[SF] Minimal Art
posted on 09 Sep 2009 23:56 by koekun in Fiction
Title: Minimal Art
Author:Koekun
Couple: Yoosu
Rate : PG13
Talk : วันนี้เป็นวันดี ขอให้ทุกคนมีแต่ความสุขนะเน้~
ขอบคุณที่อ่านจ้า ^O^
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
[SF] Minimal Art
น้อยๆแต่ใด้มาก
คุณเข้าใจคำๆนี้ไหม?
...ซ่า...
ฝน ตกกระหน่ำยังคงดำเนินเรื่อยมาหลายชั่วโมง กลุ่มก้อนเมฆมืดทึบปกคลุมทั่วบริเวณเมืองหลวงเป็นสัญญาณให้รู้ว่าสายฝนต้อง เทลงมาอีกหลายชั่วโมง อาจจะข้ามคืนไปถึงพรุ่งนี้เช้าก็เป็นได้ ชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูททำงานยืนมองทิวทัศน์สีเทาด้านนอกด้วยสีหน้านิ่ง ดวงตาคมเข้มพยายามมองทะลุผ่านสายฝนเม็ดโต จากตึกสูงจากจุดที่เขายืนอยู่ สามารถมองเห็นถนนเส้นหลักเป็นสีเหลืองและแดงเป็นเส้นยาวจนสุดช่วงตึกที่ห่าง ออกไปไกล แสดงว่าพายุในวันนี้ส่งผลให้การจราจรติดขัดหนักเอาการ
'กลับบ้านเองได้ ไม่ต้องเป็นห่วงนะ ถึงบ้านเมื่อไรจะโทร.หา'
" เฮ้อ~" คิดถึงเสียงเล็กๆเอ่ยรัวเร็วเมื่อสองชั่วโมงที่แล้วก็ทอดถอนใจเฮือกใหญ่ จนป่านนี้แล้วโทรศัพท์มือถือที่วางบนโต๊ะไร้เสียงใดๆเลย คาดว่าเจ้าของเสียงน่ารักคงติดแหง่กบนรถประจำทางอย่างแน่นอน
"เป็นไรวะ คิดถึงเมียหรอ?" เสียงห้าวดังขึ้นจากด้านหลัง ร่างสูงยังคงนิ่งหากแต่เรียวคิ้วขมวดเล็กน้อยพร้อมกับหรี่่ตาลงข้างหนึ่ง
"ไม่ใช่เรื่องของนาย ชางมิน" ร่างสูงหมุนตัวกลับมาก่อนจะนั่งบนเก้าอี้นวมประจำตำแหน่ง ชายหนุ่มอีกคนยืนยิ้มมุมปากกวนประสาท
"ทำหน้านิ่งแต่ในใจนี่ว้าวุ่นเลยล่ะสิ" ชางมินกล่าวพลางมองสายฝนกระหน่ำ ที่เทลงมาไม่ขาด
"เปล่าสักหน่อย" ชายหนุ่มตอบโดยรักษาน้ำเสียงให้เข้มแข็งเข้าไว้ทั้งๆที่ภายในใจก็วิตกกังวลอย่างที่ชางมินว่าไว้ทุกประการ
"ปากแข็งจังนะไอ้ยูชอน ฉันว่า..."
ตี๊ด...ตี๊ด...
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขัดชางมินที่กำลังจะอ้าปากต่อขาน ชายหนุ่มรับสายด้วยความรวดเร็วยิ่งกว่าเสือชีตาร์เสียอีก
'ถึงบ้านแล้ว เหนื่อยมาก
ฝันดีนะยูชอน
ปล. ระวังติดไข้หวัดใหม่นะไก่แจ้'
" อ่าว เมียไม่ได้โทร.มาหรอ?" ชางมินเห็นเพื่อนร่วมงานอ่านข้อความจึงเดินเข้าไปอ่านบ้าง ยูชอนไม่ได้ว่าอะไร ซ้ำยังยื่นให้อ่านได้ถนัดตา
"แค่เนี้ย? แกยืนรอข้อความสั้นๆแค่นี้เองหรอวะ โทร.กลับไปดิ" ชางมินเอ่ยน้ำเสียงสูงก่อนจะส่งมือถือคืนให้เจ้าของ ยูชอนเงยหน้าขึ้นพร้อมกับยิ้มบางตอบกลับ
"อืม...แค่นี้ก็หายห่วงแล้ว" เสียงทุ้มจากเดิมที่มักไม่แสดงความรู้สึกใดๆกลับเอ่ยนุ่มอ่อนโยนได้ถึงเพียงนี้ ชางมินเลิกคิ้ว
" แกแน่ใจ? ไม่ใช่ว่าแค่ส่งมาให้แกหายห่วงเท่านั้นหรอกหรอ? บางทีอาจจะยังไม่ถึงบ้านก็ได้ ไม่โทร.ไปเช็คหน่อยอ่ะ" เพื่อนตัวดีเสนอ ยูชอนส่ายหน้าก่อนจะตอบ
"ไม่จำเป็นหรอก แค่นี้ก็พอแล้วล่ะ มันเป็นนิสัยของจุนซู ฉันก็ไม่อยากเข้าไปจู้จี้มากนัก"
"ไม่หวานเลยแฮะ"
"ก็ไม่เคยบอกว่าโรแมนติก...จุนซูเขาเป็นแบบนี้แหละ น้อยๆแต่ได้มาก" ยูชอนยิ้มมุมปากก่อนจะเริ่มเก็บเอกสารบนโต๊ะลงลิ้นชัก
" เอาอีกล่ะ ประโยคนี้อีกล่ะ ได้ยินมาตั้งนานแต่ฉันไม่เข้าใจเลยว่ะ" ชางมินกล่าว มองเพื่อนเก็บข้าวของบนโต๊ะอย่างสบายใจ นึกหมั่นไส้เล็กๆไม่ได้
" ก็แปลตรงตัวน่ะแหละ" ยูชอนตอบ อีกครั้งที่ริมฝีปากระบายยิ้มบางอย่างเป็นสุข ชางมินพนักหน้ารับและไม่ถามอะไรมากไปกว่านี้ เพราะยังไงเขาไม่เคยเข้าใจปาร์ค ยูชอนผู้เป็นเพื่อนร่วมงานกับคิม จุนซู คนรักของเพื่อนสักที
...แม้จะเป็นเพียงข้อความสั้นๆ...
...แต่ก็สื่ออะไรได้หลายๆอย่าง...
...น้อยๆแต่ได้มาก...
...ความหมายที่ปาร์ค ยูชอนเข้าใจถึงแก่นแท้นั่นแต่เพียงผู้เดียว...
.
.
.
.
หลัง จากขับรถถึงชั่วโมงครึ่งเพื่อเดินทางกลับบ้าน ในที่สุด ปาร์ค ยูชอนพากายกลับเข้ามาสู่ห้องคอนโดของเขาอย่างปลอดภัย ทันทีที่ฝ่าเท้าก้าวสู่ห้องนอน กายแกร่งล้มตัวลงบนเตียงทันทีอย่างไม่รีรอ เปลือกตาปิดลง เหน็ดเหนื่อยกับหน้าที่การงานและการเดินทางแสนน่าเบื่อ แต่สิ่งที่บั่นทอนกำลังให้อ่อนล้าได้ถึงเพียงนี้ คงจะเป็นอาการคิดถึงชายหนุ่มร่างนุ่มนิ่มที่คงจะหลับปุ๋ยบนเตียง
...ซ่า...
เสียง ฝนยังคงกรอกหูอย่างน่าเบื่อ อดสงสัยไม่ได้ว่ามันไม่คิดจะหยุดหรือไงกันถึงได้เทลงมาราวกับทะเลแตกแบบนี้ ขณะนี้ปาร์ค ยูชอนปล่อยความคิดให้ล่องลอย ปล่อยกายปล่อยใจจากเรื่องวุ่นวายอันน่าปวดหัวที่เผชิญมาท้ังวันให้ลอยไปใน อากาศ เมื่อจิตใจหนักอึ้งว่างเปล่า ก็คิดถึงความอบอุ่นจากใครสักคนที่เข้ามาเติมเต็มหัวใจอ่อนล้าดวงนี้ให้กลับ มามีแรงอีกครั้ง แต่ทว่าพลังใจจากคนๆนั้น ไม่ได้อยู่ข้างกายเขาในวันนี้
" เฮ้อ..." ยิ่งคิดก็ยิ่งว้าเหว่ เอกาจับจิต มันต้องไม่ใช่แบบนี้นี่ ทุกครั้งที่กลับถึงห้องสี่เหลี่ยมขนาดย่อมนี่ เขาต้องได้กอดร่างเล็กแสนนุ่มนิ่มให้อุ่นใจสิ
ตี๊ด...ตี๊ด...
