[Fic] Ball'n Chain - part 10
posted on 01 Apr 2009 16:10 by koekun in Fiction
Title: Ball'n Chain
Author:Koekun
Couple: Yoosu
Rate : NC-17
*** เรื่องรวมเล่ม Ball'n Chain รายละเอียดทั้งหลายจะตามมาหลังจากนี้ น่าจะพร้อมๆกับตอนพิเศษนะคะ ขอบคุณทุกคนมากๆที่ติดตามอ่านค่ะ ***
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Part X end part
อุ่น...สัมผัสอบอุ่นที่ห่อหุ้มร่างกายยังคงหลงเหลือให้อุ่นใจ ร่างเล็กขยับกายไปมาสองสามที ซุกหน้าหาที่อุ่นสบายแบบเมื่อครู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่รสชาติความอบอุ่นนั้นค่อยๆเลือนลางไปทีละน้อย ใบหน้าหวานเร่ิมยุ่ง ส่งเสียงครางหงุดหงิดในลำคอ
...นี่ยูชอน คุณกำลังกอดผมอยู่ใช่ไหม...
...ความรู้สึกแบบนี้มันต้องเป็นคุณแน่ๆ...
...หรือผมแค่ฝันไป...
จุนซูลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้าพร้อมกับยันกายขึ้นมาเล็กน้อย แม้เขาจะต้องตื่นในเวลานี้ของของทุกวันเพื่อไปจ่ายตลาด แต่เช้านี้ร่างบางกลับตื่นเพราะสิ่งอื่น ....จุนซูรู้สึกเหมือนมียูชอนอยู่ข้างๆ แต่เมื่อลืมตาขึ้นมาก็ไม่มีใคร...
...ไม่มีใคร...เหมือนเดิม...
ร่างเล็กกอดเข่าตัวเอง แนบใบหน้าไปกับท่อนขา ไม่ว่าจะกอดตัวเองแน่นแค่ไหน มันก็อุ่นสู้อ้อมกอดของนายท่านไม่ได้เลย น้ำตาเร่ิมซึมขอบตาอีกครั้ง เจ็บในอกเพราะทนความอ้างว้างไม่ไหว ยิ่งนึกถึงอ้อมแขนยาวที่เคยโอบกอดตัวเองก็ยิ่งปวดร้าว เสียดทุกลมหายใจเมื่อคิดถึงเสียงนุ่มทุ้ม ทุกอย่างช่างเหมือนจริงราวกับวชายหนุ่มแสนคนึงหาได้มาโอบกอดตัวเองไว้
“...ฝันไปจริงๆ...สินะ” เสียงเล็กเอ่ยแผ่ว หัวกลมฟุบลงกับหมอนนิ่มอีกครั้ง มือเรียววางยังอีกฝั่งของเตียง พบว่ามันอุ่นกว่าที่เคยราวกับว่ามีใครอยู่ที่ตรงนั้นมาไม่นานนี้ จุนซูเบิกตากว้างขึ้นด้วยความประหลาดใจ แต่ใบหน้าหวานหมองลงอีกครั้งเมื่อคิดได้ว่าต้องเป็นตัวเขาเองที่ไปนอนอยู่ก่อนหน้านี้ตอนกลางคืน
...คนๆนั้นคงไม่มีทางอยู่ตรงนี้...
...แค่คำสั่งสุดท้ายก็บอกได้แล้วว่าอดีตนายท่านคิดอย่างไรกับตัวเอง...
คิดได้ดังนั้น น้ำตาเม็ดใสที่พยายามกลั้นไว้ก็ไหลออกมา อีกครั้งกับความเจ็บปวด อีกครั้งกับการร้องไห้คนเดียว และอีกครั้งที่คิดถึงปาร์ค ยูชอนแทบขาดใจ ทรมาน ร้าวรานและหว้าเหว่ อาจเป็นคำที่ดีที่สุดของจุนซูในตอนนี้ และแน่นอนว่าหัวใจตัวเองนั้นยอมรับแล้วว่าไม่อาจปฏิเสธความโหยหร่างสูงได้อีก
...ผมคิดถึงคุณจัง ยูชอน...
วันทั้งวันจุนซูเอาแต่เหม่อลอย ไม่ร่าเริงเหมือนแต่ก่อน อันที่จริงร่างเล็กเริ่มมีอาการนี้มานานแล้วแต่วันนี้ดูจะซึมลงมากกว่าวันอื่นอย่างเห็นได้ชัด ปกติจุนซูจะระบายความรู้สึกกับฮันเกิงที่ฟังภาษาเกาหลีออก แต่คราวนี้แม้แต่อาม่ากับอาแปะก็สังเกตเห็น
"อาตี๋ซีอา...ลื้อเป็นอะไร" อาม่าถามด้วยความเป็นห่วง จุนซูสะดุ้งตัวเมื่อได้ยินเสียงจากด้านหลัง ร่างเล็กหันมายิ้มให้หญิงชราพร้อมกันสายหน้าเป็นเชิงว่าไม่ได้เป็นอะไร
"มีอะไรจะเล่าให้อาม๊ากับอาป๊าฟังไหม" หญิงชราเอ่ยขึ้นอีกครั้งพร้อมกับนั่งข้างๆร่างเล็ก อาแป๊ะนั่งตรงข้าม สีหน้าของทั้งสองบ่งบอกถึงความห่วงใย จุนซูยิ้มให้กับทั้งสอง น้ำตาเริ่มคลอเบ้าตาเรียว
“...ผม...ผมคิดถึงบ้าน...เอ่อ... คิดถึงสมัยที่อยู่เกาหลีฮะ” เสียงหวานเอ่ยแผ่ว สิ้นคำตอบ อาม่ากับอาแป๊ะต่างมองหน้ากันก่อนจะยิ้มให้ร่างเล็ก อาม่าลูบผมนิ่มเบาๆ
"อยากกลับไปอยู่ที่เดิมใช่ไหมซีอา...ซีอาอยู่ที่นั่นแล้วมีความสุขมากกว่าใช่ไหม" อาม่าเอ่ยถาม รอยยิ้มแสนอ่อนโยนระบายให้ร่างบางอย่างเข้าใจ จุนซูโน้มตัวลงไปกอดหญิงชราทั้งน้ำตาทันที ไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาเมื่อได้กอดผู้หญิงคนนี้
“ผมมีความสุขที่นี่นะฮะ...แต่ผม...” จุนซูยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่ค่อยไหลรินลงมาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ มืออีกข้างกอดหญิงชราไว้แน่น
“...ผมคิดถึงที่นั่น ผมคิดถึงเขา คิดถึงมาก... แต่ผมกลับไปไม่ได้...”
"โอ๋ อย่าร้องไห้ไปเลยซีอา พวกเราไม่บังคับให้ตี๋อยู่ที่นี่หรอก อยากกลับก็กลับไปเถอะ" อาม่าลูบแผ่นหลังบางไปมาเพื่อปลอบประโลม
“...ถึงผมไปก็ไม่มีความสุขหรอกฮะ...อยู่กับอาม๊าอาป๊าที่นี่ดีกว่า” จุนซูเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้หญิงและชายชรา ก่อนจะลุกขึ้นเดินหยิบจานชามไปล้างที่หลังครัว
ฮันเกิงเพิ่งเข้ามาในร้านหลังจากออกไปซื้อของใช้และผักในตลาด ร่างสูงโปร่งวางข้าวของในมือบนโต๊ะในครัว จึงเหลือบเห็นร่างเล็กยืนล้างจานอยู่ จึงเข้าไปทักทายตามปกติ แต่กลับชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นดวงตาเรียวแดงคล้ายคนร้องไห้
"จุนซู!? นายร้องไห้หรอ" ฮันเกิงถามทันที
“ก็แค่เรื่องเดิมๆน่ะ... ไม่มีอะไรมากหรอก” จุนซูหันมายิ้มให้อีกฝ่าย ไม่ใช่ครั้งแรกแล้วที่ชายหนุ่มเห็นร่างเล็กร้องไห้แบบนี้
"จุนซู นายมานี่" ฮันเกิงจับแขนเรียวให้มานั่งที่เก้าอี้ ก่อนจะลากเก้าอี้อีกตัวมานั่งคุยอย่างจริงจัง
"นายอยากกลับไปเกาหลีใช่ไหมช่วงนี้ ฉันเห็นนายนั่งร้องไห้บ่อยมากเลย"
“...แค่คิดถึงน่ะ อยากกลับยังไงก็กลับไม่ได้หรอก” จุนซูตอบเสียงอ่อย ใบหน้ายิ้มแย้มถูกแทนที่ด้วยสีหน้าเซื่องซึม
"มีอะไรจะเล่าไหม ระบายได้นะ " เมื่อเห็นสีหน้าเศร้าของอีกฝ่ายก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ไม่ใช่เพราะหน้าที่ที่ต้องคอยรายงานต่อเจ้านาย แต่ฮันเกิงไต่ถามในฐานะ'เพื่อน' ยามที่เพื่อนทุกข์ใจหรือไม่สบายใจ เขาก็พร้อมรับฟังและคอยปรับทุกข์โดยไม่รีรอ จุนซูก้มหน้าลง ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะระบายทุกอย่างในใจออกมา
“...ฉันคิดว่าตัวเองงี่เง่า งี่เง่าที่สุดในโลก...”
“เขามันแย่ แย่ที่สุด ทำเรื่องเลวกับฉันไว้มากมาย ...ทั้งๆที่ฉันควรจะเกลียดเขามาก... แต่ไม่รู้ทำไมฉันถึงคิดถึงเขาขนาดนี้” จุนซูเอ่ยลอยมือเรียวจับแน่นยังสายเชือกเส้นเล็กรอบข้อมือ...ใช่ คิดถึง...คิดถึงมากๆเลย...
