[Fic] Ball'n Chain - part 7
posted on 12 Mar 2009 16:11 by koekun in Fiction
Title: Ball'n Chain
Author:Koekun
Couple: Yoosu
Rate : PG-15
คำเตือน : เรื่องนี้มีฉากรุนแรงไม่เหมาะสมกับเยาวชน กรุณาใช้วิจารณญาณในการอ่าน
-------------------------------------------------------------------------------------------------------
Part VII
คิม จุนซูนั่งแกว่งขาไปมาบนระเบียงไม้ในจุดชมสวนภายในบ้านของตระกูลปาร์ค ใบหน้าหวานเงยหน้าหลับตาพริ้มสักครู่ ก่อนจะฮัมเพลงอย่างสบายใจพลางนั่งเย็บตุ๊กตาที่นายท่านซื้ออุปกรณ์ต่างๆให้เมื่อวันก่อน วันนี้นายท่านใจดีเป็นพิเศษยอมถอดลูกตุ้มที่ข้อเท้าออก อาจเป็นเพราะวันนี้อากาศดีมีแดดออกอ่อนๆให้อุ่นกาย จุนซูรู้สึกอยากนอนหลับกลางวันเป็นที่สุด ยิ่งเป็นวันหยุดด้วยแล้ว เขาอยากนอนแผ่กลางระเบียงซะตรงนี้แต่เขาก็ทำไม่ได้...
ร่างของนายท่านนอนทอดยาวอย่างสงบโดยมีตักนิ่มของลูกหนี้เป็นหมอนหนุนนอนชั่วคราว แผ่นอกแกร่งกระเพื่อมขึ้นลงช้าๆเช่นเดียวกับจังหวะหายใจเข้าออก ท่าทีสบายอกสบายใจเช่นนี้สร้างความหมั่นไส้เล็กๆให้กับร่างเล็กเป็นอย่างมาก...มากเสียจนอยากแกล้งนายท่านขึ้นมา...
"นี่แหนะ...ตอนตื่นก็น่าหมั่นไส้ ตอนหลับยิ่งกว่าอีกแฮะ" จุนซูวางตุ๊กตาตัวเล็กลงก่อนจะใช้นิ้วจิ้มลงไปยังจมูกโด่งได้รูปของอีกฝ่าย ไม่แรงพอให้ตื่นแต่ก็แรงพอให้อีกฝ่ายนอนไม่เป็นสุขได้ และมันก็เป็นแบบนั้น นายท่านยังคงหลับบนตักนิ่มเช่นเดิม
...สนุกดีเหมือนกันนะเนี่ย...
จุนซูเริ่มชอบกับการแกล้งนายท่านที่เริ่มนอนกระสับกระส่ายเล็กน้อย มือเล็กทั้งบีบ กด ดึงริมฝีปากหนา ทุกอย่างที่ทำให้ใบหน้าของยูชอนดูออกมาตลกขบขัน โดยที่ทุกการกระทำจุนซูต้องใช้ความระมัดระวังไม่ให้อีกฝ่ายตื่น
"...ลองนี่ดีกว่า" เสียงหวานพึมพำพร้อมกับเอื้อมมือไปจับใบหูที่อยู่ใต้เรือนผมดำขลับอย่างแผ่วเบา
"งื้ออ..." ได้ผล ยูชอนครางเสียงต่ำ ใบหน้าคมเริ่มหงุดหงิด มือหนาปัดมือเล็กออก จุนซูเลียปากเล็กน้อยก่อนจะใช้นิ้วเกาขอบใบหูของร่างสูงไปมา คราวนี้ยูชอนตื่นตกใจ สะดุ้งกายลุกขึ้นนั่ง
"ทำอะไร!" นายท่านตะคอกเสียงดังจนจุนซูสะดุ้งตกใจ
"เปล่าฮะ...แค่ลูบๆ" ร่างบางตอบเสียงอ้อมแอ้ม ไม่คิดว่าการแกล้งเล็กๆน้อยๆจะทำให้นายท่านโกรธ ยูชอนขมวดคิ้วพลางดึงผมยาวให้ปิดใบหู
"อย่ายุ่งกับหูของฉัน" ร่างสูงสั่งเสียงแข็ง จุนซูได้ยินเข้าก็ขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจว่าทำไมนายท่านยููชอนถึงต้องจริงจังขนาดนั้น
...หวงหูงั้นเหรอ?? แค่หูเนี่ยนะ!?....