โทรศัพท์ มือถือในกระเป๋ากางเกงสั่นและดังเป็นทำนองสั้นๆ ยูชอนไม่สนใจ คงจะเป็นเพื่อนตัวดีหรือไม่ก็เพื่อนแวดวงเดียวชวนออกไปดริ๊งสังสรรค์ ไม่มีทางซะล่ะ ปาร์ค ยูชอนไม่ชอบออกไปไหนยามฝนตกเช่นนี้ เพราะโรคเกลียดฝนของเขาทำให้เขาต้องกลับมานอนแผ่กลางเตียงเป็นไก่หงอยในเล้า เช่นนี้
'ยูชอน~ วันนี้หาอะไรกินก่อนเข้าบ้านดีไหมอ่า~
อ๊า~!! ฝนตกซะแล้ว...ว้า~ งั้นไว้คราวหน้าล่ะกัน วันนี้ยูชอนไม่ต้องมารับฉันหรอก
กลับบ้านเองได้ ไม่ต้องเป็นห่วงนะ ถึงบ้านเมื่อไรจะโทร.หา'
ตี๊ด...ตี๊ด...
"ปัดโธ่เว้ย!" แสนรำคาญเสียงโทรศัพท์จึงสถบอย่างหัวเสีย ยูชอนควักโทรศัพท์กดตอบรับโดยไม่ทันมองว่าใครโทร.มาหาเขา
"ฮัลโหล มีไร" เอ่ยเสียงห้วนเพราะหลงคิดว่าเป็นชางมินเพื่อนร่วมงาน แต่ทันทีที่ปลายสายตอบกลับมาทำเอาหัวใจตกไปอยู่ตาตุ่ม
/ไม่มีธุระอะไรหรอกยูชอน แค่อยากรู้ว่ายูชอนถึงบ้านรึยัง/
"จุนซู..."
/ถึง บ้านแล้ว?/ เสียงเล็กๆเอ่ยถามสั้นๆและรัวเร็วตามนิสัย เพียงแค่นั้นก็สามารถเรียกรอยยิ้มจากคนยิ้มยากอย่างปาร์ค ยูชอนได้เป็นอย่างดี
"อืม สักพักแล้วล่ะ" ยูชอนตอบ เขาแทบไม่รู้สึกตัวเลยว่าตนเองยิ้มกว้างมากแค่ไหน
/เหนื่อยไหม?/
"อืม...มากๆเลย"
/งานเยอะ?/
"อืม...มากๆเลย"
/เหงา?/
"อืม...ที่สุดเลยล่ะ..."
เอ่ย แผ่วเป็นเสียงแหบต่ำ พยายามซ่อนอาการสั่นเครือไว้ กายแกร่งพลิกตะแคงมองที่นอนข้างกายว่างเปล่าก็สั่นสะท้ายอย่างห้ามไม่อยู่ ปลายสายเงียบครู่ใหญ่ก่อนจะเอ่ยเสียงสั่นเครือและแผ่วเบาไม่ต่างกัน
/...ฉันก็เหมือนกัน...รักยูชอนนะ/
ยูชอนยิ้มบาง หลับตาลงพยักหน้ารับพร้อมกับครางตอบในลำคอ กล่าวราตรีสวัสดิ์เป็นการปิดสนทนาแสนสั้น
"อืม ฝันดีนะจุนซู"
/ฝันดียูชอน/
ตัด สายแทบจะพร้อมกันก่อนมือหนาจะโยนมือถือไปอีกฝากของเตียง ร่างสูงนอนพลิกตะแคงมาอีกด้านก่อนจะหลับตาลงทั้งที่ไม่อาบน้ำก่อนเข้านอนให้ สบายเนื้อสบายตัว ไม่ใช่ว่าขี้เกียจย่างกรายไปห้องน้ำแต่เพราะคำสั้นๆที่เต็มไปด้วยความรู้สึก ของคิม จุนซูต่างหากที่ทำให้เขานอนหลับสนิท
ไม่จำเป็นต้องคุยนานเป็น ชั่วโมง เพียงนาทีสองนาทีก็เพียงพอแล้วที่ทำให้รู้ว่าอีกฝ่ายคงเหงาและโดดเดี่ยวยาม ไกลสายตา สองประโยคที่ทำให้รู้ว่าอีกฝ่ายคอยห่วงใยและดูแลอยู่ห่างๆ สั้นๆได้ใจความว่าความรู้สึกที่มีนั้น ไม่ต่างกัน บางครั้งการสนทนาสั้นๆนั้นสามารถสื่อความหมายเป็นล้านคำ
...น้อยๆแต่ได้มาก...
ความ รักมันไม่ต้องการอะไรมากมายอย่างที่คนอื่นเข้าใจ แค่ปาร์ค ยูชอนเข้าใจว่าคิม จุนซูต้องการสิ่งใดและคิม จุนซูรู้ดีว่าปาร์ค ยูชอนขาดสิ่งใดไป เพียงแค่นั้นเองที่ทำให้ความรักค่อยๆถูกต่อเติม ทีละเล็ก ทีละน้อย ค่อยเป็นค่อยไปอย่างที่สุด ดูเรียบง่ายแต่ลึกซึ้งเกินกว่าใครจะเข้าใจ
...น้อยๆแต่ได้มาก...
.
.
.
.
"แกไม่ชอบฝนเลยไม่ไปรับแฟนเนี่ยนะ!?" ชายหนุ่มร่างบางเอ่ยลั่น เพื่อนที่นั่งฝั่งตรงข้ามสะดุ้งจนเกือบสำลักคาปูชิโนร้อนๆ
"เบาๆก็ได้แจจุง คุยกันแค่สามคน" ยูชอนหยิบทิชชู่เช็ดหยดเครื่องดื่มที่กระเซ็นยังขอบแก้วให้สะอาด
"ใจร้ายว่ะ แล้วจุนซูไม่โกรธหรอ?" แจจุง เพื่อนร่วมงานอีกคนที่ยูชอนสนิทสนม ร่างสูงยักไหล่
"ไม่นี่ เขาเข้าใจ" เสียงทุ้มเอ่ยนุ่มเช่นเคยเมื่อเอ่ยถึงคนรัก ชางมินเลิกคิ้ว
"แล้วของขวัญครบรอบ 3 ปีอ่ะ นายจะให้อะไร" แจจุงเอ่ยถาม ยูชอนเป็นกังวลเรื่องนี้หลายวันแล้วจึงอยากช่วยเพื่อนตัดสินใจ
"ฉันคิดออกแล้ว ฉันจะให้เสื้อกันฝน"
"เสื้อกันฝน!!??" สองเสียงของชางมินและแจจุงประสานพร้อมกัน เกินความคาดหมายไปมากว่าเพื่อนมาดนิ่งยิ้มน้อยตรงหน้าจะมอบเสื้อกันฝนให้... ประหลาด!!!...ใครเขาให้ของแบบนี้เป็นของขวัญวันครบรอบ
"ให้พวกจี้ทองคำขาวที่เป็นคู่กันจะดีกว่าไหม หรือไม่ก็แหวนคู่ อ๊ะๆ สร้อยคู่ก็มาแรงนะ" แจจุงเอ่ยเร็วๆ ชางมินพยักหน้ารับ
" ธรรมดาออกของแบบนั้นน่ะ...ให้เสื้อกันฝนน่ะแหละดีแล้ว ช่วงนี้ฝนตกทุกวัน" ยูชอนยังคงยืนยันในความคิดชาญฉลาดของตัวเองแต่ดูท่าเพื่อนร่วมงานต่างคิดว่า นั่นไม่ใช่ความคิดที่ดีสักเท่าไร
"ไม่ลงทุนเลย" ชางมินเอ่ยเนือยๆ ยูชอนไม่ตอกกลับ เพียงแค่หัวเราะเบาๆในลำคอก่อนจะยกคาปูชิโนจิบช้าๆ แจจุงและชางมินรู้สึกหมั่นไส้กับท่าทีมาดนิ่งของเพื่อนตรงหน้า