“ฉันอยากรู้ว่าทำไมเขาต้องทำแบบนั้น!? เพื่ออะไรกัน? ทำให้ฉันหลงรักแล้วก็เกลียดในเวลาเดียวกัน เขาจะปั่นหัวฉันเล่นหรือไง?” จุนซูขึ้นเสียง ยิ่งพูดถึงความทรงจำก็ยิ่งเจ็บมากขึ้น
"เขานี่...นายหมายถึงนายท่าน เอ้ย! ปาร์ค ยูชอนหรอ" ฮันเกิงเลียปาก
“...อืมใช่... ไอ้บ้าสารเลวนั่นแหละ... "
"ว่าแต่ฮันเกิงรู้ด้วยเหรอว่าเขาเป็นนายท่านของฉันน่ะ” จุนซูปาดน้ำตาลวก จ้องยังดวงตาของอีกฝ่าย
"รู้ดิ ก็ฉันเป็นบอดี้...อุ่บ!" ฮันเกิงรีบปิดปากตัวเอง ตาคมเบิกโตด้วยความตกใจ ลืมไปเสียสนิทว่าเรื่องนี้ต้องปิดเป็นความลับ
“ฮันเกิงเป็นบอดี้การ์ดของเขา?” จุนซูถามย้ำ หรี่ตามองฮันเกิงที่มีท่าทีเลิกลั่ก
"ไม่ใช่ๆๆๆๆ ฉันเป็นคนที่ถูกขายมาเหมือนจุนซู" ฮันเกิงโบกมือไปมาพัลวันแต่ข้อแก้ตัวของเขามันฟังไม่ขึ้นแล้ว
“นายคงจะคอยรายงานเรื่องฉันให้เขาฟังสินะ... นี่ฉันกลายเป็นไอ้โง่สำหรับเขาอีกแล้วเหรอเนี่ย” จุนซูยิ้มบางยังมุมปาก สมเพชกับความคิดเมื่อก่อนของตัวเองที่ว่าเขาได้เป็นอิสระแล้ว
“...ไม่ได้ว่าอะไรฮันเกิงหรอกนะ ฉันรู้ดีว่าถ้าขัดใจเขาแล้วจะเป็นยังไง”
"ขอโทษนะที่ไม่ได้บอกความจริงกับนาย...อันที่จริงแล้ว..." ฮันเกิงรู้สึกผิด เขารู้สึกผิดมาตลอดที่ต้องเล่นละครตบตากับร่างเล็กเป็นระยะเวลาถึงครึ่งปี และตอนนี้ก็เผยความจริงออกมาแล้ว จึงไม่มีความจำเป็นต้องปิดบังอีกต่อไป
"นายท่าน...ปาร์ค ยูชอนน่ะ...เขามาหานายเมื่อคืน" ตาเรียวเบิกกว้าง ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายอย่างไม่เชื่อหู
...อย่าบอกนะ ว่าความฝันเมื่อคืนคือคุณจริงๆ...
“...ไม่จริงน่า...เขาไม่อยากเจอหน้าฉันแล้ว เขาจะมาหาฉันอีกทำไม” จุนซูพึมพำเบา แม้จะรู้ดีจากดวงตาได้ว่าคราวนี้ฮันเกิงไม่ได้โกหกแต่อย่างใด ร่างโปร่งพยักหน้าเพื่อย้ำ
"เขาเองก็...คิดถึงนายไม่แพ้กันหรอก...จริงๆนะ" ฮันเกิงเอ่ย จุนซูส่ายหน้าไปมา
"โกหก...ฉันไม่เชื่อ" เสียงเล็กแหบแห้ง น้ำตาเริ่มคลออีกครั้ง หากสิ่งที่ฮันเกิงพูดมาเป็นความจริง มันจะเป็นสิ่งที่ตอกย้ำได้ว่านายท่านรู้สึกอย่างไร ความรู้สึกที่ไม่ต่างกัน
"ถ้านายไม่เชื่อฉัน แล้วใจของนายคิดยังไงล่ะ" ฮันเกิงถามกลับ ร่างเล็กชะงัก
ใช่...ใจของจุนซูภาวนาให้ความฝันเป็นเรื่องจริง ภาวนาให้ยูชอนอยู่เคียงข้าง โอบกอดและสัมผัสอย่างอ่อนโยน...หัวใจมันร่ำร้องถึงนายท่านปาร์ค ยูชอนทุกคืนวัน...
"จุนซู...ถ้านายไม่รู้จักเขา...ถ้านายลืมเรื่องแย่ๆที่นายท่านทำไว้กับนาย หัวใจของนายรู้สึกยังไง" ฮันเกิงถามอีกครั้ง ร่างเล็กหลับตาลง พลันน้ำตาไหลสู่แก้มอีกครา สองมือเล็กกำเชือกถักไว้แน่น มั่นใจและแน่ใจแล้วว่ารู้สึกอย่างไรกับนายท่านผู้นั้น เพราะทั้งหัวใจมีแต่ชื่อปาร์ค ยูชอนเต็มไปหมด
...ลืมความรู้จัก ถามหาความรู้สึก...
...แล้วจะพบความจริงที่ซ่อนอยู่ในหัวใจ...
"ฉันรักเขา...ฮันเกิง...ฉันรักเขามาก" จุนซูตอบ แผ่นอกเจ็บเสียดจนหายใจไม่ออก คิดถึงแผ่นอกกว้างและอ้อมแขนที่โอบกระชับไว้รอบกาย แต่ตอนนี้กลับไม่สามารถอยู่เคียงข้างนายท่านได้ดังใจปรารถนา ฮันยิ้มบางอย่างเข้าใจ
"ถ้านายอยากรู้ว่าทำไมเขาทำแบบนี้กับนาย...ถ้านายอยากรู้เรื่องทั้งหมด นายก็กลับไปหาเขาแล้วถามเองเลยสิ" เสียงห้าวกล่าวหนักแน่น รู้ดีว่าการทำแบบนี้เหมือนกับการฆ่าตัวตายหากเจ้านายรู้ว่าเขาบกพร่องในหน้าที่ แต่เขาสงสารและเห็นใจร่างเล็กตรงหน้า จึงกล่าวออกไปแบบนั้น
“...แล้วฉันจะได้คำตอบไหม เขายิ่งไม่เคยบอกอะไรฉันอยู่” ร่างเล็กปาดน้ำตาออก
"เขาตอบนายแน่จุนซู"
.
.
.
.
จุนซูรีบเก็บข้าวของที่มีจำนวนไม่มาก ยัดลงใส่กระเป๋าเดินทางที่ถูกเก็บไว้อย่างดีตั้งแต่สมัยย้ายมาที่นี่ ร่างเล็กรีบคว้ากระป๋องเก็บเงินสะสมมานับเงินดู
“มันจะพอไหมฮันเกิง? ค่าเครื่องบินมันแพงมากหรือเปล่า” ร่างเล็กเอ่ยพลางแยกเศษเหรียญและธนบัตรต่างๆออกจากกัน โดยที่เจ้าตัวไม่รู้ว่าตนเองนั้นดูมีชีวิตชีวามากขึ้นแค่ไหน เมื่อรู้ว่าจะได้ไปหาปาร์ค ยูชอน...
"ก็น่าจะพอสำหรับสองคนนะ" ฮันเกิงเทเงินของตัวเองออกมาและนับ พอจะจำราคาได้คร่าวๆ จุนซูกระตุกคิ้ว
"สองคน?" เสียงเล็กย้อนถาม
"อื้อ สองคน...ฉันจะกลับไปกับนาย" ฮันเกิงยิ้มกว้าง เขาเองก็คิดถึงบ้านทรงญี่ปุ่นเหมือนกัน
“...ขอบคุณที่ช่วยนะ...เอ้อ ฉันขออะไรอย่างหนึ่งได้ไหม?” จุนซูรูดซิบปิดกระเป๋าและเงยหน้าขึ้นมามองร่างโปร่งตรงหน้า ดวงตาฉายแววเศร้าอยู่ด้านใน
“ห้ามเอาชีวิตตัวเองมาเสี่ยงเพื่อช่วยฉัน... เหมือนคุณมินวูนะ” ฮันเกิงนิ่ง เขาเองก็ไม่แน่ใจว่าเขาจะรอดพ้นจากกระสุนของนายท่านหรือเปล่า
"ไม่ต้องห่วง ฉันล่องหนเก่ง" ร่างโปร่งยิ้มแห้ง ติดตลกนิดหน่อยเพื่อลดบรรยากาศตึงเครียดลง ความจริงแล้วก็เป็นอย่างที่พูดไว้ ฮันเกิงไม่ค่อยมีบทบาทอะไรมากเท่าไร เพราะเขาเป็นบอดี้การ์ดส่วนดูแลเรื่องนันทนาการในบ้าน พูดง่ายๆคือดูแลเรื่องข้าวของเครื่องใช้ ทุกอย่างในบ้านนั่นเอง...
