดนี้ให้น้อยลง เผื่อว่านิสัยเสียของเขาจะสามารถสร้างรอยยิ้มของคุณหนูได้ จุนซูอมยิ้ม กลั้นขำ จะกี่ครั้งกี่หนที่ข้อด้อยของผู้ปกครองกลายเป็นเรื่องขำขันริมฝีปากเรียวบาง เม้มบางเป็นรอยยิ้มเพียงเสี้ยวนาทีก่อนจะหดหายไป

"ก็เป็นซะแบบนี้ ถ้าไม่มีผมแล้ว...คุณจะขี้ลืมแบบนี้ไม่ได้แล้วนะ" จุนซูเอ่ยลอย ดวงตาเรียวค่อยๆหรี่ลงจนปิดสนิท พลันหยาดน้ำใสที่กักเก็บร่วงรินลงมาตามแก้มจนหยดลงบนพื้นไม้

"ตัวเล็ก..." ยูชอนใจหล่นวูบ ทำไมจุนซูต้องพูดแบบนี้กับเขา ราวกับว่าจะจากไปไกลแสนไกล ไปในที่ๆเขาไม่อาจไขว่คว้ากลับมาได้

" จะเรียนต่อก็ดีนี่ ทำไมต้องเศร้าด้วย" นายตำรวจกล่าว ไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองพูดอะไรกระทบจิตใจบอบบางเข้าอย่างจัง เขาไม่เข้าใจและคิดไม่ลึกซึ้งมากพอในตอนนี้...

จุนซูหระตุกไปทั้งตัว ระเบิดน้ำตาออกมาในทันที เสียงร่ำไห้ดังระงมจนเจ้าชายต้องรีบวางจานทุกใบเก็บเข้าที่โดยเร็ว ยูชอนหมุนตัวกลับมากอดร่างบอบบางในดวงใจของเขาไว้แน่น มือหนาลูบหลังปลอบประโลมทั้งที่เขาเองก็ไม่เข้าใจสักนิดว่าเกิดอะไรขึ้น

" ตัวเล็ก เป็นอะไรไป ทำไมต้องร้องไห้ ใจเย็นๆ ฉันทำอะไรผิดหรอ ฉันขอโทษ" ยูชอนพร่ำเอ่ย สิ่งที่จุนซูตอบกลับมาไม่ใช่คำพูดแต่เป็นการโถมตัวเข้าหาอ้อมกอดแกร่งแสนรัก สำกำลัง มือเรียวคล้องรอบคอก่อนจะกอดแผ่นหลังกว้างแน่นเท่าที่จะทำได้

"...ฮึก...ผม...ผมจะไปเรียนที่...สวิสฯ"

มือ หนาที่ลูบแผ่นหลังบางชะงักค้าง เช่นเดียวกับลมหายใจของร่างสูงสะดุด เจ็บแปลบในอกจนตัวชาขยับแทบไม่ได้ นายตำรวจก้มลงมองใบหน้าหวานเปื้อนน้ำตา สองมือเลื่อนจากหลังบางมาประคองใบหน้าเรียวด้วยอาการสั่นเทา

"จริงหรอ...ตัวเล็กจะไปเรียนถึงสวิสฯเลยหรอ กี่ปีล่ะ" เสียงทุ้มเอ่ยเสียงอ่อน พยายามควบคุมไม่ให้เสียงสั่นอย่างลำบาก

" ฮึก...อาจจะ7-8 ปี แล้ว...แล้วก็อาจทำงานที่นั่นเลย ฮึก...อาจอยู่ที่นั่น...ไม่...ฮึก...ไม่กลับมาที่นี่แล้ว...ฮืออ..." จุนซูร้องไห้หนักกว่าเดิมเนื้อตัวเย็นและสั่นในอ้อมแขนอุ่นของเจ้าชาย ยูชอนตาเบิกค้าง เม็ดเหงื่อจำนวนมากผุดตามขมับและฝ่ามือจนเปียกชุ่ม ดั่งโลกทั้งใบของปาร์ค ยูชอนหยุดหมุน สมองคิดอะไรไม่ออกเมื่อรู้ว่าคนตัวเล็กตรงหน้าจะห่างเขาไปไกล