"ฉันไปรับจุนซูก่อนนะ ช้ากว่านี้ รถติดแน่" ร่างสูงเอ่ยเร็วๆก่อนจะรีบลุกจากเก้าอี้
วัน นี้ฝนไม่ตก อากาศเย็นสบายกำลังดีและเห็นฟ้าใสประดับด้วยกลุ่มเมฆจับตัวเป็นก้อนปุย สวยงาม ยูชอนเดินผิวปากอย่างอารมณ์ดี ขาวยาวก้าวฉับๆขึ้นรถคันสวยของตนเองและขับออกจากที่ทำงาน
ห่างจากในกลางเมืองออกมาหลายสิบกิโลเมตร ร้านดอกไม้หลังเล็กทำจากแผ่นไม้สีขาวสะอาดตาตั้งเด่นท่ามกลางหมู่บ้านเงียบ สงบ ชายหนุ่มเจ้าของร่างกำลังนั่งจัดดอกทิวลิปสามดอกให้สวยงาม รูปร่างดูบอบบางไม่ต่างจากดอกไม้ที่ต้องการความดูแลเอาใจใส่ ใบหน้าเรียวสวย โดดเด่นยังดวงตาเรียวประกายความอ่อนโยนและอบอุ่น วิธีการหยิบจับก้านดอกไม้รวมทั้งสีหน้ายามที่เพ่งเล็งบรรจงปักลงบนโอเอซืส ช่างนุ่มนวลเบามืออย่างที่สุด
"ทำไมไม่ปักๆลงไปสักทีสิล่ะจารย์ เล็งอยู่นั้นแหละ ดอกไม้นะไม่ใช่ลูกดอก" เสียงเบสเอ่ยห้าวหลังจากจ้องมองมือเรียวเล็กทำท่าจะปักดอกไม้แต่ก็ขยับไป ขยับมาหามุมไม่ลงตัวเสียที
"หมีอย่างนายหุบปากไปเลย" เสียงเล็กแวดกลับโดยไม่มองหน้าผู้สนทนา ชอง ยุนโฮเงียบตามคำสั่ง
คิม จุนซูปักดอกทิวลิปสีชมพูอ่อนเป็นดอกแรกกลางโอเอซิส ตามด้วยช่อใบเฟิร์นที่พันรอบกระบอกกลวงปักไว้ข้างกัน ทิวลิปสีขาวตามมาก่อนจะปักดอกทิวลิปสีม่วงเป็นดอกสุดท้าย ทุกขั้นตอนในการจัดตกแต่งช่อดอกไม้ดำเนินไปอย่างเงียบๆ ยุนโฮรู้ดีว่าอาจารย์ของเขาใช้สมาธิแน่วแน่และทุ่มเทกับงานนี้มาเพียงใด
"แม้เพียงดอกหญ้าก็สามารถงดงามได้...นายจำได้ไหมยุนโฮ" จุนซูเอ่ยช้าๆระหว่างผูกริบบิ้นสีอ่อนเป็นขั้นตอนสุดท้าย
"แค่เพียงมองหาความงามของมัน...ผมจำได้ครับ" ยุนโฮตอบ
" จำได้แต่ไม่นำมาใช้ก็ไม่เกิดประโยชน์อะไร คราวหลังก็ไม่ต้องสรรหาอะไรเกินตัวเอาของไปง้อแฟนหรอกนะ แค่ดอกไม้ในร้านสวยๆสักดอกก็น่าจะพอแล้ว" จุนซูกล่าวเสียงใส หันมายิ้มมุมปากด้วยความรู้ทัน
"อาจารย์รู้?" ยุนโฮถามด้วยความแปลกใจว่าครูสอนจัดดอกไม้ทราบได้อย่างไรว่าเขาเพิ่งทะเลาะ กับแฟนหนุ่มหน้าสวยเมื่ออาทิตย์ก่อน และเขาต้องซื้อเสื้อแบรนด์เนมเป็นของง้อให้กลับมาคืนดี
"ยูชอนเล่าให้ฟังน่ะ แจจุงชอบมันมากด้วยนี่ ดีใจด้วยนะ"
" ก็อยากหาอะไรถูกๆให้เหมือนกันแต่แจจุงเขาชอบแพงๆ...ยิ่งแพงยิ่งดี..." ยุนโฮบ่นเล็กน้อย แม้เขาจะขยันทำงานเป็นสองเท่า เหนื่อยเป็นสองเท่าแต่เขาไม่เคยบ่นหรือเหนื่อยกับการรักแจจุงเลย
"ดี นะที่ยูชอนเป็นพวกยังไงก็ได้ ไม่เรื่องมาก ไม่งั้นคงทนฉันไม่ได้เหมือนกัน เพราะฉันคงไม่ซื้ออะไรแพงเกินกว่ากำลังหรอก" จุนซูตอบ ปรากฎรอยยิ้มอ่อนหวานยังเรียวปากบางสวย ทุกครั้งที่เอ่ยถึงคนรัก ยุนโฮมักจะเห็นรอยยิ้มสวยบริสุทธิ์เช่นนี้จากอาจารย์ของเขา
"เพราะอะไรล่ะครับ"
" ก็เพราะว่ามันเกินกำลังของฉันไง ฉันไม่รวยเหมือนนายนี่เจ้าหมี บางครั้งฉันแค่ใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดหน้าเช็ดตาให้ยูชอน เขาก็หายงอนแล้ว" จุนซูวางช่อดอกไม้ใส่ตระกร้า แนบการ์ดเก๋ๆสักใบก่อนจะวางชิดกับเคาท์เตอร์สินค้าที่จะขาย
"แค่เนี้ย?" ยุนโฮเลิกคิ้วสูง
" อืม แค่นั้นแหละ ไม่ต้องสรรหาอะไรเลิศหรู แสดงให้เห็นว่าเราห่วงใยเขาและดูแลเอาใจใส่ก็พอแล้ว จริงไหม?" จุนซูยิ้มกว้างขึ้น เมื่อกล่าวจบ ยุนโฮร้องอ๋อเบาๆในลำคอ
กริ๊ง กริ๊ง...
เสียง ระฆังดังเป็นสัญญาณว่ามีแขกเข้ามาในร้าน ไม่ใช่ใครที่ไหน ช่างคุ้นตาและกลิ่นคุ้นจมูกเสียเหลือเกิน ชายหนุ่มสูงโปร่งในชุดทำงานน่าอึดอัด ใบหน้าคมสงบนิ่งหากแต่ยังมีรอยยิ้มบางอย่างอ่อนโยนระบายให้เห็นขัดกับสีหน้า เหนื่อยล้า จุนซูยิ้มกว้างอย่างยินดี
"เหนื่อยไหมยูชอน~" เอ่ยตอบรับ ลากน้ำเสียงให้ยาวกว่าปกติและบีบเสียงให้ฟังดูออดอ้อนคล้ายลูกแมว ไม่ได้ดัดจริตหรือเสแสร้ง แค่อยากทำเสียงงุ๊งงิ๊งให้คนรักเอ็นดูก็เท่านั้น
"นิดหน่อย...หวัดดียุนโฮ" ยูชอนตอบ ก่อนจะเอ่ยทักทายชายหนุ่มที่ยืนฉีดน้ำให้กับดอกไม้ในกระถาง
"หวัดดีครับพี่...เอ่อ...แจจุงเป็นไงบ้างอ่ะพี่"
"ก็ดี ยังบ้าเห่อเสื้อตัวนั้นไม่เลิก" ยูชอนตอบ ยุนโฮยิ้มกว้างทันทีที่ได้ยินคำตอบ
"ฝากเก็บร้านด้วยนะยุนโฮ ขอบใจมาก" จุนซูโบกมือลาร่างสูงก่อนจะเดินออกจากร้านดอกไม้พร้อมคนรัก
.
.
.
.