“...ก็ถึงว่าทำไมจำหน้าไม่ได้” จุนซูเอ่ยยิ้มๆให้กับฮันเกิง
"เชือกกับกระพรวนจะเอาออกไหม"ฮันเกิงถาม ชี้นิ้วไปยังเชือกถักสีแดง จุนซูก้มลงมอง
"ตัดเชือกออกดีกว่าเนอะ ขืนไปแบบนี้ไม่ผ่านด่่านตรวจคนเข้าเมืองแน่ๆ" ร่างเล็กอมยิ้ม ร่างโปร่งจึงคว้ากรรไกรตัดออก
"ขอเก็บกระพรวนไว้นะ" จุนซูรีบบอกก่อนที่ฮันเกิงยื่นกรรไกรเข้ามาใกล้ข้อเท้า ร่างโปร่งพยักหน้ารับ
เมื่อเก็บของเสร็จแล้ว จุนซูเดินออกไปนอกห้องเพื่อลาอาม๊าและอาป๊า ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสำหรับการกล่าวลา โดยเฉพาะกับคนที่รักและใจดีกับเขามากขนาดนี้ จุนซูกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ก่อนจะเดินหิ้วกระเป๋าเดินทางไปยังห้องพักด้านหลังร้านที่อาม้ากับอาป๊าอยู่
"จะไปแล้วหรอ" อาป๊าเอ่ยก่อนที่ร่างบางจะกล่าว จุนซูชะงักเล็กน้อยที่ถูกถามขึ้นมาก่อน เอาเข้าจริงเมื่อถึงเวลากลับพูดอะไรไม่ออก ร่างเล็กจึงวางกระเป๋าลงและตรงเข้าไปกอดชายชราตรงหน้าเอาไว้
“อยู่ที่นี่ผมมีความสุขมากนะฮะ...” จุนซูเอ่ยเสียงแผ่วเบา อาแป๊ะกอดตอบ อาม๊าก็เข้ามากอดร่างเล็กจากด้านหลังอีกคน
"พวกเรารู้ แต่ถ้าอยากกลับไปก็ไปเถอะนะ พวกเราเข้าใจดี...แค่นี่พวกเราก็มีความสุขมากแล้วซีอา" อาแป๊ะกล่าว น้ำตาซึม ไม่อาจกลั้นความรู้สึกต่อลูกชายตรงหน้านี้ไว้ได้อีกแล้ว เช่นเดียวกับอาม๊าที่ร้องไห้ออกมา
จุนซูไม่เข้าใจว่าทำไมแค่กับพนักงานในร้านอาม๊ากับอาป๊าถึงต้องดูแลดีและมอบความรักให้ขนาดนี้ แต่เขาเองก็รู้สึกผูกพันธ์กับคนทั้งสองมากอย่างประหลาดจึงไม่สามารถกลั้นน้ำตาของตัวเองไว้ได้เหมือนกัน
“...แล้วสักวันผมจะกลับมานะฮะ... ผมรักที่นี่เหมือนบ้านเลยล่ะ... รักอาป๊า รักอาม๊า...” จุนซูยิ้มทั้งน้ำตา หลังจากผละออกจากชายชราก็เข้าไปกอดหญิงชราที่ยืนอยู่ข้างกัน
“รักษาตัวกันด้วยนะฮะ” ร่างเล็กโบกมือลาและยิ้มกว้าง ฮันเกิงเดินเข้าไปกล่าวลาเช่นกัน กอดกันอยู่พักหนึ่งจึงเดินออกไปพร้อมจุนซู
.
.
.
.
ชายหนุ่มร่างสูงถอนใจเป็นครั้งที่ร้อยของวัน ใบหน้าคมซีดลงหลังจากเดินทางกลับจากประเทศจีนแผ่นดินใหญ่ ทั้งๆที่ไปหาแล้วจะบรรเทาความคิดลงไปได้บ้างแต่ดูเหมือนว่ามันไม่ช่วยเยียวยาจิตใจของเขาเลยสักนิด ยูชอนรู้สึกโหยหาเป็นทวีคูณเมื่อได้สัมผัสคนแสนคิดถึง เขาถอนใจออกอีกครั้ง
"ผมไม่น่ายุให้พี่ไปหาเลย" ชางมินพูด เขานั่งอ่านหนังสือในห้องทำงานของพี่ชาย วันนี้เป็นวันหยุดทำให้สองพี่น้องนั่งพักผ่อนในบ้าน
"อืม...ไม่น่าไปเลย" ยูชอนเห็นด้วยแต่เพียงครึ่งเดียว
"พี่...ผมมีอะไรจะเล่า" ชางมินถือโอกาสเล่าเรื่องที่เก็บมานาน
"ไว้ก่อน อยากอยู่เงียบๆ คนเดียว..." พี่ชายปฏิเสธ ชางมินยักไหล่ก่อนจะเดินออกไปด้านนอกเพื่อให้พี่ชายได้อยู่ลำพังตามต้องการ เด็กหนุ่มเดินไปตามทางระเบียง สังเกตเห็นบอดี้การ์ดวอกันให้สนุก ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นถึงได้คุยผ่านเครื่องสื่อสารเป็นว่าเล่น
แล้วคำตอบก็อยู่ตรงหน้า ชางมินตาโต อ้าปากค้าง แทบไม่เชื่อสายตาว่าเห็นใครยืนอยู่ตรงหน้า น้องชายตระกูลปาร์คอ้าปากพะงาบๆ ชี้นิ้วไปที่บุคคลตรงหน้า จะพูดก็พูดไม่ออก ไม่ทันไร คนๆนั้นก็เดินผ่านเด็กหนุ่ม ตรงเข้าไปในห้องที่ชางมินเพิ่งจากมา
"สวัสดีครับนายน้อย" ฮันเกิงกล่าวเสียงใสและยิ้มกว้าง
"น...นั่น...นั่น..." ชางมินชี้นิ้วไปที่ห้องของพี่ชาย
"เขามาหาคำตอบน่ะครับ" ฮันเกิงอมยิ้มก่อนจะลากกระเป๋าไปหลังบ้านเพื่อไปยังที่ๆของตัวเอง ส่วนชางมินก็รีบไปที่ประตูห้องและเอาหูแนบเพื่อแอบฟัง
มือเรียวเลื่อนเปิดประตูตรงไปนั่งยังเบาะญี่ปุ่นด้านตรงข้ามโดยที่ร่างสูงไม่รู้ตัว ยูชอนกำลังดื่มชาเหม่อลอยไปเรื่อยจึงไม่ทันได้ทราบว่ามีคนอีกคนเข้ามาภายในห้องแล้ว หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะเพียงได้เห็นแผ่นหลังของบุคคลที่แสนคะนึงถึง แต่ไม่ว่าจะตื่นเต้นเพียงใดสีหน้าท่าทางของร่างเล็กกลับแสดงออกมาตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง
จุนซูนั่งนิ่ง รอจนกว่าปาร์ค ยูชอนจะรู้ตัว แต่ดูเหมือนว่านายท่านจะสูญเสียประสาทสัมผัสบางอย่างไปหลังจากที่ไม่มีจุนซูอยู่ข้างกาย ในที่สุดจุนซูจึงต้องเป็นฝ่ายเอ่ยทำลายความเงียบเสียเอง
“...เจ้าบ้านอย่างคุณ ไม่คิดจะรับแขกหน่อยหรอครับ” ร่างบางกล่าวเรียบ ไร้ความรู้สึกใดๆในน้ำเสียงนั้น นายท่านชะงัก เขาอาจจะคิดถึงมากเกินไปจนจินตนาการถึงเสียงเล็กก็เป็นได้
“ใจคอคุณจะนั่งอย่างนั้นไปตลอดใช่ไหม” จุนซูกล่าวย้ำด้วยน้ำเสียงที่เย็นชากว่าเดิม ดวงตาเรียวจ้องยังบุคคลด้านตรงข้ามไม่กระพริบ ยูชอนขมวดคิ้วแน่น นี่ไม่ใช่เรื่องคิดไปเองแล้ว เสียงเล็กดังจากด้านหลังของเขานี่เอง ร่างสูงจึงหมุนกายกลับมา ทันทีที่เห็นใบหน้าเรียวหวานอยู่ตรงหน้า ถ้วยชาก็หล่นจากมือทันที
"...จ...จุนซู..." เสียงเอ่ยแผ่ว ไม่เข้าใจว่าร่างเล็กอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร
จุนซูไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงแค่นั่งจ้องมองยูชอนเฉยๆ แม้แต่เจ้าตัวยังแปลกใจว่าทำไมตัวเองไม่เข้าไปต่อยยูชอนให้รู้แล้วรู้รอดสมกับที่ทำให้เขาต้องเจ็บปวดมานาน หรือไม่เข้าไปกอดแน่นๆให้สมกับที่คิดถึงมานานแสนนาน ไม่เลยทั้งสองอย่าง... อาจเป็นเพราะความรู้สึกที่สับสนปนเปกันไปทำให้ตอนนี้จุนซูไม่อยากทำอะไรเลย นอกจากฟังคำตอบจากปากปาร์ค ยูชอนเท่านั้น...
ยูชอนนิ่งค้างไปชั่วขณะ คำพูดทั้งหลายกระจุกตรงคอ เสี้ยววินาทีสั้นๆนี่เองที่ทำให้ร่างเล็กสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของนายท่าน ผมยาวดำที่เคยหวีให้กลับสั้นลงจนน่าเสียดาย ใบหน้าคมซูบและเห็นถึงความเหนื่อยล้าแสดงออกมาบนใบหน้า
"นายมาได้ยังไง...แล้ว...แล้วมาทำอะไรที่นี่" ยูชอนสับสน ทั้งตื่นเต้นและดีใจ แต่ปากมันพูดไม่ได้ดั่งใจคิด
“คุณมาหาผมทำไม” จุนซูถามสวนไปทันที น้ำเสียงราบเรียบผิดกับนายท่าน ยูชอนสะดุ้ง กระพริบตาปริบๆ
"ใครจะไปหานาย...ฉันไม่มีความจำเป็นต้องถ่อไปถึงนั่น" ร่างสูงโกหกเสียงแข็ง หลบตาไม่ปะทะกับสายตาเรียว
“คุณเข้าไปถึงห้องผมด้วยซ้ำ คิดว่าผมไม่รู้หรือไง” จุนซูยังคงจ้องมองคนตรงข้าม รู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่มองหน้าเขาเพราะอะไร
"พูดอะไรบ้าๆ" ยูชอนตอบเสียงแผ่ว แววตาสั่นระริก มือหนาสั่นจนต้องยำชายเสื้อยูกาตะไว้
“มองตาผมสิ! คุณเลิกโกหก เลิกปิดบังผมสักทีจะได้ไหม? ผมรู้ว่าคุณมากอดผม ตอนนี้ผมอยากรู้ว่าคุณไปหาผมถึงที่จีนเพื่ออะไร?” จุนซูขึ้นเสียงสูงขึ้น ภายในแววตาก็เจ็บปวดไม่แพ้กับยูชอน นายท่านตัวชา ไม่เคยตกอยู่ในสถานการณ์กดดันแบบนี้ เขาเหมือนลูกเสือมากกว่าเสือขาวสง่างาม
"ฉัน...คิด...ถึงนาย" ยูชอนตอบแทบไม่เป็นประโยค เสียงสั่นมากจนฟังไม่รู้เรื่อง ใบหน้าคมก้มต่ำมากจนไม่รู้ว่าอยู่ในสีหน้าเช่นใด แต่ร่างเล็กเห็นแก้มขาวและใบหูของนายท่านแดงไปหมด
“...คุณบอกว่าคิดถึง...ผม......ทั้งๆที่คุณ...เป็นคนทำให้ผมต้องไปเนี่ยนะ...” จุนซูพยายามควบคุมเสียงของตนไม่ให้สั่นไปตามแรงอารมณ์ หัวใจของเขาเต้นถี่แรงขึ้นราวกับจะระเบิดออกมา
...เมื่อรู้ว่านายท่านเองก็คิดถึงเขา ไม่ใช่เขาฝ่ายเดียว...