"งั้นหรอ ไปเมื่อไหร่ล่ะ" เสียงทุ้มหลุดลอยคล้ายเพ้อออกมา แววตาคมเข้มว่างเปล่า

"พรุ่งนี้ฮะ" เสียงเล็กตอบแผ่วเบา มือเรียวบีบจิกลงบนแผ่นหลังกว้างซึ่งนายตำรวจไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด

อีก ครั้งกับอาการ เจ็บแปลบในอก ราวกับกริชเงินแหลมคมปักกลางหัวใจ เฉือดเฉือนความรู้สึกในกายจนหมดสิ้น หลงเหลือเพียงความว่างเปล่าเวิ้งว้างล่องลอยกลางอากาศไร้สิ่งใดกั้น คงจะมีแต่พื้นน้ำและแผ่นดินกว้างใหญ่ที่ขั้นระหว่างเขาและเด็กผู้ชายตัว เล็กๆในอ้อมแขน

"ไม่กลับมาหรอ..." เอ่ยอีกคำด้วยน้ำเสียงไร้สติ จุนซูใจหาย ร่างบอบบางกอดกายแกร่งแน่น ความอบอุ่นที่เคยมีเหมือนค่อยๆลดลงไป

"คุณยูชอนอย่าโกรธผมเลยนะ ผมเพิ่งรู้ไม่กี่วันนี้เหมือนกัน ผมขอโทษ ฮือๆๆ"

แรง กอดรัดรอยกาบดึงสติหลุดลอยให้กลับคืน ยูชอนยิ้มบาง อ่อนโยนเช่นทุกครั้งหากแต่ครั้งนี้แฝงความเศร้าไว้ลึกๆ มือหนาลูบเรือนผมนุ่มเบาไปมาก่อนจะใช้มืออีกข้างเฉยคางมนขึ้นมา

"ไม่ได้โกรธสักหน่อย เด็กโง่เอ้ย"

ดวงตา ฉ่ำน้ำตากระพริบปริบ เด็กโง่งั้นหรือ? นี่เจ้าชายของเขาพูดจริงรึเปล่า หรือเป็นเพียงคำพูดติดตลกของเจ้าตัวกันแน่ ตั้งแต่อยู่ด้วยกันมาหกเดือน ยูชอนไม่เคยเอ่ยว่าเขาโง่เขลาเลยสักครั้ง นายตำรวจยิ้มบางก่อนจะหลุดขำเมื่อเห็นแววตาสงสัยประกายตรงหน้า ช่างน่าเอ็นดูยิ่งกว่าใคร เด็กหนอเด็ก ยังไงคิม จุนซูก็ยังไร้เดียงสายิ่งนัก

"ฉันไม่ได้โกรธ อย่าคิดมากสิ...ตั้งใจเรียนแล้วกันนะตัวเล็ก" ใช่...จะให้โกรธได้อย่างไรในเมื่ออีกฝ่ายกังวลและร้องไห้อยู่ตรงหน้า ถึงจะไม่หลั่งน้ำตา ปาร์ค ยูชอนก็คงไม่โกรธหรือเกลียดคิม จุนซูแน่นอน...เพราะเขารักคิม จุนซูมากเหลือเกิน...

"คุณไม่โกรธผม หรอ จริงๆนะ..." เสียงเล็กเอ่ยแหบ น้ำตาคล้ายจะหยุดลงเล็กน้อย จุนซูมองใบหน้าคมด้วยแววตาใสซื่อจนผู้ถูกมองต้องยิ้มบางและลูบเรือนผมนุ่ม เบาๆ

"อื้อ จะโกรธทำไมล่ะ ตัวเล็กไปเรียนหนังสือ ไม่ได้ไปค้ายาบ้านี่นา" สิ้นคำ จุนซูส่งสายตาเคืองเล็กน้อย เวลาแบบนี้ยังทำเป็นเล่นไปได้