" อ๊า~ นานแล้วน้าที่ไม่ได้นอนเตียงนี้" เสียงเล็กแหลมเป็นเอกลักษณ์เอ่ยลั่นห้องนอน ร่างนุ่มนิ่มของจุนซูนอนแผ่กลางเตียง อ้าแขนขาสุดความยาวเท่าที่จะทำได้ ยูชอนมองแล้วก็อดคิดไม่ได้ว่านั่นเป็นภาพที่น่ารักซะจริง อยากจะหอมแก้มหลายๆฟอดให้หายหมั่นเขี้ยว
"ฉันซักผ้าปูใหม่ หอมไหม" ยูชอนว่าพร้อมกับทอดกายข้างกายบาง จุนซูกระตุกคิ้วก่อนจะมุดหน้าลงบนผ้าสีขาวสะอาด
" หอมๆ ซักเองหรอ ว้าว~" ใบหน้าหวานตะแคงทาบแก้มนิ่มลงบนที่นอนนุ่ม ดวงตาเรียวกลมมองร่างสูงตาใสแป๋ว แล้วแบบนี้จะไม่ให้ยูชอนหลงรักหัวปักหัวปำได้ยังไง มือหนายกลูบเรือนผมนิ่มไปมาอย่างเบามือ
"ชอบจัง...ตอนลูบผมของจุนซู" เสียงทุ้มเอ่ยนุ่ม ดวงตาคมเข้มจ้องลึกประสานสายตาเรียวอยู่เนิ่นนาน จนนัยน์ตาสีอ่อนต้องเป็นฝ่ายหลบเสียเองเพราะแววตาเข้มคู่นั้นเหมือนจ้องทะลุ เห็นทุกสิ่งที่กำลังคิด
"ทำไมล่ะ" จุนซูถาม ยังคงแนบใบหน้าลงบนที่นอน แอบมุดซุกมากกว่าเดิมราวกับหาที่ซ่อนใบหน้าแดงระเรื่อของตนเองในตอนนี้
"ไม่รู้เหมือนกัน มันสบายใจดี...เหมือนจิตใจได้พักผ่อน" ยูชอนตอบพร้อมกับยิ้มบางอย่างอ่อนโยน
ใช่... มันเป็นเช่นนั้นจริงๆ หน้าที่การงานที่ต้องรับผิดชอบอยู่นั้นสร้างปัญหามากมาย ถ่วงจิตใจของเขาทั้งวันและทุกวัน แต่เพียงแค่ได้สัมผัสกายบาง ไม่ว่าจะเป็นเส้นผมหรือผิวเนื้อ ปัญหาต่างๆที่รุมเร้าก็สลายหายไปจนหมด คิม จุนซูอาจมีมนต์แสนวิเศษที่เสกให้เขาผ่อนคลายยามเหนื่อยล้า
"ดีจังที่ฉันเป็นที่พักผ่อนให้ยูชอนได้" จุนซูยิ้มน้อยๆ
"เป็นตุ๊กตาโลมานุ่มนิ่มให้ฉันกอดไง" ปากว่ามือถึง วงแขนยาวคว้าเอวบางเข้ามาสวมกอดแนบแน่น
"ของขวัญปีนี้...ให้ทายว่าฉันให้อะไร" เสียงเล็กอู้อี้ดังขึ้น ยูชอนกระตุกคิ้ว
"...ดอกหญ้า?..." ร่างสูงตอบ
"ม่ายช่าย~ นั่นมันปีที่แล้ว" เสียงเล็กหวานหัวเราะคิกคัก แผ่นหลังบางสั่นเล็กน้อยในอ้อมกอดของร่างสูง
"อืมม...ไม่รู้สิ"
"ผ้าปิดปากลายดอกไม้สีชมพู~ อิอิ" จุนซูยิ้มแฉ่งด้วยความภูมิใจ ยูชอนหน้าเหวอ
" ช่วงนี้ฝนตก หวัดก็กำลังระบาด เลยให้ผ้าปิดปากนี่แหละ เหมาะสมที่สุดแล้ว" สิ้นคำหวาน ยูชอนอมยิ้มบาง จะมีใครที่ห่วงสุขภาพของเขาได้เท่าจุนซู ไม่มีอีกแล้ว เพียงแค่ของชิ้นเล็กๆแต่สื่อถึงความรักและความห่วงใยอันล้นพ้นของจุนซู เพราะผ้าปิดปากสามารถลดอัตราเสี่ยงต่อการติดเขื้อโรคได้วิธีหนึ่ง แสดงว่าจุนซูห่วงใยยูชอนเสมอๆ
แม้จะไม่มีราคาหรืออาจด้อยค่าในสายตา คนอื่น แต่สำหรับยูชอน ผ้าปิดปากที่จุนซูจะให้นั้นเป็นสิ่งล้ำค่าสำหรับเขา ไม่สิ...จุนซูต่างหากที่เป็นสิ่งล้ำค่าที่ฟ้าประทานให้ปาร์ค ยูชอน
"ฉันจะให้เสื้อกันฝนล่ะ เวลาจุนซูกลับบ้านจะได้ไม่เปียก" ยูชอนเอ่ยขึ้นบ้างพร้อมกับยิ้มละมุม มือหนาปัดผมหน้าม้าที่ปรกแยงตาเรียว
"อ๊า~ ยูชอนน่ารักจัง" จุนซูกอดแผ่นหลังแกร่งสุดแรง
"ไม่โกรธหรอ นั่นหมายความว่าจุนซูต้องกลับบ้านเองตอนฝนตก"
" ไม่นี่ ยูชอนไม่ชอบฝน ทำไมฉันต้องให้ยูชอนมาเจอกับสิ่งที่ไม่ชอบด้วยล่ะ" จุนซูตอบตาแป๋วก่อนจะเบิกตาโพลงเมื่อจู่ถูกดึงไปกอดเสียแน่น วงแขนยาวโอบรัดรอบกายแนบสนิทกับกายแกร่งจนเป็นหนึ่งเดียว
"อย่าทำตัว น่ารักไปมากกว่านี้ได้ไหม...รักจุนซูจนจะไม่ไหวแล้วนะ" ยูชอนเอ่ยเสียงแหบ ฝังใบหน้าลงบนซอกคอเรียว กลิ่นกายหอมกรุ่นลอยแตะจมูกจนเผลอสูดดมลึกๆหลายต่อหลายที
"รักให้ตาย ไปเลย...เพราะฉันก็รักยูชอนมากเหมือนกัน" เสียงเล็กเอ่ยตอบ ใบหน้าหวานซุกเข้าหาแผ่นอกกว้าง อิงแอบบนบ่ากว้างอย่างที่ชอบ เพราะเป็นสถานที่ที่สุขใจมากที่สุดบนโลก
"รักจุนซูจัง"
"รักยูชอนนะ"
"ยูชอน...ฉันยังไม่ได้ซื้อผ้าปิดปากเลยง่ะ" จุนซูเอ่ยทำลายความเงียบทั้งๆที่เขาใกล้จะหลับเต็มที
"อืม...ฉันก็เหมือนกัน" ยูชอนตอบเสียงงัยเงีย เผยให้รู้ว่าเขาเองก็ใกล้จะเข้าสู่นิทราเช่นกัน
"งั้น...ไปซื้อด้วยกันนะ" จุนซูอมยิ้มพร้อมกับไถใบหน้าไปมาสองสามที
เสียง หัวเราะดังแผ่วในอ้อมกอดอุ่น ทั้งสองหลับตาลงอย่างไม่ได้นัดหมาย เพียงแค่อยู่ในวงแขนของกันและกันก็สามารถสื่อเป็นคำพูดมากมายนับล้านคำได้ โดยไม่ต้องปริปาก สัมผัสความอบอุ่น อ่อนโยนและหวานซึ้งผ่านลมหายใจ รู้ว่าห่วงใยต่อกันจากการกระทำ เรียบง่ายที่สุดแต่ก็อ่อนหวานมากที่สุดเช่นกัน เพียงเท่านี้มันก็เพียงพอต่อความรักที่ปาร์ค ยูชอนและคิม จุนซูมอบให้กัน
...น้อยๆแต่ได้มาก...
ทีนี้...คุณเข้าใจแล้วหรือยัง?
End
Talk : ฟิคเรื่องนี้จะเป็นหนึ่งในโปรเจคหนังสือรวมช็อตฟิคใหม่ที่กิ๊กจะทำนะคะ ธีมหลักจะเกี่ยวกับ Art ในรูปแบบต่างๆ อย่างเรื่องนี้ก็เช่นกัน Minimal Art เป็นศิลปะรูปแบบหนึ่งที่เน้นความเรียบง่าย แต่เข้าใจถึงแก่นสารและมีความสวยงามแม้จะมีองค์ประกอบไม่มากก็ตาม
นอกจากนี้ก็จะมีเรื่องอื่นๆที่นำคำจัดความของศิลปะสไตล์อื่นมาเป็นแรงบันดาลใจในการแต่งค่ะ
อ้อ! มีโปรเจคคู่กับโปรเจคนี้แต่จะมีธีมเป็นเมนูอาหารนะคะ
ทั้งนี้ ทั้งนั้น โปรเจคอาร์ทกับเมนูอาหารยังไม่มีกำหนดที่แน่นอน เพราะยังหาวันลงตัวอู้ เอ้ย! ทำงานไม่ได้สักที หากจัดการงานทั้งหลายเรียบร้อยแล้ว จะแจ้งให้ทราบและเปิดจองกันอีกครั้งนะเน้
ขอบคุณที่อ่านจ้า
Author:Koekun
Couple: Yoosu
Rate : PG13
Talk : วันนี้เป็นวันดี ขอให้ทุกคนมีแต่ความสุขนะเน้~
ขอบคุณที่อ่านจ้า ^O^
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
[SF] Minimal Art
น้อยๆแต่ใด้มาก
คุณเข้าใจคำๆนี้ไหม?