“คุณทำเรื่องพวกนั้นไปเพื่ออะไร ทำไมคุณต้องทำแบบนั้นกับพ่อแม่ คุณมินวู ทำไมต้องทำให้ผมเจ็บด้วย” ยิ่งพูดก็เหมือนยิ่งแทงใจให้ร่างสูงตัวสั่นกว่าเดิม ยูชอนไม่กล้าแม้จะสบตาเรียว ไร้ความน่ากลัวเกรงไปจนหมด จากเสือใหญ่กลายเป็นลูกเสือตัวเล็กๆที่ถูกต้อนเข้ากรง
"เรื่องมันจบไปแล้ว...ฉันไม่อยากพูดถึงเรื่องเก่าๆหรอกนะ" นายท่านสบตาเรียวครู่หนึ่งจึงละไปทางอื่นตามเดิม
“จบแล้ว? สำหรับคุณมันจบไปแล้ว แต่ของผมมันยังไม่จบนะ!” เสียงหวานกล่าวดัง
“คุณคิดว่าแค่ส่งผมไปที่นั่น แล้วผมจะลืมทุกอย่างได้หรือไง! คิดว่าเรื่องที่คุณทำมันหายไปได้ง่ายๆงั้นเหรอ” พูดไปก็น้ำตาคลอเบ้า จุนซูพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ เขาไม่อยากให้ตัวเองต้องมานั่งร้องไห้ต่อหน้าคนๆนี้อีกแล้ว
"นายจะรู้ไปทำไม...ฉันไม่อยากเล่า" นายถามเลี่ยงคำตอบ ไม่พร้อมเล่าความจริงให้ร่างเล็กทราบ ถึงเวลาจะผ่านไปนานแต่เขาก็ไม่อาจทำใจเล่าได้สักที...เพราะกลัวจุนซูจะเสียใจ...กับทุกอย่างที่เขาเป็นคนลงมือเองทั้งหมด...
“ถึงคุณไม่พร้อมจะเล่า... แต่ผมก็พร้อมจะฟัง...ยูชอน” จุนซูเอ่ยมั่น เสียงเล็กเข้มราวกับเป็นคำสั่งให้พูดทุกสิ่งออกมา ร่างสูงได้ยินถึงกับใจระส่ำ เป็นตัวเขาเสียเองที่ตกอยู่ในสภาพคนจนตรอก ยูชอนเงียบครู่หนึ่งก่อนจะเล่าด้วยน้ำเสียงอ่อน
"ระหว่างที่จุนซูอยู่กับฉัน...พ่อแม่ของนายหนีไป" นายท่านเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย แววตาคมหม่นหมองอย่างเห็นได้ชัด อดีตที่เคยทำพลาดค่อยๆย้อนคืนมา
"ฉันสั่งให้ออกตามหา เพื่อเจรจาส่งนายกลับไป" จุนซูกระตุกคิ้วเบาๆ ยังคงทำหน้านิ่งและตั้งใจฟัง ยูชอนเล่าต่อ
"ฉันรู้ว่านายรักพ่อแม่ของนายมาก ฉันเลยอยากให้นายกลับไปอยู่กับพวกเขา ดีกว่าต้องทนอยู่กับฉัน" เสียงของนายท่านสั่น มือหนารวบประสานกันไว้เพราะเขาคุมตัวเองไม่ให้สั่นระริกได้ กลัวเหลือเกินว่าความจริงจะทำร้ายจิตใจของคนที่เขารัก
"และฉันก็เจอเขา...ฉันเสนอข้อตกลง จะให้จุนซูอยู่ที่นี่เพื่อแลกกับหนี้ทั้งหมด หรือจะเอาตัวนายกลับไป แล้วให้นายทำงานกับฉันแลกหนี้สิน" ร่างเล็กเริ่มเม้มปาก ใจเต้นแรง ทุกคำพูดของนายท่านมันบ่งบอกว่าร่างสูงห่วงความสุขของตัวเองมากแค่ไหน
"แต่พวกเขาเลือกยกนายให้ฉัน เพียงเพราะว่าพวกเขาไม่เคยรักนาย...เพราะนายไม่ใช่ลูกของเขา..." ยูชอนตวัดตาสบตาเรียว ร่างเล็กตาเบิกกว้างกับความจริงนั้น ไม่ต้องถามย้ำก็รู้ว่ายูชอนไม่ได้โกหกเขาแน่นอน
...เพราะตัวเขาเองที่รู้ดีที่สุด...
...ไม่เคยให้ความรักกับลูกอย่างที่พ่อแม่คนอื่นเขาทำกัน จนแม้แต่ตัวจุนซูยังตั้งคำถามกับตัวเองบ่อยๆ...
...แต่เขาไม่เคยคิดจริงจังว่าคนสองคนที่เขารักและทุ่มเทให้มากที่สุด จะหลอกเขามาตลอดชีวิต..
“...พูดต่อสิครับ” จุนซูเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบนิ่งแต่เสียงหวานกลับสั่นเครือ แม้เข้าจะเป็นคนพูดเองว่าพร้อมรับฟังทุกอย่าง แต่บางครั้งความจริงมันก็รุนแรงเกินกว่าจะนิ่งเฉยได้ ยูชอนหายใจเข้าเต็มปอดก่อนจะกล่าวเสียงหนัก
"ฉันยิงเขา เพราะพวกเขาไม่เคยรักจุนซู...ฉันทนไม่ได้..." แม้แรกๆจะดูหนักแน่นดี แต่ประโยคท้ายกลับแผ่วมาก แววตาคมสั่นไหว จ้องมองใบหน้าเรียวด้วยสีหน้าเจ็บปวด
"ฉัน...พูดขอโทษกับนายไม่ได้...แต่ฉันก็ยังอยากพูดคำว่า 'ขอโทษ' อยู่ดี..." ร่างสูงเม้มปากเล็กน้อย
"จุนซู...ฉันขอโทษ กับทุกอย่างที่ทำไว้กับนาย..."
จุนซูรู้สึกเจ็บไปทั่วทั้งอก ไม่รู้ทำไมคำขอโทษของคนตรงหน้าถึงกรีดเข้าไปในใจเขามากเพียงนี้ ทั้งที่ตนเองไม่คิดจะร้องไห้ แต่น้ำตาเม็ดใสก็ร่วงหล่นจากดวงตาโดยที่จุนซูหยุดมันไม่ได้ ภาพของนายท่านพร่าเลือนไปหมดจนร่างบางไม่เห็นว่ายูชอนมีสีหน้าอย่างไร
...นี่ผมไม่รู้อะไรเลยอีกแล้ว...สมกับที่เขาด่าว่าโง่...
...เขาทำ...เพื่อผม...
“...ท...ทำไมถึงเพิ่งมาบอกกันตอนนี้” เสียงหวานขาดหาย ใบหน้าก้มลงต่ำลง
"ฉัน..." ร่างสูงพูดไม่ออก ที่ทำไปทั้งหมดก็เพราะควาใจร้อนของเขาเองทั้งนั้น
"ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ก็กลับไปซะ...ที่นี่ไม่มีอะไรสำหรับนาย" ยูชอนตัดบท นึกด่าตัวเองในใจไปร้อยแปด ทั้งๆที่โหยหามาตลอดแต่ก็ไม่อยากรั้งไว้...จุนซูเจ็บปวดเพราะตัวเองมาหลายเรื่องมากพอแล้ว
ยูชอนไม่รู้เลยว่าคำพูดของเขานั้นทำร้ายจุนซูมากขนาดไหน เพียงแค่ได้ยินร่างสูงพูดอย่างนั้นจุนซูก็นิ่งชะงักไป พูดไม่ออกราวกับมีอะไรมารั้งเส้นเสียงเอาไว้ จะมีเพียงแต่น้ำตาที่ยังคงไหลรินลงมาเรื่อยๆ...
...ที่คุณพูดแบบนั้น... มันแปลว่าผมไม่มีความจำเป็นสำหรับที่นี่ใช่ไหม...
...ทั้งๆที่คุณคิดถึงผม... และผมก็คิดถึงคุณมาก...
...มากจนผมไม่อยากไปอยู่ที่ไหนอีกแล้วนะ...
"ไปซะสิ ที่ๆนายควรจะอยู่คือที่นู้น...ไปอยู่กับพ่อแม่ของนายซะ อยู่กับครอบครัวของนาย..." ยูชอนกล่าว พยายามดัดเสียงให้เข้มแต่ก็ทำได้ยาก ปวดใจเหลือเกินที่ต้องพูดผลักไสร่างเล็กให้ไปอยู่ไกลแสนไกลจากมือของตนเอง
“...พ่อแม่?” จุนซูเอ่ยทวนเสียงเบา ใบหน้าเปื้อนน้ำตาเงยหน้ามองคนตรงข้ามอย่างไม่เข้าใจ
"ใช่ ตายายสองคนนั้นที่เมืองจีนคือพ่อแม่ที่แท้จริงของนาย...พวกเขาคือครอบครัวของนาย จุนซู" ยูชอนตอบก่อนจะเสหันเล็กน้อย
...พ่อแม่... อาป๊าอาม๊า...