"จะได้กลับไปอยู่กับพ่อแม่ไง คิดถึงพวกท่านไม่ใช่หรอ" ยูชอนกล่าวต่อ ดวงตาเรียวเบิกกว้าง

"คุณจำได้..." คุณหนูตกใจเล็กน้อยที่นายตำรวจสมองปลาทองอย่างปาร์ค ยูชอนจะจำได้ว่าพ่อแม่ของเขาไปทำงานที่สวิสแลนด์

" ก็เกือบลืมแล้วล่ะ พอดีวันก่อนม๊าโทร.มา ถามว่าตัวเล็กสบายดีไหม พ่อแม่เขาคิดถึง...ก็ไม่คิดว่าจะให้ตัวเล็กไปเรียนถึงสวิสฯ...ไม่เคยคิดเลย จริงๆนะ..." นายตำรวจนิ่งเงียบไป ก่อนจะเอ่ยสั้นๆและเบามากที่สุด

"คิดแค่ว่า...พวกเราจะอยู่ด้วยกัน...ตลอดไป..."

" คุณยูชอน..." จุนซูตาเบิกกว้าง หยาดน้ำตาระเบิดสายพรั่งพรูอีกครั้ง กายบางพุ่งเข้ากอดกายแกร่งแน่น ร้องไห้สะอึกสะอื้นตาบวมช้ำในอ้อมแขนยาว

" อย่าร้องไห้สิตัวเล็ก...นายก็รู้ว่าฉันแพ้น้ำตา...ฉันปลอบไม่เก่งซะด้วยสิ" ยูชอนกล่าว ประโยคขัดกับการกระทำโดยสิ้นเชิง แม้ว่าร่างสูงจะคิดว่าตนเองไม่ใช่คนอ่อนโยนอะไรจนสามารถปลอบให้คนหยุด ร้องไห้ได้ แต่เขาไม่รู้เลยว่าการที่ฝ่ามืออุ่นคอยลูบหลังผ่านเบาๆนั้นจะสามารถปลอบโยน จิตใจดวงน้อยได้มากขนาดไหน

.
.
.
.

ร่างบอบบางของ คุณหนูคิมนอนตัวขดคู้บนเตียง โดยมีกระเป๋าเดินทางและของใช้บางส่วนวางไว้ข้างเตียง สายตาเรียวมองกระเป๋าใบใหญ่ด้วยอาการเศร้าสร้อย เมื่อครู่ เขาและพันตำรวจช่วยกันเพ็กของ ช่วงเวลานั้นช่างน่าอึดอัด ต่างคนต่างเงียบ มือไม้สั่นกันทั้งคู่ เมื่อเก็บของเสร็จ จุนซูขอตัวไปอาบน้ำ จากนั้นนายตำรวจจึงเข้าห้องน้ำต่อ บัดนี้ยังไม่ออกมาเลย

เตียงอีก ฝั่งยวบลงตามน้ำหนักของผู้มาเยือนใหม่ ร่างเล็กเหลือบตาเล็กน้อยเห็นร่างสูงคุ้นตานั่งบนลงเตียง จุนซูขดตัวลีบกว่าเคย ทั้งที่เตียงนุ่มอุ่นสบายแท้ๆแต่กลับรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงกระดูกภายใน วงแขนของตัวเองจะกอดแน่นเท่าไรก็ไม่อาจทำลายความเย็นภายในได้เลย

พลัน ความหนาวเย็นที่เกาะกุมพังทลายลงเมื่อความอบอุ่นคุ้นเคยได้โอบรอบกาย ยูชอนกอดเอวบางจากด้านหลังและดึงเข้าหาแผ่นอกของตัวเอง จุนซูหลับตาลง มือเรียวกุมมือหนาไว้แน่นก่อนที่หยาดน้ำเอ่อล้นจากเบ้าตาอีกครั้ง