...ซ่า...
ฝน ตกกระหน่ำยังคงดำเนินเรื่อยมาหลายชั่วโมง กลุ่มก้อนเมฆมืดทึบปกคลุมทั่วบริเวณเมืองหลวงเป็นสัญญาณให้รู้ว่าสายฝนต้อง เทลงมาอีกหลายชั่วโมง อาจจะข้ามคืนไปถึงพรุ่งนี้เช้าก็เป็นได้ ชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูททำงานยืนมองทิวทัศน์สีเทาด้านนอกด้วยสีหน้านิ่ง ดวงตาคมเข้มพยายามมองทะลุผ่านสายฝนเม็ดโต จากตึกสูงจากจุดที่เขายืนอยู่ สามารถมองเห็นถนนเส้นหลักเป็นสีเหลืองและแดงเป็นเส้นยาวจนสุดช่วงตึกที่ห่าง ออกไปไกล แสดงว่าพายุในวันนี้ส่งผลให้การจราจรติดขัดหนักเอาการ
'กลับบ้านเองได้ ไม่ต้องเป็นห่วงนะ ถึงบ้านเมื่อไรจะโทร.หา'
" เฮ้อ~" คิดถึงเสียงเล็กๆเอ่ยรัวเร็วเมื่อสองชั่วโมงที่แล้วก็ทอดถอนใจเฮือกใหญ่ จนป่านนี้แล้วโทรศัพท์มือถือที่วางบนโต๊ะไร้เสียงใดๆเลย คาดว่าเจ้าของเสียงน่ารักคงติดแหง่กบนรถประจำทางอย่างแน่นอน
"เป็นไรวะ คิดถึงเมียหรอ?" เสียงห้าวดังขึ้นจากด้านหลัง ร่างสูงยังคงนิ่งหากแต่เรียวคิ้วขมวดเล็กน้อยพร้อมกับหรี่่ตาลงข้างหนึ่ง
"ไม่ใช่เรื่องของนาย ชางมิน" ร่างสูงหมุนตัวกลับมาก่อนจะนั่งบนเก้าอี้นวมประจำตำแหน่ง ชายหนุ่มอีกคนยืนยิ้มมุมปากกวนประสาท
"ทำหน้านิ่งแต่ในใจนี่ว้าวุ่นเลยล่ะสิ" ชางมินกล่าวพลางมองสายฝนกระหน่ำ ที่เทลงมาไม่ขาด
"เปล่าสักหน่อย" ชายหนุ่มตอบโดยรักษาน้ำเสียงให้เข้มแข็งเข้าไว้ทั้งๆที่ภายในใจก็วิตกกังวลอย่างที่ชางมินว่าไว้ทุกประการ
"ปากแข็งจังนะไอ้ยูชอน ฉันว่า..."
ตี๊ด...ตี๊ด...
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขัดชางมินที่กำลังจะอ้าปากต่อขาน ชายหนุ่มรับสายด้วยความรวดเร็วยิ่งกว่าเสือชีตาร์เสียอีก
'ถึงบ้านแล้ว เหนื่อยมาก
ฝันดีนะยูชอน
ปล. ระวังติดไข้หวัดใหม่นะไก่แจ้'
" อ่าว เมียไม่ได้โทร.มาหรอ?" ชางมินเห็นเพื่อนร่วมงานอ่านข้อความจึงเดินเข้าไปอ่านบ้าง ยูชอนไม่ได้ว่าอะไร ซ้ำยังยื่นให้อ่านได้ถนัดตา
"แค่เนี้ย? แกยืนรอข้อความสั้นๆแค่นี้เองหรอวะ โทร.กลับไปดิ" ชางมินเอ่ยน้ำเสียงสูงก่อนจะส่งมือถือคืนให้เจ้าของ ยูชอนเงยหน้าขึ้นพร้อมกับยิ้มบางตอบกลับ
"อืม...แค่นี้ก็หายห่วงแล้ว" เสียงทุ้มจากเดิมที่มักไม่แสดงความรู้สึกใดๆกลับเอ่ยนุ่มอ่อนโยนได้ถึงเพียงนี้ ชางมินเลิกคิ้ว
" แกแน่ใจ? ไม่ใช่ว่าแค่ส่งมาให้แกหายห่วงเท่านั้นหรอกหรอ? บางทีอาจจะยังไม่ถึงบ้านก็ได้ ไม่โทร.ไปเช็คหน่อยอ่ะ" เพื่อนตัวดีเสนอ ยูชอนส่ายหน้าก่อนจะตอบ
"ไม่จำเป็นหรอก แค่นี้ก็พอแล้วล่ะ มันเป็นนิสัยของจุนซู ฉันก็ไม่อยากเข้าไปจู้จี้มากนัก"
"ไม่หวานเลยแฮะ"
"ก็ไม่เคยบอกว่าโรแมนติก...จุนซูเขาเป็นแบบนี้แหละ น้อยๆแต่ได้มาก" ยูชอนยิ้มมุมปากก่อนจะเริ่มเก็บเอกสารบนโต๊ะลงลิ้นชัก
" เอาอีกล่ะ ประโยคนี้อีกล่ะ ได้ยินมาตั้งนานแต่ฉันไม่เข้าใจเลยว่ะ" ชางมินกล่าว มองเพื่อนเก็บข้าวของบนโต๊ะอย่างสบายใจ นึกหมั่นไส้เล็กๆไม่ได้
" ก็แปลตรงตัวน่ะแหละ" ยูชอนตอบ อีกครั้งที่ริมฝีปากระบายยิ้มบางอย่างเป็นสุข ชางมินพนักหน้ารับและไม่ถามอะไรมากไปกว่านี้ เพราะยังไงเขาไม่เคยเข้าใจปาร์ค ยูชอนผู้เป็นเพื่อนร่วมงานกับคิม จุนซู คนรักของเพื่อนสักที
...แม้จะเป็นเพียงข้อความสั้นๆ...
...แต่ก็สื่ออะไรได้หลายๆอย่าง...
...น้อยๆแต่ได้มาก...
...ความหมายที่ปาร์ค ยูชอนเข้าใจถึงแก่นแท้นั่นแต่เพียงผู้เดียว...
.
.
.
.
หลัง จากขับรถถึงชั่วโมงครึ่งเพื่อเดินทางกลับบ้าน ในที่สุด ปาร์ค ยูชอนพากายกลับเข้ามาสู่ห้องคอนโดของเขาอย่างปลอดภัย ทันทีที่ฝ่าเท้าก้าวสู่ห้องนอน กายแกร่งล้มตัวลงบนเตียงทันทีอย่างไม่รีรอ เปลือกตาปิดลง เหน็ดเหนื่อยกับหน้าที่การงานและการเดินทางแสนน่าเบื่อ แต่สิ่งที่บั่นทอนกำลังให้อ่อนล้าได้ถึงเพียงนี้ คงจะเป็นอาการคิดถึงชายหนุ่มร่างนุ่มนิ่มที่คงจะหลับปุ๋ยบนเตียง
...ซ่า...
เสียง ฝนยังคงกรอกหูอย่างน่าเบื่อ อดสงสัยไม่ได้ว่ามันไม่คิดจะหยุดหรือไงกันถึงได้เทลงมาราวกับทะเลแตกแบบนี้ ขณะนี้ปาร์ค ยูชอนปล่อยความคิดให้ล่องลอย ปล่อยกายปล่อยใจจากเรื่องวุ่นวายอันน่าปวดหัวที่เผชิญมาท้ังวันให้ลอยไปใน อากาศ เมื่อจิตใจหนักอึ้งว่างเปล่า ก็คิดถึงความอบอุ่นจากใครสักคนที่เข้ามาเติมเต็มหัวใจอ่อนล้าดวงนี้ให้กลับ มามีแรงอีกครั้ง แต่ทว่าพลังใจจากคนๆนั้น ไม่ได้อยู่ข้างกายเขาในวันนี้
" เฮ้อ..." ยิ่งคิดก็ยิ่งว้าเหว่ เอกาจับจิต มันต้องไม่ใช่แบบนี้นี่ ทุกครั้งที่กลับถึงห้องสี่เหลี่ยมขนาดย่อมนี่ เขาต้องได้กอดร่างเล็กแสนนุ่มนิ่มให้อุ่นใจสิ
ตี๊ด...ตี๊ด...