“...พวกเขาไม่ได้ซื้อผม...แต่คุณส่งผมไปอยู่กับเขา...ส่งผมไปหาพ่อแม่?...” จุนซูทวนคำช้าๆ ความจริงที่ได้รับมาในตอนนี้ชักจะมากขึ้นไปทุกทีจนแทบรับไม่ทัน นายท่านไม่ตอบ
"ไปสักทีซิ รู้ความจริงหมดแล้วนี่ กลับไปซะ" ยูชอนไล่ แต่ร่างเล็กยังคงนิ่ง
"นายไม่ไป ฉันไปเอง" ร่างสูงลุกจากที่นั่งเดินออกจากห้องไป รู้ตัวดีว่าหากเห็นใบหน้าหวานซึมแบบนั้นนานๆเข้า เขาจะตัดใจจากจุนซูไม่ได้แน่ๆ
ยูชอนเดินไปที่ห้องนอน เขาเปลี่ยนเสื้อเป็นชุดสูททำงานกับกางเกงสแลค หวังจะออกไปข้างนอก ขับรถไปที่ไกลๆเพื่อหนีร่างเล็ก ไม่เข้าใจว่าทำไมกลับกลายเป็นตัวเองที่เป็นฝ่ายหนี หรืออาจเป็นเพราะกลัวว่าตัวเองจะทำร้ายคนที่รักไปมากกว่านี้
"พี่จะไปไหน!?" ชางมินเดินตามพี่ชายหลังจากร่างสูงออกมาจากห้องนอน
"จะไปข้างนอก" พี่ชายตอบ
"เดี๋ยวสิ...แล้วคุณจุนซูล่ะ?" เด็กหนุ่มพยายามรั้งไว้ เขาได้ยินทุกอย่าง ดีใจที่พี่ชายยอมเล่าความจริงแต่ก็รู้สึกหมั่นไส้ที่ยังทำปากดีขับไล่ร่างเล็กไป
"พาเขากลับไป ที่นี่ไม่ใช่ที่ของเขา" ยูชอนเดินเร็วๆไปหน้าบ้าน รถสีเงินของตัวเองจอดรอไว้อยู่แล้ว
.
.
.
.
...ผมเป็นแค่คิม จุนซู คนโง่ที่ไม่รู้อะไรเลย...
...นี่เขาทำทุกอย่างเพื่อผมในวิธีของเขา...
...มันเป็นวิธีที่ทำร้ายผมมาก แต่ก็ทำร้ายตัวเขาเองด้วยไม่ใช่หรือไง... ในเมื่อเขาก็คิดถึงผม...
...ให้ผมอยู่กับพ่อแม่ อยู่กับครอบครัว มันเป็นเรื่องที่ดี...
...แต่ว่าผมจะไปอยู่ที่นั่นได้ไงเล่า!...
...ที่ๆไม่มีเขา... ผมอยู่ไม่ได้...
...ผมจะไม่ทนให้เขาทำผมเจ็บอีกแล้ว!...
จุนซูรีบปาดน้ำตาออกลวกๆ ลุกขึ้นยืน และวิ่งออกไปจากห้องทันที ไม่สนเหล่าบอดี้การ์ดที่อยู่ด้านนอก ร่างเล็กวิ่งมาตามระเบียงบ้านที่คุ้นเคย มองหา ‘นายท่าน’ ของตนเอง ดวงตาเรียวเหลือบไปเห็นร่างสูงกำลังมุ่งหน้าไปยังรถส่วนตัว จุนซูจึงต้องเร่งฝีเท้า วิ่งไปโดยไม่สนใจอะไรอีกแล้ว
ยูชอนกำลังเปิดประตูขึ้นรถ ในขณะนั้นเองก็ต้องตกใจที่อยู่ๆมีท่อนแขนเรียวเล็กรวบเอวดึงร่างสูงไม่ให้เข้าไปนั่งในที่คนขับ มือเรียวกำเสื้อสูทแน่นไม่ให้คนในอ้อมแขนหนีไปไหนได้อีก
“ไม่เอานะ! ห้ามไป! อยู่กับผมก่อน” จุนซูกอดยูชอนจากด้านหลังแน่น หัวกลมซุกลงกับแผ่นหลังที่คิดถึง ยูชอนชะงัก กัดฟันแน่นก่อนจะหมุนตัวผลักกายบางออกไป
"จะไปไหนก็ไป! ฉันไม่อยากเห็นหน้านายอีก อยากได้นักไม่ใช่หรอ อิสระที่นายเฝ้าฝันน่ะ ฉันก็ให้แล้วไง ต้องการอะไรอีก!?" นายท่านฝืนใจตะคอกกลับไป
“อิสระของผม ผมเลือกแล้วไง! ผมจะอยู่ที่นี่!” จุนซูพุ่งเข้าไปกอดยูชอนแน่นไปกว่าเดิม กลัวว่ายูชอนจะจากเขาไปอีก
“อยู่ที่นั่นผมก็เอาแต่คิดถึงคุณ ได้ยินไหม ผมคิดถึงคุณ!!”
ยูชอนได้ยินถึงกับหลับตา กัดริมฝีปากล่างตัวเองเพื่อยับยั้งความต้องการในใจ ทำไมจะไม่รู้ว่าร่างบางคิดถึงเขามากแค่ไหน ทำไมจะไม่รู้ว่าหัวใจตัวเองก็เรียกร้องหาอีกฝ่ายเช่นกัน แต่จุนซูอยู่ที่นี่กับเขาไม่ได้ ความทรงจำเลวร้ายของเขากับร่างเล็กมันมากเกินไป มากเสียจนไม่มีทางจะกลับมายิ้มให้กันดังเดิมได้อีก จุนซูควรจะมีชีวิตที่ดีกว่านี้...ดีกว่าที่ต้องทนต่อนิสัยแย่ๆแบบเขา...
"ไปซะเถอะ อยู่ที่นี่มีแต่เจ็บปวด ความสุขของนายน่ะ...ฉันมีให้ไม่ได้หรอกจุนซู" ยูชอนเอ่ยน้ำเสียงอ่อน น้ำตาคลอเบ้าจนเห็นภาพหัวกลมที่ซุกอกตัวเองเบลอไปหมด
...เพราะฉันทำลายรอยยิ้มของนาย...
...ฉันทำลายทุกอย่าง...ที่รวมเป็นนาย จุนซู...
“...ฮึก...แล้วคุณจะมารู้อะไร... ความสุขของผมคือการได้อยู่กับคุณ อยู่กับคนที่ผมรัก!” จุนซูรวบรวมแรงทั้งหมดกอดยูชอนและตะโกนเสียงดัง
“ผมรักคุณ! ได้ยินไหม?! ผมรักคุณ...”
ยูชอนเบิกตากว้าง หัวใจเต้นถี่แรง อึ้งกับประโยคที่ดังก้องในประสาท แทบไม่เชื่อหูว่าได้ยินอะไร แต่คำว่า 'รัก' ยังคงติดหู เขาไม่ได้หูฝาด จุนซูบอกรักเขาจริงๆ
...ทั้งๆที่ฉันทำเรื่องเลวร้ายไปมากขนาดนั้น...
...ทั้งๆที่ฉันไม่เคยให้ความอบอุ่นแก่นาย...
...แล้วทำไม...