ไร้ คำปลอบโยน มีเพียงความอุ่นร้อนจากฝ่ามือหนาที่โอบกระชับและริมฝีปากอิ่มจูบยังซอกคอ เรียวเท่านั้นเป็นคำตอบ สื่อสารผ่านความรู้สึกที่กินใจได้มากกว่าคำพูดเป็นล้านๆคำ จุนซูสะอื้นเบาๆปล่อยให้สายน้ำไหลรินจนเหนื่อยล้า กระนั้นก็ยังมีสติประคองให้ตื่นเพื่อรับความจริงที่ว่า วันพรุ่งนี้จะไม่ได้เห็นใบหน้าคมแสนอ่อนโยนของเจ้าชายอีกต่อไป

ส่วน ตัวปาร์ค ยูชอน เขาเองก็ไม่รู้จะเอ่ยปลอบใจอย่างไร หากพูดไปก็มีแต่เข้าข้างตัวเองทั้งนั้น อยากเอ่ยรั้ง อยากบังคับให้อยู่ด้วยกัน ซึ่งมันก็มีแต่ทำลายอนาคตของร่างบอบบางแสนน่ารักในอ้อมกอด จึงได้แต่เก็บเงียบ กอดให้แน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้และคำๆหนึ่งที่อยากบอกมากเหลือเกิน...

"ตัวเล็ก..." เสียงทุ้มแหบแห้งดังแผ่วเบาท่ามกลางความมืด ใบหน้าหวานเหลียวเล็กน้อย

" ฉันรักตัวเล็กนะ...รักมากๆ...จุนซู...ฉันรักจุนซูนะ" ยูชอนเอ่ยเสียงสั่น แม้จะเข้มแข็งเพียงใดแต่ก็ยอมอ่อนแอดังแก้วบางในยามนี้ จุนซูเงียบ ได้แต่ปล่อยโฮพลิกตัวกลับมากอดกายแกร่งสุดกำลัง คนทั้งสองใบหน้าเปียกน้ำตาเต็มไปหมด ถึงจะเช็ดน้ำตาให้กัน มันก็ไม่ยอมหยุดไหล รังแต่ยังเพิ่มพูนกันมากขึ้น มากขึ้นและมากขึ้น

"มาบอกอะไรกันตอนนี้...คุณนี่โง่ โง่จริงๆ มันไม่มีประโยชน์หรอกนะฮะ" พูดไปก็สะอื้นไป แรงแทบไม่มีแต่ก็ยังแผดเสียงใส่

...จะรั้งผมไว้ตอนนี้มันสายไปแล้ว...

" แค่อยากบอกว่ารัก ถึงจะไม่มีประโยชน์อะไรเลยก็เถอะ" จุนซูตาเบิกกว้าง เขาพูดเกินไปก็จริง แต่เขารอคำๆนี้มานาน นานเสียจนทำใจได้แล้วว่าคงไม่มีทางได้ยินคำเช่นนี้จากปากของเจ้าชาย

...ทำไมต้องเป็นวันสุดท้าย...

...ไม่อยากให้เป็นแบบนี้เลยจริงๆ...

"คุณลืมผมซะนะฮะ ลืมทุกๆอย่าง...ลืมมันไปให้หมด" เสียงเล็กเอ่ยแผ่ว ยูชอนก้มมองร่างบาง

"ไม่! ฉันจะไม่มีวันลืมตัวเล็กเด็ดขาด"

" ลืมผมเถอะนะ ผมรู้ว่าการถูกลืมมันเจ็บ แต่การจำได้มันก็เจ็บพอกัน...ถ้าลืมได้ ลืมทุกอย่างได้...ก็ไม่ต้องเจ็บปวดอีก เพราะฉะนั้น..." ก่อนจะสิ้นสุดความในใจ ปากบางก็ถูกมือหนาปิดไว้ ยูชอนมองใบหน้าหวานด้วยแววตาปวดร้าว

"ทำไม...ทำไมฉันต้องทำผิดซ้ำสอง..."

"คุณยูชอน...?"

...นี่คุณ...จำผมได้แล้วหรอ...