"ห้ามยุ่งกับหู แล้วยุ่งกับอย่างอื่นได้ใช่ไหมฮะ" จุนซูถามขึ้นพลางหยิกแก้มร่างสูงเบาๆอย่างไม่เกรงกลัว
...เพราะผมคิดว่าเขาเริ่มใจดีกับผมมากขึ้น ผมก็เลย"กล้า"ทำอะไรอย่างนี้กับเขา...
"ห้ามเล่นหูของฉันเป็นพอ...ว่าแต่..." ร่างสูงยิ้มร้าย ขยับกายเข้ามาหาร่างเล็ก
"ชอบเล่นร่างกายของฉันงั้นหรอ...สนใจเล่นบนเตียงไหมล่ะ" ยูชอนกระซิบพลางดูดรอยสักสีดำเบาๆ จุนซูขยับหนีอีกฝ่ายแม้จะรู้ตัวดีว่าไม่เคยหยุดยูชอนได้เลย
"...มันจะกลายเป็นคุณต่างหากที่เล่นกับร่างกายผม" จุนซูตอบอ้อมแอ้ม ใบหน้าหวานแดงจัดอย่างห้ามไม่ได้ รู้สึกวาบวามทุกครั้งที่ลมหายใจร้อนจากกายแกร่งรดยังซอกคอ มือหนาเริ่มลูบไล้ผิวเนื้อขาวผ่องไปมาช้าๆตามท่อนแขนเรียว
"ผลัดกันเล่นไง..." เสียงทุ้มเอ่ยแหบต่ำ ยูชอนเริ่มพรมจูบไปทั่วซอกคอเรียว เขาซุกไซร้ดูดเม้มใกล้กับรอยสัก ริมฝีปากอิ่มไต่ขึ้นมาเรื่อยๆจนมาหยุดที่ริมฝีปากบาง นายท่านเลียกลีบปากล่างของร่างเล็กเบาๆและค่อยๆเร่ิมหนักขึ้นทุกที
"...ยูชอน..." จุนซูเคลิ้ม เรียกชื่อร่างสูงน้ำเสียงหวาน มือเรียวโอบรอบคอแกร่งไว้หลวมๆ พยายามตอบรับรสจูบที่เร่าร้อนมากขึ้นทุกที
"เรื่องเมื่อวันก่อน...ฉันจริงจังนะ" นายท่านกระซิบพลางเลื่อนจูบมาระดมพรมยังพวงแก้มใส ใบหน้าหวานแดงซ่าน ใจเต้นเร็วและแรง
"...เรื่องอะไรล่ะฮะ พูดใหม่อีกทีสิ" จุนซูก้มหน้างุด ตอบเสียงเบา มือหนาเริ่มล้วงเข้าไปใต้เนื้อผ้า สัมผัสลูบไล้แผ่นอกบางด้วยปลายนิ้ว
"...เรื่องหนี้...นายจะกลับไปอยู่กับพ่อแม่ก็ได้...แต่ต้องมาหาฉันทุกวันนะ..." ยูชอนตอบเสียงอ่อน น้ำเสียงช่างนุ่มนวลกว่าครั้งไหนๆ จุนซูหน้าแดงซ่านมากขึ้นไปอีก อายเหลือเกินที่ถูกสัมผัสอย่างอ่อนโยน และยิ่งอายหนักขึ้นไปอีกที่นายท่านพูดด้วยน้ำเสียงอ้อน
"มารับสิ แล้วผมจะไป" จุนซูตอบด้วยน้ำเสียงสั่น ดวงตาเรียวเสมองไปอีกด้านไม่กล้าสบสายตาอีกฝ่าย หัวใจเต้นเร็วมาก มากจนเหมือนจะวายซะตรงนั้น
"ถ้าฉันไปรับ นายต้องนอนกับฉัน แต่ถ้ามาเอง นายก็ต้องนอนกับฉัน" ยูชอนเอ่ยร้าย ทางเลือกที่เสนอให้มันก็ไม่ต่างกัน แล้วจะให้ร่างเล็กเลือกอะไรได้
"ขี้โกง..." จุนซูประท้วงเบาๆ ใบหน้าหวานเชิดขึ้นเพื่อให้นายท่านได้ดูดเม้มคอได้ถนัด มือเรียวโอบคอแกร่งไว้แน่น ระบายความเสียวด้วยเสียงครางสั่นในลำคอ
...RRRRRRR....