"นายว่าอะไรนะ" นายท่านถาม เพื่อย้ำว่าเขาไม่ได้ฟังผิดไป จุนซูขยำเสื้อสูทจนยับยู่
"ผมบอกว่า ผมรักคุณ ผมรักคุณนะยูชอน...ผมอยากอยู่กับคุณ...ไม่อยากห่างกับคุณอีกแล้ว..." เสียงเล็กพยายามตะโกนดังๆ แต่ด้วยแรงสะอื้นทำให้น้ำเสียงขึ้นๆลงๆ
ใบหน้าคมก้มลงมองร่างเล็กที่กอดแน่นไม่ปล่อย รู้สึกถึงความเปียกชุ่มบนแผ่นอก ริมฝีปากอิ่มเหมือนจะยิ้มแต่ก็ฝืนไว้ แขนยาวของนายท่านโอบรอบเอวบางก่อนจะโน้มใบหน้าลงซุกกับเรือนผมนิ่ม
"นายมันโง่คิม จุนซู...โง่มากที่รักฉัน" เสียงทุ้มเอ่ยนุ่ม น้ำเสียงที่ร่างเล็กคิดถึงดังคลอเคลียใกล้ใบหูบาง
“ใช่! ผมมันโง่! โง่ที่หลงรักคนแย่ๆอย่างคุณ!” น้ำตาอุ่นยิ่งไหลรินเมื่อได้รับสัมผัสอ่อนโยนที่คุ้นเคย
“ทั้งๆที่ผมควรจะเกลียดคุณ... แต่ก็ทำไม่ได้ โง่จริงๆ...”จุนซูกอดร่างสูงแน่นขึ้น เช่นเดียวกับนายท่านที่รั้งกายบางเข้ามากอดไว้แน่น
"พูดอีกซิ...ก่อนหน้านี้น่ะ" ยูชอนกระซิบ ใบหน้าหวานเงยขึ้น มองร่างสูงทั้งน้ำตา ฉีกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะกล่าวเสียงใส
"ผมรักคุณ...ผมรักยูชอน รักมากนะ" สิ้นเสียงเล็ก ยูชอนยิ้มกว้าง ใช้ปลายนิ้วเกลี่ยน้ำตาของร่างเล็กออกอย่างเบามือ
"ฉันก็รักนาย...จุนซู ฉันรักนาย" ร่างสูงดึงกายบางเข้าสวมกอด แนบแน่นไปทุกส่วน ใบหน้าคมไถไปมากับพวงแก้มนิ่ม ก่อนจะจับใบหน้าหวานให้เงยขึ้นรับริมฝีปากของตน ร่างสูงบรรจงประทับกลีบปากให้แนบสนิทพอดีกับริมฝีปากบาง แผ่วเบาในทีแรก ค่อยๆเปลี่ยนเป็นรุนแรงขึ้นทุกขณะ สองลิ้นแลกพันเกี่ยวกระหวัดกันไปมา
ทั้งสองยืนจูบกันนานจนลืมไปว่าพวกเขายืนอยู่ท่ามกลางบอดี้การ์ดมากมาย ชางมินยิ้มกว้าง ยักไหล่และโบกมือไล่ให้คนอื่นๆไปไกลๆ ปล่อยให้พี่ชายกับร่างเล็กยืนจูบกันให้หายคิดถึง
ยูชอนอุ้มจุนซูกลับเข้าบ้าน ทั้งสองยังจูบกันอยู่ ไม่รู้เบื่อและแทบไม่ผละริมฝีปากให้ห่างกันเลย ทันทีที่ถึงห้องนอน ร่างสูงวางกายบางลงบนกลางเตียง จุนซูหอบหายใจเข้า ดวงตาปรือปรอยจากรสจูบเมื่อครู่ นายท่านดึงชายเสื้อออกก่อนจะคร่อมกายบางไว้
"อืม..." เสียงเล็กครางในลำคอ โพรงปากถูกครอบครองด้วยเรียวลิ้นอุ่น ดูดซับความหวานไม่รู้เบื่อ จูบย้ำๆ จูบหนักๆให้หายคิดถึง กอดรัดกันแน่นให้หายโหยหา
"ฉันคิดถึงนาย...คิดถึงมากๆเลย" ยูชอนพร่ำบอกพลางระดมจูบทั่วใบหน้าหวาน นอนแนบไปกับร่างบางด้านใต้ จุนซูโอบรอคอแกร่ง รั้งให้ร่างสูงซุกไซร้ยังซอกคอเรียว
"ผมก็คิดถึงคุณ..." เสียงเล็กแหบพร่า ร้องครางระบายความเสียวซ่านที่เกิดขึ้น ร่างกายร้อนขึ้นเรื่อยๆจนเม็ดเหงื่อผุดตามใบหน้าและลำตัว ชุดที่ใส่อยู่เริ่มชื้น มือหนากระชากเสื้อออกก่อนจะซุกไซร้ลำคอเรียวด้วยความต้องการ ทั้งโหยหา คิดถึงและกระหายจนดูร้อนรน
"อื้อ...ยูชอน...อ่ะ" ใบหน้าหวานสะบัดเชิดเมื่อร่างสูงโลมต่ำลงเรื่อยๆ ลิ้นอุ่นหนาตวัดโลมเลียต้นขาไม่ปล่อย ฝ่ามืออุ่นคอยกระตุ้นแกนเล็กโดยการโอบรอบและเค้นคลึงไปมาเบาๆ เสียงหวีดสูงดังขึ้นเป็นระยะ กายบางเปลี่ยนเป็นสีแดง สั่นสะท้านเพราะทนรับความเสียวกระสันต์ไม่ไหว ต้องคอยครางระบายเสียงหวานและขยุ้มผมของร่างสูงจนยุ่งเหยิง
"จุนซู...คิดถึงนะ...คิดถึง" ยูชอนเลื่อนใบหน้าขึ้นมา จูบริมฝีปากบางอย่างดูดดื่ม พร่ำบอกว่าคิดถึงไม่ขาดปาก ขณะเดียวกันก็คอยดูดเม้มเนื้อเนียนไปด้วย สูดดมกลื่นหอมบริสุทธิ์ให้หายอยาก วงแขนโอบกระชับกายบางแนบชิดให้หายคนึงหา
จุนซูจูบตอบรับร้อนแรงไม่แพ้กัน ฝ่ามือเรียวทั้งลูบไล้สลับกับกอดแผ่นหลังกว้างเป็นระยะ ความอุ่นร้อนจากกายแกร่งที่เขาโหยหาช่างปลอดภัยและอบอุ่นจนลืมเรื่องเลวร้ายไปจนหมด เพียงแค่ได้สัมผัส กอดรัดและเอ่ยคำว่ารัก เท่านี้มันก็สุขใจแค่ไหนแล้ว
"ยูชอนน...อ่าาา" ร่างเล็กหลับตาแน่น นายท่านครองครองแกนเล็กไว้ทั้งหมด ดุนดันด้วยปาก ขยับลิ้นกลืนกินเป็นจังหวะหนัก จุนซูร้องสูงพร้อมกับบิดกายเร่าบนเตียงนอน
ร่างเล็กหอบหนัก ดวงตาปรือปรอย ร่างสูงถอนปากออกและใช้นิ้วคลึงปากทางด้านล่าง เสียงฮึดฮัดประท้วงเบาๆเมื่อนายท่านแทรกเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัว กดคลึงหมุนวนไปมาให้ขยายมากพอที่จะรองรับนิ้วที่สองและสามเข้าไป เมื่อเห็นว่าช่องทางพร้อมแล้ว นายท่านจึงถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกจนหมด
"อ้า...อ๊ะ...ยูชอน...เบาๆ" จุนซูครางหวิว เจ็บยังช่วงล่างเพราะห่างหายไปนาน เอ่ยเสียงหวานรั้งนายท่านให้ใจเย็นกับการแทรกเข้ามาในกาย ยูชอนเชื่อฟังและนิ่งไว้ ก่อนจะก้มหน้าลงโลมแผ่นอกขาวผ่องของร่างเล็กเพื่อกระตุ้นอารมณ์มากกว่านี้
"อื้อออ...อึดอัดจัง" จุนซูขืนตัวหนีเล็กน้อย ทั้งที่ใจอยากจะรับร่างสูงเข้ามาทั้งหมดแต่ความเจ็บที่แล่นริ้วมันเกินกว่าจะทำได้ดังใจ
"เกือบแล้ว อดทนหน่อย...ฉันหยุดไม่ได้จริงๆ..." นายท่านหอบ อดทนกับความรู้สึกปวดหนึบยังส่วนปลาย อยากจะขยับใจจะขาดแต่ต้องใจเย็นให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อไม่ให้จุนซูเจ็บ ร่างเล็กเจ็บเพราะเขามากเกินพอแล้ว
"อื้มม...อ้ะ...ยูชอนน" จุนซูผวากอดนายท่านแน่น ร่างสูงดึงดันกระแทกเข้ามาในคราวเดียวทำให้เข้าไปในช่องทางหวานได้ทั้งหมด ภายในกายบางอุ่นร้อนและตอดรัดเป็นจังหวะ ให้ความรู้สึกดีจนร่างสูงแทบกระอัก
"อา...จุนซู...อื้ออ" ยูชอนขยับช้าๆ ก้มลงซ ุกไซร้ใบหูกระตุ้นให้ร่างเล็กขยับตาม ไม่นานนัก สะโพกอิ่มก็ร่อนพลิ้วดังใจนึก และดูเหมือนว่าจะตอบรับได้ดีเกินคาด จุนซูทั้งแอ่นทั้งขยับตามทุกจังหวะจนนายท่านครางเสียงดังไม่แพ้กัน
"อ๊าาา ยูชอนน...อ้ะ อ้ะ อ่ะ...อ้า..." ร่างเล็กกอดรัดกายแกร่งแน่น ส่วนเรียวขาก็รัดสะโพกหนาของยูชอนไว้ ร่างกายแนบชิดกันและกันทุกสัดส่วน โอบกอดจนแทบจะกลืนเป็นคนๆเดียวกันก็ว่าได้ ความร้อนระบายพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ ร่างสูงขยับแรงขึ้น ถี่ขึ้นจนหยุดรั้งไว้ไม่ได้
"จ...จุนซู...รักนะ ฉันรักนาย..." เสียงทุ้มกระซิบเสียงแหบ สะโพกหนาขยับกระแทกถี่กระทบจุดภายในกายบางหลายต่อครั้ง เรียกเสียงครางสูงกรอกหูไม่ขาด แรงบีบมือที่โอบรอบหลังตัวเองไว้แน่นขึ้นทุกทีๆ
"ระ...รักยูชอน" เสียงเล็กอู้อี้จากอกนายท่าน ไม่เป็นคำแต่ก็ได้ยินชัดเจนว่าจุนซูเอ่ยอะไร คำพูดที่ทำให้นายท่านชุ่มชื่นหัวใจ คำบอกรักแสนมีค่าที่นายท่านอยากรักษาไว้ให้ดีที่สุด
รุนแรงและเร่าร้อนจนผ้าปูเตียงยับยู่ ทั้งสองขยับร่างกายเข้าหากันเป็นจังหวะ สองมือที่โอบรัดผิวกายให้แนบชิดและคำบอกรักต่อกันเป็นสิ่งยืนยันว่าคนที่เฝ้าคิดถึงได้อยู่ข้างกาย ณ ที่นี่ ณ เวลานี่แล้วจริงๆ ไม่ใช่ความฝัน ไม่ใช่ภาพหลอน ทุกอย่างคือความจริงที่ใจปรารถนา
"อ้ะ...อ้า...อ้าาาาาา" เสียงหวีดร้องยาว กายบางกระตุกเกร็ง ปลดปล่อยอารมณ์ทุกหยาดหยดพร้อมกับรับเอาของเหลวอุ่นไว้เต็มช่องทาง นายท่านครางต่ำ หอบระบายเล็กน้อยก่อนจะดึงกายออกอย่างนุ่มนวล
"ยูชอน..." จุนซูปรือตา หอบหายใจเข้าหนักพร้อมกับอ้าแขนออกเพื่อกอดนายท่าน ร่างสูงโน้มตัวลงข้างๆและกอดร่างเล็กไว้ในอ้อมแขน กายบางรีบมุดเข้าหาแผ่นอกกว้างด้วยความโหยหา นอนซุกใบหน้าสูดดมกลิ่นเฉพาะของนายท่านก่อนจะยกมือลูบผิวขาวไปมา
"คิดถึงจัง...อกของยูชอน..." เสียงเล็กเพ้อแผ่วเบา ร่างสูงยิ้มบาง ก้มลงจูบหน้าผากมนพร้อมกับทอดมองใบหน้าเรียวที่คนึงหามาตลอด
"ฉันก็คิดถึงนาย..." ยูชอนกล่าวเสียงนุ่ม มือหนาปัดผมปรกใบหน้าหวานให้ทัดที่ขอบใบหู ร่างเล็กอมยิ้ม เขินทุกครั้งที่นายท่านอ่อนโยนและยิ่งขะเขินมากกว่าเดิมเพราะจากกันมานานหลายเดือน
จุนซูยิ้มก่อนจะแนบใบหน้าและหลับตาลง การที่ได้อยู่ในอ้อมกอดของร่างสูงผู้นี้ ช่างอุ่นสบายและปลอดภัยที่สุดในโลกแล้ว เพียงไม่กี่วินาที จุนซูก็เผลอหลับไปในที่สุด ยูชอนอมยิ้ม ภาพใบหน้าหวานนอนหลับตาพริ้มในอ้อมแขนของเขานั้นน่ามองยิ่งกว่าอะไรบนโลก มือหนาลูบผมนิ่มไปมาสองสามทีก่อนจะโน้มตัวจูบประทับขมับเล็ก กระชับวงแขนให้แน่นขึ้นอีกและหลับตาลงอย่างสุขใจ...