โทรศัพท์ มือถือในกระเป๋ากางเกงสั่นและดังเป็นทำนองสั้นๆ ยูชอนไม่สนใจ คงจะเป็นเพื่อนตัวดีหรือไม่ก็เพื่อนแวดวงเดียวชวนออกไปดริ๊งสังสรรค์ ไม่มีทางซะล่ะ ปาร์ค ยูชอนไม่ชอบออกไปไหนยามฝนตกเช่นนี้ เพราะโรคเกลียดฝนของเขาทำให้เขาต้องกลับมานอนแผ่กลางเตียงเป็นไก่หงอยในเล้า เช่นนี้
'ยูชอน~ วันนี้หาอะไรกินก่อนเข้าบ้านดีไหมอ่า~
อ๊า~!! ฝนตกซะแล้ว...ว้า~ งั้นไว้คราวหน้าล่ะกัน วันนี้ยูชอนไม่ต้องมารับฉันหรอก
กลับบ้านเองได้ ไม่ต้องเป็นห่วงนะ ถึงบ้านเมื่อไรจะโทร.หา'
ตี๊ด...ตี๊ด...
"ปัดโธ่เว้ย!" แสนรำคาญเสียงโทรศัพท์จึงสถบอย่างหัวเสีย ยูชอนควักโทรศัพท์กดตอบรับโดยไม่ทันมองว่าใครโทร.มาหาเขา
"ฮัลโหล มีไร" เอ่ยเสียงห้วนเพราะหลงคิดว่าเป็นชางมินเพื่อนร่วมงาน แต่ทันทีที่ปลายสายตอบกลับมาทำเอาหัวใจตกไปอยู่ตาตุ่ม
/ไม่มีธุระอะไรหรอกยูชอน แค่อยากรู้ว่ายูชอนถึงบ้านรึยัง/
"จุนซู..."
/ถึง บ้านแล้ว?/ เสียงเล็กๆเอ่ยถามสั้นๆและรัวเร็วตามนิสัย เพียงแค่นั้นก็สามารถเรียกรอยยิ้มจากคนยิ้มยากอย่างปาร์ค ยูชอนได้เป็นอย่างดี
"อืม สักพักแล้วล่ะ" ยูชอนตอบ เขาแทบไม่รู้สึกตัวเลยว่าตนเองยิ้มกว้างมากแค่ไหน
/เหนื่อยไหม?/
"อืม...มากๆเลย"
/งานเยอะ?/
"อืม...มากๆเลย"
/เหงา?/
"อืม...ที่สุดเลยล่ะ..."
เอ่ย แผ่วเป็นเสียงแหบต่ำ พยายามซ่อนอาการสั่นเครือไว้ กายแกร่งพลิกตะแคงมองที่นอนข้างกายว่างเปล่าก็สั่นสะท้ายอย่างห้ามไม่อยู่ ปลายสายเงียบครู่ใหญ่ก่อนจะเอ่ยเสียงสั่นเครือและแผ่วเบาไม่ต่างกัน
/...ฉันก็เหมือนกัน...รักยูชอนนะ/
ยูชอนยิ้มบาง หลับตาลงพยักหน้ารับพร้อมกับครางตอบในลำคอ กล่าวราตรีสวัสดิ์เป็นการปิดสนทนาแสนสั้น
"อืม ฝันดีนะจุนซู"
/ฝันดียูชอน/
ตัด สายแทบจะพร้อมกันก่อนมือหนาจะโยนมือถือไปอีกฝากของเตียง ร่างสูงนอนพลิกตะแคงมาอีกด้านก่อนจะหลับตาลงทั้งที่ไม่อาบน้ำก่อนเข้านอนให้ สบายเนื้อสบายตัว ไม่ใช่ว่าขี้เกียจย่างกรายไปห้องน้ำแต่เพราะคำสั้นๆที่เต็มไปด้วยความรู้สึก ของคิม จุนซูต่างหากที่ทำให้เขานอนหลับสนิท
ไม่จำเป็นต้องคุยนานเป็น ชั่วโมง เพียงนาทีสองนาทีก็เพียงพอแล้วที่ทำให้รู้ว่าอีกฝ่ายคงเหงาและโดดเดี่ยวยาม ไกลสายตา สองประโยคที่ทำให้รู้ว่าอีกฝ่ายคอยห่วงใยและดูแลอยู่ห่างๆ สั้นๆได้ใจความว่าความรู้สึกที่มีนั้น ไม่ต่างกัน บางครั้งการสนทนาสั้นๆนั้นสามารถสื่อความหมายเป็นล้านคำ
...น้อยๆแต่ได้มาก...
ความ รักมันไม่ต้องการอะไรมากมายอย่างที่คนอื่นเข้าใจ แค่ปาร์ค ยูชอนเข้าใจว่าคิม จุนซูต้องการสิ่งใดและคิม จุนซูรู้ดีว่าปาร์ค ยูชอนขาดสิ่งใดไป เพียงแค่นั้นเองที่ทำให้ความรักค่อยๆถูกต่อเติม ทีละเล็ก ทีละน้อย ค่อยเป็นค่อยไปอย่างที่สุด ดูเรียบง่ายแต่ลึกซึ้งเกินกว่าใครจะเข้าใจ
...น้อยๆแต่ได้มาก...
.
.
.
.
"แกไม่ชอบฝนเลยไม่ไปรับแฟนเนี่ยนะ!?" ชายหนุ่มร่างบางเอ่ยลั่น เพื่อนที่นั่งฝั่งตรงข้ามสะดุ้งจนเกือบสำลักคาปูชิโนร้อนๆ
"เบาๆก็ได้แจจุง คุยกันแค่สามคน" ยูชอนหยิบทิชชู่เช็ดหยดเครื่องดื่มที่กระเซ็นยังขอบแก้วให้สะอาด
"ใจร้ายว่ะ แล้วจุนซูไม่โกรธหรอ?" แจจุง เพื่อนร่วมงานอีกคนที่ยูชอนสนิทสนม ร่างสูงยักไหล่
"ไม่นี่ เขาเข้าใจ" เสียงทุ้มเอ่ยนุ่มเช่นเคยเมื่อเอ่ยถึงคนรัก ชางมินเลิกคิ้ว
"แล้วของขวัญครบรอบ 3 ปีอ่ะ นายจะให้อะไร" แจจุงเอ่ยถาม ยูชอนเป็นกังวลเรื่องนี้หลายวันแล้วจึงอยากช่วยเพื่อนตัดสินใจ
"ฉันคิดออกแล้ว ฉันจะให้เสื้อกันฝน"
"เสื้อกันฝน!!??" สองเสียงของชางมินและแจจุงประสานพร้อมกัน เกินความคาดหมายไปมากว่าเพื่อนมาดนิ่งยิ้มน้อยตรงหน้าจะมอบเสื้อกันฝนให้... ประหลาด!!!...ใครเขาให้ของแบบนี้เป็นของขวัญวันครบรอบ
"ให้พวกจี้ทองคำขาวที่เป็นคู่กันจะดีกว่าไหม หรือไม่ก็แหวนคู่ อ๊ะๆ สร้อยคู่ก็มาแรงนะ" แจจุงเอ่ยเร็วๆ ชางมินพยักหน้ารับ
" ธรรมดาออกของแบบนั้นน่ะ...ให้เสื้อกันฝนน่ะแหละดีแล้ว ช่วงนี้ฝนตกทุกวัน" ยูชอนยังคงยืนยันในความคิดชาญฉลาดของตัวเองแต่ดูท่าเพื่อนร่วมงานต่างคิดว่า นั่นไม่ใช่ความคิดที่ดีสักเท่าไร
"ไม่ลงทุนเลย" ชางมินเอ่ยเนือยๆ ยูชอนไม่ตอกกลับ เพียงแค่หัวเราะเบาๆในลำคอก่อนจะยกคาปูชิโนจิบช้าๆ แจจุงและชางมินรู้สึกหมั่นไส้กับท่าทีมาดนิ่งของเพื่อนตรงหน้า