เสียงโทรศัพท์ของนายท่านดังขึ้น แต่เจ้าของเครื่องกลับไม่สนใจ ร่างสูงปล่อยให้มันดังจนเงียบไปในที่สุด แต่ไม่นานนักก็ดังขึ้นอีกครั้ง ยูชอนจิ๊ปาก ผละจากร่างเล็กด้วยความหงุดหงิด
"มีอะไร" เสียงทุ้มต่ำเย็นจนน่ากลัว จุนซูที่ตัวอ่อนพิงเสาไม้ยังสามารถรู้สึกถึงรังสีเยือกเย็นจากกายแกร่ง
/เจอตัวแล้วครับ...จะเอาไปไว้ที่ไหนครับ/ บอดี้การ์ดกล่าว
"งั้นหรอ..." ยูชอนเสียงขาดไป สีหน้าคมว่างเปล่าครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยเสียงเย็น
"พามานี่ ฉันมีเรื่องจะคุยกับมัน" นายท่านสั่ง น้ำเสียงมีอำนาจและถือเป็นคำขาดที่บอดี้การ์ดต้องรีบทำตามให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ยูชอนลุกขึ้นเดินจากไปทันที จุนซูได้แต่มองตามร่างสูงจนลับตาไป ถึงแม้จะเป็นชั่วครู่แต่จุนซูก็สังเกตเห็นสีหน้าที่แปลกไปของอีกฝ่าย
...สีหน้าแบบนั้น ผมไม่ชอบเลย...
...ผมไม่รู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้น รู้แต่ว่าผมไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้...
...มันทำให้ผมสังหรณ์ใจไม่ดี...
ร่างเล็กเม้มปากเข้าหากันพลางชะเง้อมองหาเงาของนายท่าน ใจหนึ่งก็อยากจะตามไปแต่ก็ติดที่ไม่มีคำสั่งของนายท่านว่าลุกตามไปได้ เขาจึงทำได้เพียงนั่งเย็บตุ๊กตาที่เริ่มเป็นรูปเป็นร่างมากขึ้นพลางรอการกลับมาของนายท่านเท่านั้น
ไม่นานนักมีเสียงฝีเท้าดังขึ้น จุนซูเงยหน้ามองทางระเบียง ดวงตาเรียวโตเล็กน้อยแต่ก็ต้องหรี่ลงเมื่อเห็นร่างโปร่งของน้องชายตระกูลปาร์คย่างเข้ามาหา ชางมินยิ้มบางให้ลูกหนี้ก่อนจะนั่งข้างๆโดยรักษาระยะห่างไว้เล็กน้อย
"อ๋า~ พี่ถอดลูกตุ้มออกแล้วหรอครับเนี่ย!?" ชางมินพูด น้ำเสียงสูงกว่าปกติ จุนซูรู้สึกว่าชางมินพยายามพูดกลบเกลื่อนอะไรบางอย่างแต่ก็ตอบรับด้วยน้ำเสียงปกติ
"ครับ...เกิดอะไรขึ้นรึเปล่าครับคุณชางมิน?" ร่างเล็กถาม ชางมินส่ายหน้าเร็วๆ
"ไม่มีๆ"
"แล้วคุณยูชอนล่ะครับ?" จุนซูเค้น
"พี่ยูชอนไปคุยงาน เลยบอกให้ผมมานั่งเป็นเพื่อนคุณจุนซูน่ะครับ" ชางมินยิ้ม
"งั้นหรอครับ..." ร่างเล็กพยักหน้าสองสามทีก่อนจะนั่งเย็บตุ๊กตาสีขาวในมือต่อ
"คุณชางมิน...ผมมีเรื่องจะปรึกษาน่ะครับ" จุนซูเอ่ยขึ้น ใบหน้าหวานเงยมองเด็กหนุ่มด้วยสายตาเขอะเขิน
.
.
.
.
นายท่านปาร์ค ยูชอนเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดสูทที่ชอบ มือหนาจัดผมยาวลวกๆและหยิบปืนคู่ใจใส่เหน็บไว้ด้านในของเสื้อ เมื่อแต่งตัวเรียบร้อยแล้วจึงเดินไปอีกฝั่งของบ้าน ระหว่างเดินก็คิดไปเรื่อยๆ ยูชอนนึกถึงใบหน้าหวานน่ารักของจุนซูยามเขิน นึกถึงรอยยิ้มอายที่จุนซูมีให้ นึกถึงน้ำเสียงที่เรียกชื่อตัวเอง...นึกถึงสัมผัสของจุนซูยามที่อยู่ด้วยกัน...