.
.
.
.
"ผมมีเรื่องจะถามคุณตั้งเยอะตั้งแยะเลยล่ะ" ร่างบางเอ่ยเสียงหวาน หัวกลมกลิ้งถูไถไปมากับตักของนายร่างสูง ภาพอดีตลูกหนี้ตัวเล็กนอนตักนายท่านเป็นภาพที่แปลกตาที่สุดของเหล่าบอดี้การ์ดก็เป็นได้ แต่บรรยากาศสบายๆแบบนี้ก็ดีกว่าสภาพความเป็นอยู่ในหกเดือนที่ผ่านมาอยู่มาก
"ว่ามาสิ" ยูชอนตอบ มือหนาลูบผมนิ่มที่ยาวระบ่าเล็ก ทั้งเบามือและยุ่มนวลราวกับว่ากลัวอีกฝ่ายจะแตกสลายหายไป
"...อะไรก่อนดีล่ะ... เอานี่แล้วกัน" จุนซูเอียงใบหน้าขึ้นมา ดวงตาสบจ้องยังใบหน้าคมตาไม่กะพริบ มือเรียวยกขึ้นแตะยังผมดำขลับบริเวณลำคออีกฝ่าย
"คุณตัดผมทำไม?" ยูชอนกระตุกคิ้วสูงก่อนจะตอบน้ำเสียงเรียบ
"ไม่รู้" จุนซูขมวดคิ้วเล็กน้อยกับคำตอบ แต่ยูชอนไม่รู้จริงๆว่าเขาตัดผมทำไม รู้แต่ว่าอยากตัด ณ เวลานั้น เขาอยากเปลี่ยนแปลงตัวเอง
"ไม่เสียดายเลยเหรอฮะ? เห็นบอกว่าไม่เคยตัดมาเป็นปีๆ" จุนซูยังคงลูบผมสั้นเล่นๆไปมา ขณะที่จ้องมองอีกฝ่ายไปด้วย
" ...แต่เอาเถอะ ทรงนี้หล่อกว่า ...ผมชอบ" เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบาในคำสุดท้าย ใบหน้าหวานหลบไปซุกกับตัก ยูชอนยิ้มกว้าง
"จริงรึเปล่า? นายชอบงั้นหรอ" มือหนาผลักบ่าเล็กให้พลิกตัว อยากเห็นสีหน้าเขินอายและใบหน้าที่เปลี่ยนเป็นสีชมพูของจุนซู เพราะท่าทางแบบนั้นน่ารักจนนายท่านอยากมองนานๆ ส่วนร่างเล็กยิ่งเห็นรอยยิ้มที่ไม่เคยเห็นมาก่อนยิ่งทำให้เขาเขินยิ่งกว่าเดิม
...ไม่เคยคิดว่าเขาจะกลับมายิ้มให้อย่างอ่อนโยน...
...ไม่เคยคิดว่าจะมีวันนี้...
"...อืม... ผมชอบ ชอบมากเลยล่ะ"
"จุนซูเองก็...ผมยาวขึ้นนะ" ยูชอนลูบปลายผมนิ่มไปมาก่อนจะกระตุกเบาๆเป็นการหยอกล้อเล็กน้อย
"ไม่ได้ตัดมันก็ต้องยาวขึ้นสิ" จุนซูตอบเสียงใส ฉีกยิ้มกว้างจนตาหยี รอยยิ้มที่นายท่านชอบนักหนา วันนี้ได้เห็นอีกครั้ง
"ฉันชอบจัง เวลาที่นายยิ้มแบบนี้" ร่างสูงกล่าว สายตาคมทอดมองร่างเล็กบนตักด้วยแววตาอบอุ่นและอ่อนโยนมากที่สุด จุนซูเม้มปากแก้เขิน ดวงตาเรียวเสไปด้านข้างเล็กน้อยพร้อมกับกลอกไปมา
ยูชอนหัวเราะเบาๆในลำคอ ใบหน้าหวานแดงระเรื่อปรากฏแก่สายตาช่างน่าเอ็นดู มือหนาดึงกายบางขึ้นมาให้นั่งบนตักก่อนจะโอบวงแขนให้กระชับพอดีเอวบาง จุนซูอ่อนตามด้วยการยกวงแขนคล้องรอบคอแกร่งไว้หลวมๆ ใบหน้าของทั้งสองโน้มเข้าหากันเพื่อจูบเบาๆสองสามที
"คุณยูชอน...ผมยังเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ารักของคุณอยู่รึเปล่า..." จุนซูถามอ้อมแอ้ม ร่างสูงนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ
"ไม่" ร่างเล็กเบิกตากว้าง แววตาหมองลงทันที ยูชอนเห็นเข้าจึงยิ้มบาง โน้มหน้าลงให้ปลายจมูกถูไถเบาๆกับสันจมูกโด่งเชิด
"นายเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ารั๊กน่ารักของฉันต่างหาก"
“สิ่งมีชีวิตที่น่ารั๊กน่ารัก??” เครื่องหมายคำถามผุดขึ้นเต็มหัวยิ่งกว่าคำตอบแรกที่เคยถาม ตลอดเวลาที่ใช้เวลาอยู่ด้วยกัน จุนซูไม่เคยเข้าใจกับคำศัพท์นี้สักที จนบัดนี้ก็ยังไม่รู้ว่าแปลว่าอะไร...แล้วนี่ได้คำใหม่มาอีก...
...มันคืออะไรวะ?...
ยูชอนยิ้ม เห็นเอ๋อๆงงๆของจุนซูทีไรก็อดหัวเราะเบาๆไม่ได้ มือหนาหยิกแก้มใสเบาๆไปทีและไม่คิดจะตอบข้อสงสัยของร่างเล็กให้กระจ่าง นายท่านหอมแก้มจุนซูแรงๆเมื่อเห็นร่างบางยังทำหน้างงไม่เลิก ช่างน่ารักน่าฟัดและน่าหมั่นเขี้ยวซะจริง
แต่แล้วสายตาเอ็นดูของนายท่านกลับหม่นหมองลงเมื่อตาสะดุดเห็นรอยสีจางบริเวณใต้กระดูกไหปลาร้า หัวใจถูกบีบอัดจนเจ็บทั่วแผ่นอก ลมหายใจสะดุดห้วง ปลายนิ้วยาวแตะลงบนรอยนั้นอย่างแผ่วเบาก่อนจะบรรจงแนบริมฝีปากลงบนแผลเก่าด้วยความอ่อนโยน
จุนซูสะดุ้งเล็กน้อยที่จู่ๆยูชอนก้มลงมาจูบร่องรอยเดิม แม้ว่ามันจะไม่เจ็บปวดอะไรอีก แต่ความทรงจำและภาพที่นายท่านลั่นปืนใส่ตนเองยังติดตา มือเรียวโอบอบคอแกร่งแน่นขึ้น สัมผัสแผ่วเบาจากร่างสูงส่งผ่านความรู้สึกหลายๆอย่างออกมาให้ร่างเล็กรับรู้ จุนซูจึงโน้มหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าคม ก่อนจะหอมแก้มขาวเบาๆและส่งยิ้มเชิงบอกว่าไม่เป็นไร
"ผมจะไม่ถามว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง...แต่" เสียงเล็กเอ่ยเบาๆ
"มันเจ็บนะ อย่าทำอีกได้รึเปล่า" จุนซูช้อนตามองนายท่าน ยูชอนชะงัก พยักหน้ารับสองสามที
"ขอโทษนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ...ฉันจะไม่ทำแบบนั้นอีก ฉันสัญญา..." เสียงทุ้มเอ่ยสั่นเล็กน้อย ใบหน้าคมค่อนข้างซีด จุนซูจึงเอื้อมมือบีบมือหนาไว้ข้างหนึ่ง
"สัญญาแล้วนะ" ร่างเล็กเกี่ยวก้อยกับร่างสูง ส่งยิ้มหวานอย่างที่นายท่านชอบเพื่อให้มั่นใจว่าเขาไม่ถือโกรธอะไรอีก
"ฉันสัญญาว่าจะดูแลนายให้ดีที่สุด ถึงแม้ว่าฉันจะเคยทำให้นายเจ็บ ทำให้นายร้องไห้ทำให้นายเสียใจหรือทำให้นายเกลียดฉันไปตลอดชาติก็ตาม... " ยูชอนดึงกายบางเข้ามาสวมกอด โอบรัดรอบเอวบางแน่นที่สุด อ่อนโยนที่สุดและอบอุ่นมากที่สุดเท่าที่จะทำได้
"จุนซู...ฉันสัญญาว่าจะรักนายไปชั่วชีวิต" เสียงทุ้มเอ่ยลั่นราวกับเป็นคำมั่นสัญญาที่ผู้ฟังสามารถยึดมั่น ไว้ใจและอุ่นใจไปตลอดชีวิตของเขา จุนซูยิ้มกว้าง หัวใจเต้นแรงจนอีกฝ่ายรับรู้ได้ น้ำตาใสแห่งความปิติปนเปไปกับอารมณ์ซึ้งกลั่นกรองจนคลอเต็มเบ้าตาเรียว ร่างเล็กกอดกายแกร่งตอบรับแน่นสุดกำลัง
"ผมเกลียดคุณที่สุด...แต่ก็รักคุณมากที่สุดเหมือนกัน..." จุนซูสะอื้นเล็กน้อย ไม่คิดว่าเขาจะมีวันนี้ วันที่นายท่านบอกรักและกอดไว้แนบอกด้วยความรัก ความอบอุ่นอ่อนโยนอันน้อยนิดของยูชอน มีจุนซูคนเดียวที่สัมผัสได้ และจุนซูคนเดียวเท่านั้นที่ยูชอนสามารถอ่อนโยนได้ถึงเพียงนี้
"ฉันรักนาย...รักจุนซูนะ" ยูชอนดึงกายบางออกเล็กน้อย ปาดน้ำตาจากขอบตาเรียวออกก่อนจะประทับริมฝีปากลงบนกลีบปากบาง ย้ำคำมั่นสัญญาด้วยรสจูบแสนหวานและอ่อนโยน เมื่อผละจากกัน จุนซูรีบก้มหน้าซ่อนความเขิน ร้อนผ่าวไปทั้งหน้าจนเจ้าตัวรู้ว่าตัวเองต้องหน้าแดงมากแน่ๆ
ยูชอนยิ้มกว้าง ดึงกายบางเข้ามากอดและจัดท่าให้ร่่างเล็กได้นั่งบนตักของเขาในท่าที่สบาย จุนซูเอนกายพิงกับกายแกร่ง ซุกหัวกลมกับซอกคอขาวและฮัมเพลงเบาๆอย่างสุขใจ ไม่มีที่ใดบนโลกแล้วที่จะอุ่นกายอุ่นใจได้เพียงนี้ หาที่ใดไม่ได้อีกที่หัวใจจะเป็นสุขและรู้สึกปลอดภัย ถึงแม้ว่าปาร์ค ยูชอนจะเป็นผู้กักขังแต่ในขณะเดียวกันยูชอนก็เป็นอิรสะภาพทีี่จุนซูเลือกที่จะรักไปจนวันตาย...