"ฉันไปรับจุนซูก่อนนะ ช้ากว่านี้ รถติดแน่" ร่างสูงเอ่ยเร็วๆก่อนจะรีบลุกจากเก้าอี้
วัน นี้ฝนไม่ตก อากาศเย็นสบายกำลังดีและเห็นฟ้าใสประดับด้วยกลุ่มเมฆจับตัวเป็นก้อนปุย สวยงาม ยูชอนเดินผิวปากอย่างอารมณ์ดี ขาวยาวก้าวฉับๆขึ้นรถคันสวยของตนเองและขับออกจากที่ทำงาน
ห่างจากในกลางเมืองออกมาหลายสิบกิโลเมตร ร้านดอกไม้หลังเล็กทำจากแผ่นไม้สีขาวสะอาดตาตั้งเด่นท่ามกลางหมู่บ้านเงียบ สงบ ชายหนุ่มเจ้าของร่างกำลังนั่งจัดดอกทิวลิปสามดอกให้สวยงาม รูปร่างดูบอบบางไม่ต่างจากดอกไม้ที่ต้องการความดูแลเอาใจใส่ ใบหน้าเรียวสวย โดดเด่นยังดวงตาเรียวประกายความอ่อนโยนและอบอุ่น วิธีการหยิบจับก้านดอกไม้รวมทั้งสีหน้ายามที่เพ่งเล็งบรรจงปักลงบนโอเอซืส ช่างนุ่มนวลเบามืออย่างที่สุด
"ทำไมไม่ปักๆลงไปสักทีสิล่ะจารย์ เล็งอยู่นั้นแหละ ดอกไม้นะไม่ใช่ลูกดอก" เสียงเบสเอ่ยห้าวหลังจากจ้องมองมือเรียวเล็กทำท่าจะปักดอกไม้แต่ก็ขยับไป ขยับมาหามุมไม่ลงตัวเสียที
"หมีอย่างนายหุบปากไปเลย" เสียงเล็กแวดกลับโดยไม่มองหน้าผู้สนทนา ชอง ยุนโฮเงียบตามคำสั่ง
คิม จุนซูปักดอกทิวลิปสีชมพูอ่อนเป็นดอกแรกกลางโอเอซิส ตามด้วยช่อใบเฟิร์นที่พันรอบกระบอกกลวงปักไว้ข้างกัน ทิวลิปสีขาวตามมาก่อนจะปักดอกทิวลิปสีม่วงเป็นดอกสุดท้าย ทุกขั้นตอนในการจัดตกแต่งช่อดอกไม้ดำเนินไปอย่างเงียบๆ ยุนโฮรู้ดีว่าอาจารย์ของเขาใช้สมาธิแน่วแน่และทุ่มเทกับงานนี้มาเพียงใด
"แม้เพียงดอกหญ้าก็สามารถงดงามได้...นายจำได้ไหมยุนโฮ" จุนซูเอ่ยช้าๆระหว่างผูกริบบิ้นสีอ่อนเป็นขั้นตอนสุดท้าย
"แค่เพียงมองหาความงามของมัน...ผมจำได้ครับ" ยุนโฮตอบ
" จำได้แต่ไม่นำมาใช้ก็ไม่เกิดประโยชน์อะไร คราวหลังก็ไม่ต้องสรรหาอะไรเกินตัวเอาของไปง้อแฟนหรอกนะ แค่ดอกไม้ในร้านสวยๆสักดอกก็น่าจะพอแล้ว" จุนซูกล่าวเสียงใส หันมายิ้มมุมปากด้วยความรู้ทัน
"อาจารย์รู้?" ยุนโฮถามด้วยความแปลกใจว่าครูสอนจัดดอกไม้ทราบได้อย่างไรว่าเขาเพิ่งทะเลาะ กับแฟนหนุ่มหน้าสวยเมื่ออาทิตย์ก่อน และเขาต้องซื้อเสื้อแบรนด์เนมเป็นของง้อให้กลับมาคืนดี
"ยูชอนเล่าให้ฟังน่ะ แจจุงชอบมันมากด้วยนี่ ดีใจด้วยนะ"
" ก็อยากหาอะไรถูกๆให้เหมือนกันแต่แจจุงเขาชอบแพงๆ...ยิ่งแพงยิ่งดี..." ยุนโฮบ่นเล็กน้อย แม้เขาจะขยันทำงานเป็นสองเท่า เหนื่อยเป็นสองเท่าแต่เขาไม่เคยบ่นหรือเหนื่อยกับการรักแจจุงเลย
"ดี นะที่ยูชอนเป็นพวกยังไงก็ได้ ไม่เรื่องมาก ไม่งั้นคงทนฉันไม่ได้เหมือนกัน เพราะฉันคงไม่ซื้ออะไรแพงเกินกว่ากำลังหรอก" จุนซูตอบ ปรากฎรอยยิ้มอ่อนหวานยังเรียวปากบางสวย ทุกครั้งที่เอ่ยถึงคนรัก ยุนโฮมักจะเห็นรอยยิ้มสวยบริสุทธิ์เช่นนี้จากอาจารย์ของเขา
"เพราะอะไรล่ะครับ"
" ก็เพราะว่ามันเกินกำลังของฉันไง ฉันไม่รวยเหมือนนายนี่เจ้าหมี บางครั้งฉันแค่ใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดหน้าเช็ดตาให้ยูชอน เขาก็หายงอนแล้ว" จุนซูวางช่อดอกไม้ใส่ตระกร้า แนบการ์ดเก๋ๆสักใบก่อนจะวางชิดกับเคาท์เตอร์สินค้าที่จะขาย
"แค่เนี้ย?" ยุนโฮเลิกคิ้วสูง
" อืม แค่นั้นแหละ ไม่ต้องสรรหาอะไรเลิศหรู แสดงให้เห็นว่าเราห่วงใยเขาและดูแลเอาใจใส่ก็พอแล้ว จริงไหม?" จุนซูยิ้มกว้างขึ้น เมื่อกล่าวจบ ยุนโฮร้องอ๋อเบาๆในลำคอ
กริ๊ง กริ๊ง...
เสียง ระฆังดังเป็นสัญญาณว่ามีแขกเข้ามาในร้าน ไม่ใช่ใครที่ไหน ช่างคุ้นตาและกลิ่นคุ้นจมูกเสียเหลือเกิน ชายหนุ่มสูงโปร่งในชุดทำงานน่าอึดอัด ใบหน้าคมสงบนิ่งหากแต่ยังมีรอยยิ้มบางอย่างอ่อนโยนระบายให้เห็นขัดกับสีหน้า เหนื่อยล้า จุนซูยิ้มกว้างอย่างยินดี
"เหนื่อยไหมยูชอน~" เอ่ยตอบรับ ลากน้ำเสียงให้ยาวกว่าปกติและบีบเสียงให้ฟังดูออดอ้อนคล้ายลูกแมว ไม่ได้ดัดจริตหรือเสแสร้ง แค่อยากทำเสียงงุ๊งงิ๊งให้คนรักเอ็นดูก็เท่านั้น
"นิดหน่อย...หวัดดียุนโฮ" ยูชอนตอบ ก่อนจะเอ่ยทักทายชายหนุ่มที่ยืนฉีดน้ำให้กับดอกไม้ในกระถาง
"หวัดดีครับพี่...เอ่อ...แจจุงเป็นไงบ้างอ่ะพี่"
"ก็ดี ยังบ้าเห่อเสื้อตัวนั้นไม่เลิก" ยูชอนตอบ ยุนโฮยิ้มกว้างทันทีที่ได้ยินคำตอบ
"ฝากเก็บร้านด้วยนะยุนโฮ ขอบใจมาก" จุนซูโบกมือลาร่างสูงก่อนจะเดินออกจากร้านดอกไม้พร้อมคนรัก
.
.
.
.