"พวกมันอยู่ด้านในครับ" บอดี้การ์ดโค้งให้นายท่าน ยูชอนสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อหลุดจากภวังค์
"เจอพวกมันที่ไหน" นายท่านถามน้ำเสียงเย็น รังสีเย็นเยือกกลับมาอีกครั้ง
"ท่าเรือครับ...มันพยายามหนีไปทางใต้" ยูชอนนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะเดินเข้าไปในห้องด้วยสีหน้านิ่ง
ผู้ที่แอบอ้างว่าเป็นบุพการีของลูกหนี้นั่งตัวสั่นอยู่บนพื้นเสื่อ คุณและคุณนายคิมมองนายท่านที่เดินเข้ามาอย่างหวาดระแวง บรรยากาศเดิมที่เย็นอยู่กลับยิ่งหนาวสั่นไปถึงกระดูกเพียงแค่มาเฟียหยุดอยู่ตรงหน้า สีหน้าคมไม่เกรี้ยวกราดแต่โดยรวมแล้วถือว่ามีอำนาจน่ากลัวจนสามีภรรยาแทบจะแทรกแผ่นดินหนี
"ได้ข่าวว่าพวกแกหลบหนีอย่างนั้นหรอ..." ยูชอนกล่าวเสียงเย็น สายตาคมจ้องไปที่สองสามีภรรยาตาไม่กระพริบ ทั้งสองต่างส่ายหน้าปฏิเสธ
"บอกให้เอาเงินมาไถ่ลูกคืนไปก็ไม่ทำ...ถ้ารู้ตัวว่าไม่มีเงินมากขนาดนั้นก็น่าจะเข้ามาเจรจาหรือทำอะไรก็ได้ที่บ่งบอกว่าห่วงลูกชายสักหน่อยก็ไม่มี..." ร่างสูงเดินช้าๆวนรอบคุณและคุณนายคิม ทั้งสองต่างหวาดหวั่นบนพื้นเสื่อ
"ตกลงจะเอาไง อยากได้ลูกคืนรึเปล่า!" ยูชอนถามเสียงดัง คุณนายคิมมองหน้าสามีด้วยน้ำตาพร้อมทั้งบีบมือไว้แน่น
"...ยะ...อยากได้สิ....แต่เราเองก็มีปัญหา...หาเงินคืนไม่ไหวหรอก..." คุณคิมเอ่ยสั่น ยูชอนหรี่ตาลงอย่างพินิจพิเคราะห์
"ปัญหาเยอะนักนะ...เอาแบบนี้ไหม..."
"ถ้าไม่มีปัญญาเลี้ยงลูก ฉันจะเลี้ยงเขาไว้เอง" นายท่านกล่าว ทั้งห้องเงียบกริบ บอดี้การ์ดที่คุมอยู่มองหน้ากันด้วยความแปลกใจ
"ฉันจะซื้อตัวลูกชายของพวกแกโดยแลกกับหนี้ที่แกติดไว้ทั้งหมด...เข้าท่าดีไหมล่ะ..." ยูชอนยื่นข้อเสนอ
"แต่...ถ้าอยากได้ลูกคืน ฉันก็จะคืนให้ แล้วให้ลูกชายของแกมาทำงานกับฉันจนกว่าจะหมดหนี้..." ร่างสูงกล่าวต่อ แววตาคมหมองเล็กเล็กน้อยเมื่อพูดว่าจะส่งตัวจุนซูกลับไป
"เลือกมา...จะเอาแบบไหน"
คุณและคุณนายคิมอึ้งไปครู่ใหญ่ เขาทั้งสองมองหน้ากันอย่างเหลือเชื่อ มีที่ไหนที่จะเจอมาเฟียยื่นข้อเสนอแสนสบายขนาดนี้ พวกเขาแทบไม่ต้องออกแรงหาเงินเองเลย ข้อเสนอเหล่านั้นล้วนแลกกับตัวลูกชาย ต่างกันเพียงได้เจอหน้าแสนน่ารักของจุนซูทุกวัน หรืออาจจะ...ไม่ได้เจอกันอีกเลย...