มีคนสอนผมว่าชีวิต คือการค้นหาอิสระของตัวเอง
อิสระที่จะกระทำตามใจชอบ อิสระในการดำเนินชีวิต
บางทีอิสระของผม อาจไม่ใช่การจากไปหรือหนีไปให้ไกลจากเขา
แท้จริงแล้วอิสระของผม คือการได้อยู่เคียงข้างกับปาร์ค ยูชอนตลอดไปต่างหาก...
ยูชอน...ผมรักคุณ...
End
ตอนแถม
"ทีเงี้ย ทำเป็นหวานเหอะ..." เสียงห้าวจากเด็กหนุ่มร่างสูงโปร่งดังเบาๆจากหลังเสาไม้
"เอาหน่านายน้อย นายท่านกำลังมีความสุข" เสียงแหบจากบอดี้การ์ดที่แอบอยู่ข้างกันตอบ
"ฉันสัญญาว่าจะรักนายไปชั่วชีวิต...แหวะ จะอ้วกว่ะฮันเกิง เลียนเกิ๊น" เด็กหนุ่มแลบลิ้นออกมาประกอบ
"ผมไม่ได้หูฝาดใช่ไหม...นายท่านเอ่ยคำหวาน..." ฮันเกิงตาโต ส่วนชางมินทำได้หัวเราะหึๆ
"แทบอ้วก ดีนะที่ยังไม่กินข้าวเย็น...แล้วเมื่อไรจะเลิกหวานกันสักที ฉันหิวข้าวแล้วนะ!!" ชางมินจิ๊ปาก ท้องร้องโครกครากจนฮันเกิงได้ยิน
"จะทานก่อนไหมครับนายน้อย นายท่านคงไม่ว่าอะไรหรอกครับ" บอดี้การ์ดเอ่ย สงสารนายน้อยที่ทนรอทานข้าวกับพี่ชายนานหลายชั่วโมง
"ไม่เอาอ่ะ กินข้าวคนเดียวมันเหงา...รอพี่ยูชอนกับพี่จุนซูดีกว่า" ชางมินยังคงแอบมองท่าทีของพี่ชายและคนรักร่างเล็กว่าเมื่อไรจะเลิกออร่าสีชมพูแล้วมาทานข้าวด้วยกันสักที ฮันเกิงเลิกคิ้วน้อยๆกับคำว่า 'พี่จุนซู' ก่อนหน้านี้ไม่กี่ชั่วโมงยังเรียกอดีตลูกหนี้ว่า คุณจุนซู อยู่เลย
"คุณจุนซูบอกว่าหิวแล้ว ผมไปยกถาดอาหารมานะครับ" ฮันเกิงได้ยินเสียงเล็กง๊องแง๊งบ่นว่าหิว ชางมินจึงยิ้มกว้างจะเดินตัวปลิวไปห้องอาหารนั่งรอพี่ชาย
"ชางมิน ทานข้าวเย็นกัน" เสียงทุ้มจากพี่ชายร้องทัก เด็กหนุ่มจึงหมุนตัวกลับมา
"อ่าวพี่ยูชอน แล้วพี่จุนซูล่ะ?" ชางมินแปลกใจ ไม่เห็นจุนซูอยู่ด้วยจึงถาม
"ไปยกถาดข้าวน่ะ บอกว่าอยากทำหน้าที่เด็กดี" ยูชอนอมยิ้ม แก้มขาวแดงระเรื่อเล็กน้อย น้องชายยิ้มฝืด
"อ้อหรอ~" ชางมินขึ้นเสียงสูง
"จริงสิ นายว่ามีเรื่องอยากจะบอกพี่ เรื่องอะไรล่ะ พี่อยากฟัง" ชางมินชะงัก ก่อนหน้านี้เอาแต่ปฏิเสธมาตลอด เด็กหนุ่มเกลี้ยกล่อมยังไงก็ไม่ยอมฟัง จุนซูมาอยู่ด้วยไม่กี่ชั่วโมงก็อยากฟังขึ้นมาทันที
...ทีเงี้ย อยากฟัง...
...หมั่นไส้โว้ย!...
"ไม่อ่ะ ไม่อยากเล่าแล้ว" ชางมินปฏิเสธเสียงแข็งพร้อมสะบัดตัวเดินหนี
"บอกมาชางมิน ไหนว่าสำคัญ" ยูชอนรั้งเสียงเข้ม เชิงเป็นคำสั่งอยู่ในที น้องชายหันหน้ากลับมา
"มันไม่สำคัญแล้ว" ใช่! ตอนนี้มันไม่สำคัญสำหรับนายท่านแล้ว...
"ฉันบอกว่าให้เล่ามาไง ชิอน..." นายท่านเอ่ยเย็น บรรยากาศกดดันพุ่งเข้าเด็กหนุ่มจนไม่อาจต่อต้าน ชางมินจึงถอนใจเบาๆก่อนจะเริ่มเล่า
"วันที่พวกคิมตายอ่ะ พี่สั่งให้ผมไปอยู่เป็นเพื่อนพี่จุนซูใช่มะ ตอนนั้นพี่จุนซูเล่าให้ผมฟังว่า..." ชางมินเว้นเล็กน้อย ก่อนจะเล่าด้วยน้ำเสียงสูง ดัดเสียงให้เล็กและฟังดูง๊องแง๊งเหมือนจุนซูไม่มีผิด
"คุณชางมิน~ ผมว่าผมหลงรักคุณยูชอนเข้าแล้วล่ะ ผมท่าจะสติไม่ดีแล้วใช่ไหมเนี่ย~ ผมควรจะเกลียดเค้าแต่ผมก็รักเค้าไปแล้ว~" น้ำเสียงและท่าทางของชางมินเลียนแบบจุนซูหมดทุกอย่าง เด็กหนุ่มฉีกยิ้มกว้างทันทีที่พูดจบ ยูชอนอ้าปากค้าง
...เรื่องสำคัญขนาดนี้ ทำไมเพิ่งจะเล่าไอ้น้องเวร!!!...
"ผมว่าผมไม่ค่อยหิวแล้วอ่ะ พี่ทานก่อนเลยนะ" ชางมินดูท่าว่าจะไม่รอดจากฝ่ามือหนาของพี่ชายจึงรีบเอ่ยตัดและวิ่งปรู๊ดหายไปทันที
"ชางมิน! ถ้านายไม่ใช่น้องชายฉัน ฉันจะจับนายมัดแล้วถ่วงให้ฉลามกิน!!!"
END
จุนซูก้อกลับมาหานายท่าน
และนายท่านก้อยอมเล่าความจริงให้ฟัง
สมหวังกันซะที แต่ก้อเสียดาย
ไม่อยากให้จบเลย
ชอบมากๆ เลยยูชอนแบบโหดเลว
ดูซาดิสต์ๆ หน่อยๆ
ถ้ารวมเล่มเหมือนไหร่จะรีบมาจองทันทีเลย
ขอบคุณมากค่ะ สำหรับฟิคสนุก ๆ
จะติดตามอ่านผลงานต่อไปอีกนะค่ะ
#1 By nakomaew (58.8.157.135) on 2009-04-01 18:01