" อ๊า~ นานแล้วน้าที่ไม่ได้นอนเตียงนี้" เสียงเล็กแหลมเป็นเอกลักษณ์เอ่ยลั่นห้องนอน ร่างนุ่มนิ่มของจุนซูนอนแผ่กลางเตียง อ้าแขนขาสุดความยาวเท่าที่จะทำได้ ยูชอนมองแล้วก็อดคิดไม่ได้ว่านั่นเป็นภาพที่น่ารักซะจริง อยากจะหอมแก้มหลายๆฟอดให้หายหมั่นเขี้ยว
"ฉันซักผ้าปูใหม่ หอมไหม" ยูชอนว่าพร้อมกับทอดกายข้างกายบาง จุนซูกระตุกคิ้วก่อนจะมุดหน้าลงบนผ้าสีขาวสะอาด
" หอมๆ ซักเองหรอ ว้าว~" ใบหน้าหวานตะแคงทาบแก้มนิ่มลงบนที่นอนนุ่ม ดวงตาเรียวกลมมองร่างสูงตาใสแป๋ว แล้วแบบนี้จะไม่ให้ยูชอนหลงรักหัวปักหัวปำได้ยังไง มือหนายกลูบเรือนผมนิ่มไปมาอย่างเบามือ
"ชอบจัง...ตอนลูบผมของจุนซู" เสียงทุ้มเอ่ยนุ่ม ดวงตาคมเข้มจ้องลึกประสานสายตาเรียวอยู่เนิ่นนาน จนนัยน์ตาสีอ่อนต้องเป็นฝ่ายหลบเสียเองเพราะแววตาเข้มคู่นั้นเหมือนจ้องทะลุ เห็นทุกสิ่งที่กำลังคิด
"ทำไมล่ะ" จุนซูถาม ยังคงแนบใบหน้าลงบนที่นอน แอบมุดซุกมากกว่าเดิมราวกับหาที่ซ่อนใบหน้าแดงระเรื่อของตนเองในตอนนี้
"ไม่รู้เหมือนกัน มันสบายใจดี...เหมือนจิตใจได้พักผ่อน" ยูชอนตอบพร้อมกับยิ้มบางอย่างอ่อนโยน
ใช่... มันเป็นเช่นนั้นจริงๆ หน้าที่การงานที่ต้องรับผิดชอบอยู่นั้นสร้างปัญหามากมาย ถ่วงจิตใจของเขาทั้งวันและทุกวัน แต่เพียงแค่ได้สัมผัสกายบาง ไม่ว่าจะเป็นเส้นผมหรือผิวเนื้อ ปัญหาต่างๆที่รุมเร้าก็สลายหายไปจนหมด คิม จุนซูอาจมีมนต์แสนวิเศษที่เสกให้เขาผ่อนคลายยามเหนื่อยล้า
"ดีจังที่ฉันเป็นที่พักผ่อนให้ยูชอนได้" จุนซูยิ้มน้อยๆ
"เป็นตุ๊กตาโลมานุ่มนิ่มให้ฉันกอดไง" ปากว่ามือถึง วงแขนยาวคว้าเอวบางเข้ามาสวมกอดแนบแน่น
"ของขวัญปีนี้...ให้ทายว่าฉันให้อะไร" เสียงเล็กอู้อี้ดังขึ้น ยูชอนกระตุกคิ้ว
"...ดอกหญ้า?..." ร่างสูงตอบ
"ม่ายช่าย~ นั่นมันปีที่แล้ว" เสียงเล็กหวานหัวเราะคิกคัก แผ่นหลังบางสั่นเล็กน้อยในอ้อมกอดของร่างสูง
"อืมม...ไม่รู้สิ"
"ผ้าปิดปากลายดอกไม้สีชมพู~ อิอิ" จุนซูยิ้มแฉ่งด้วยความภูมิใจ ยูชอนหน้าเหวอ
" ช่วงนี้ฝนตก หวัดก็กำลังระบาด เลยให้ผ้าปิดปากนี่แหละ เหมาะสมที่สุดแล้ว" สิ้นคำหวาน ยูชอนอมยิ้มบาง จะมีใครที่ห่วงสุขภาพของเขาได้เท่าจุนซู ไม่มีอีกแล้ว เพียงแค่ของชิ้นเล็กๆแต่สื่อถึงความรักและความห่วงใยอันล้นพ้นของจุนซู เพราะผ้าปิดปากสามารถลดอัตราเสี่ยงต่อการติดเขื้อโรคได้วิธีหนึ่ง แสดงว่าจุนซูห่วงใยยูชอนเสมอๆ
แม้จะไม่มีราคาหรืออาจด้อยค่าในสายตา คนอื่น แต่สำหรับยูชอน ผ้าปิดปากที่จุนซูจะให้นั้นเป็นสิ่งล้ำค่าสำหรับเขา ไม่สิ...จุนซูต่างหากที่เป็นสิ่งล้ำค่าที่ฟ้าประทานให้ปาร์ค ยูชอน
"ฉันจะให้เสื้อกันฝนล่ะ เวลาจุนซูกลับบ้านจะได้ไม่เปียก" ยูชอนเอ่ยขึ้นบ้างพร้อมกับยิ้มละมุม มือหนาปัดผมหน้าม้าที่ปรกแยงตาเรียว
"อ๊า~ ยูชอนน่ารักจัง" จุนซูกอดแผ่นหลังแกร่งสุดแรง
"ไม่โกรธหรอ นั่นหมายความว่าจุนซูต้องกลับบ้านเองตอนฝนตก"
" ไม่นี่ ยูชอนไม่ชอบฝน ทำไมฉันต้องให้ยูชอนมาเจอกับสิ่งที่ไม่ชอบด้วยล่ะ" จุนซูตอบตาแป๋วก่อนจะเบิกตาโพลงเมื่อจู่ถูกดึงไปกอดเสียแน่น วงแขนยาวโอบรัดรอบกายแนบสนิทกับกายแกร่งจนเป็นหนึ่งเดียว
"อย่าทำตัว น่ารักไปมากกว่านี้ได้ไหม...รักจุนซูจนจะไม่ไหวแล้วนะ" ยูชอนเอ่ยเสียงแหบ ฝังใบหน้าลงบนซอกคอเรียว กลิ่นกายหอมกรุ่นลอยแตะจมูกจนเผลอสูดดมลึกๆหลายต่อหลายที
"รักให้ตาย ไปเลย...เพราะฉันก็รักยูชอนมากเหมือนกัน" เสียงเล็กเอ่ยตอบ ใบหน้าหวานซุกเข้าหาแผ่นอกกว้าง อิงแอบบนบ่ากว้างอย่างที่ชอบ เพราะเป็นสถานที่ที่สุขใจมากที่สุดบนโลก
"รักจุนซูจัง"
"รักยูชอนนะ"
"ยูชอน...ฉันยังไม่ได้ซื้อผ้าปิดปากเลยง่ะ" จุนซูเอ่ยทำลายความเงียบทั้งๆที่เขาใกล้จะหลับเต็มที
"อืม...ฉันก็เหมือนกัน" ยูชอนตอบเสียงงัยเงีย เผยให้รู้ว่าเขาเองก็ใกล้จะเข้าสู่นิทราเช่นกัน
"งั้น...ไปซื้อด้วยกันนะ" จุนซูอมยิ้มพร้อมกับไถใบหน้าไปมาสองสามที
เสียง หัวเราะดังแผ่วในอ้อมกอดอุ่น ทั้งสองหลับตาลงอย่างไม่ได้นัดหมาย เพียงแค่อยู่ในวงแขนของกันและกันก็สามารถสื่อเป็นคำพูดมากมายนับล้านคำได้ โดยไม่ต้องปริปาก สัมผัสความอบอุ่น อ่อนโยนและหวานซึ้งผ่านลมหายใจ รู้ว่าห่วงใยต่อกันจากการกระทำ เรียบง่ายที่สุดแต่ก็อ่อนหวานมากที่สุดเช่นกัน เพียงเท่านี้มันก็เพียงพอต่อความรักที่ปาร์ค ยูชอนและคิม จุนซูมอบให้กัน
...น้อยๆแต่ได้มาก...
ทีนี้...คุณเข้าใจแล้วหรือยัง?
End
Talk : ฟิคเรื่องนี้จะเป็นหนึ่งในโปรเจคหนังสือรวมช็อตฟิคใหม่ที่กิ๊กจะทำนะคะ ธีมหลักจะเกี่ยวกับ Art ในรูปแบบต่างๆ อย่างเรื่องนี้ก็เช่นกัน Minimal Art เป็นศิลปะรูปแบบหนึ่งที่เน้นความเรียบง่าย แต่เข้าใจถึงแก่นสารและมีความสวยงามแม้จะมีองค์ประกอบไม่มากก็ตาม
นอกจากนี้ก็จะมีเรื่องอื่นๆที่นำคำจัดความของศิลปะสไตล์อื่นมาเป็นแรงบันดาลใจในการแต่งค่ะ
อ้อ! มีโปรเจคคู่กับโปรเจคนี้แต่จะมีธีมเป็นเมนูอาหารนะคะ
ทั้งนี้ ทั้งนั้น โปรเจคอาร์ทกับเมนูอาหารยังไม่มีกำหนดที่แน่นอน เพราะยังหาวันลงตัวอู้ เอ้ย! ทำงานไม่ได้สักที หากจัดการงานทั้งหลายเรียบร้อยแล้ว จะแจ้งให้ทราบและเปิดจองกันอีกครั้งนะเน้
ขอบคุณที่อ่านจ้า
น้อย ๆ แต่ได้มาก
สุขใจจริง ๆ อ่า ปาร์คช่างน่ารักเหลือเกิน
ตาจุนก็อีกคน อะไรจะหวานปานช่ะนี้ห๊ะ ??
ปล. ดอกหญ้าก็สวยได้ !
#1 By don't know (113.53.68.51) on 2009-09-10 04:52