" ถึงจะจำไม่ได้ทั้งหมด แต่ฉันก็ยังจำรอยยิ้มของตัวเล็กได้...ก็ฉันนึกว่าตัวเล็กเป็นเด็กผู้หญิงนี่ ...น่ารักซะ..." ยูชอนพยายามยิ้ม นิ้วเรียวปาดน้ำตาจากเบ้าตาคู่สวยออกช้าๆ จุนซูเอียงคอ มองใบหน้าคมด้วยแววตาใสซื่อ นี่มันหมายความว่าอย่างไรกันนี่ ยูชอนยิ้มมุมปากก่อนจะใช้หลังมือปาดน้ำตาของตัวเองออก

"ฉันนึกว่าแม่ ตัวเล็กมีลูกสาว ฉันก็จำแบบนั้นมาตลอด ไม่ยักรู้ว่าที่จริงจะเป็นลูกชาย" จบประโยคนี้ จุนซูขมวดคิ้วเล็กน้อย...อะไรกัน เราเหมือนเด็กผู้หญิงหรอ!?...

"คุณจำผมได้ตั้งแต่เมื่อไร"

" ไม่รู้สิ...ความรู้สึกมันบอก..." สิ้นคำ ร่างบางโถมตัวเข้าหากายแกร่ง เขาไม่อยากรู้ว่าเจ้าชายจำเขาได้เมื่อไร แต่ที่สำคัญเจ้าชายจำเขาได้

" เพราะฉะนั้น...อย่าบอกว่าลืมกันอีกนะ เพราะฉันจะไม่มีวันลืมตัวเล็ก...ฉันรักนายนะ" ยูชอนก้มลงจูบประทับยังหน้าผากมนก่อนจะไล้ลงมายังสันจมูกโด่งเชิด แตะเบาๆยังกลีบปากก่อนจะเชยคางมนให้เอียงเป็นองศาพอเหมาะ จากนั้นจึงทาบทับริมฝีปากแนบแน่น

จุนซูหลับตารับจูบด้วยความยินดี สองมือเรียวเลื่อนขึ้นโอบกอดรอบคอแกร่งก่อนจะจูบตอบกลับอย่างกล้าๆกลัวๆ สองเรียวลิ้นแลกกันไปมาช้าๆ เนิบนาบ หากแต่อบอุ่นและอ่อนโยน

"ฉันจะ ไม่ลืมตัวเล็กหรอกนะ..." ยูชอนลูบเรือนผมนิ่มก่อนจะกอดกายบางไว้และใช้อีกมือลูบแผ่นหลังบาง จุนซูพยักหน้าก่อนจะค่อยๆหลับตาลง จิตใจที่ว้าวุ่นค่อยๆสงบลงจนสิตพร่าเลือน

"อย่าไปเลยนะ อยู่ด้วยกัน" จุนซูได้ยินแผ่วเบาภายใต้ความมืดมิด

และ แล้วความเหนื่อยและความอ่อนล้าทำลายสติหริบหรี่ให้หลับใหล โดยมีนายตำรวจเฝ้ามองใบหน้าหวานหลับพริ้มอยู่ไม่ห่าง อยากซัมซับภาพนี้ไว้นานๆจนกว่าตะวันของวันใหม่จะพ้นขอบฟ้า



แต่สุดท้าย...ปาร์ค ยูชอนก็เผลอหลับไป...



.


.


.


.




เมื่อแสงสีทองสอดส่องเข้ามาในห้อง บนเตียงนุ่มมีเพียงร่างของนายตำรวจและตุ๊กตาโลมาเท่านั้น...





TBC

 แปะสปอยปก

เรื่องรวมเล่ม จะมาเปิดจองอีกทีพร้อมกับที่ลงตอนจบค่ะ
ราคายังไม่แน่นอน เพราะยังไม่แน่ใจว่ากี่หน้าค่ะ แต่คงสูงกว่า ball'n chain เพราะมันยาวกว่ากันมากกกก......
แล้ว ถ้ามันหนาเกินก็ต้องตัดเป็นสองเล่ม? ซึ่งความจริงก็อยากให้มันเป็นเล่มเดียวมากกว่า << มึนๆ สรุปจะบ่นว่ามันหนาแหละค่ะ ฮ่าๆ ตอนพิเศษก็คงไม่ใส่สะบึมเหมือนนายท่านนะคะ แต่มีแน่นอน~

 ขอบคุณค่ะ