"ไม่เห็นต้องคิดมาก...พวกเราเลือกทางนั้นอยู่แล้ว..." คุณคิมเอ่ยแผ่ว
"งั้นหรอ...แกเลือกทางนั้นสินะ..." ยูชอนเลื่อนสายตามองไปด้านนอก หัวใจทั้งเจ็บทั้งโหว่ง ราวกับถูกกระชากก้อนเนื้อในอกออกไป
...ยังไงก็ต้องเลือกให้ลูกกลับไปสู่อกพ่อแม่อยู่แล้ว...
...นายคงจะดีใจสินะจุนซู...
"นายท่านเอาจุนซูไปได้เลย!" คุณคิมโพลงขึ้นมา ยูชอนตวัดหน้ามามองด้วยความตกใจ คำตอบที่ได้รับเหนือความคาดหมายที่คิดไว้
"อะไรนะคะคุณ?" คุณนายคิมรั้งไว้
"ดีซะอีก เธอไม่คิดบ้างหรอ...แค่พวกเราก็จะแย่แล้ว ขืนมีจุนซูด้วยอีกคนก็ยิ่งแย่กันไปใหญ่ ถ้านายท่านอยากได้ ก็ยกให้เลย" คุณคิมอธิบายเหตุผล ซึ่งมันก็ฟังขึ้นในบางส่วนแต่บางอย่างมันสำคัญกว่านั้น...
...ไม่นึกถึงจิตใจของจุนซูบ้างเลยหรอ...
"ไม่รักลูกเลยหรือไงถึงยกให้กันง่ายๆแบบนี้" ยูชอนเตือนสติ เขารู้ว่าจุนซูรักพ่อแม่มาก มากถึงขั้นยอมลำบากทำงานช่วยพ่อแม่หลายอย่างตั้งแต่เด็ก ไม่ใช่ว่าอยากได้จุนซูไว้เองแต่เขาอยากให้จุนซูมีความสุขกับครอบครัวมากกว่าติดอยู่กับเขา
"............" คุณคิมนิ่ง ชายแก่ก้มหน้าลง
"...อย่าบอกนะว่า..." ยูชอนเอ่ยเสียงเข้ม มือหนากำแน่น
"พวกเรารัก...แต่ถ้ามันเป็นลูกจริงๆล่ะก็...คงรักมากกว่านี้..." คุณคิมตอบแผ่ว ร่างสูงขมวดคิ้วแน่น มองชายแก่อย่างเหลือเชื่อ
"แกว่าไงนะ?..." นายท่านกล่าวเสียงเย็น
"มันไม่ใช่ลูกเรา ถึงจะเลี้ยงมันมาแต่ยังไงก็ไม่ใช่ลูก"
"ไม่ใช่ลูกแล้วไม่รักหรือไง..." ยูชอนกัดฟันแน่น เขาพยายามคุมอารมณ์ไม่ให้เดือดมากไปกว่านี้
"เราจะรักมันมากกว่านี้ถ้ามันทำเงินได้มากกว่านี้ นายท่านเข้าใจไหม เราเอามันมาเพราะคิดว่ามันจะขายได้ราคาไงเล่า!"
-ปัง-
นายท่านสติขาดเมื่อได้ยินคำพูดไร้ยางอายนั่น ยูชอนควักปืนจากกระเป๋ายิงเข้ากลางอกของคุณคิมทันที หญิงวัยกลางคนร้องลั่นด้วยความตกใจ คุณนายคิมตัวสั่น มือบางเขย่าร่างของสามีไปมา เลือดสีแดงฉานค่อยๆแผ่เป็นวงกว้าง
"ตอบได้ทุเรศที่สุด!!! พวกแกคิดได้แค่นี่หรือไง รู้บ้างไหมว่าจุนซูรักพวกแกมากแค่ไหน!!?" เสียงทุ้มตะคอกลั่นก่อนจะจ่อปืนไปที่กลางหน้าผากของคุณนายคิม
จุนซูรักคุณและคุณนายคิมมาก แม้ว่าจะไม่ใช่พ่อแม่แท้ๆ...แม้ว่าจะไม่ได้รับความรักมากเท่าที่ควร...แม้ว่าจะน้อยใจมาตลอดตั้งแต่เด็ก แต่จุนซูก็รักคุณและคุณนายคิมมากกว่าชีวิตของตัวเอง
...มันน่าโมโหจริงๆเลย...
"แล้วแกล่ะ...รักจุนซูบ้างไหม" ยูชอนใช้ปลายกระบอกปืนกดที่หน้าผากของคุณนายคิมแรงๆ หญิงวัยกลางคนน้ำตาแตก ทั้งตกใจที่สามีตายต่อหน้า ทั้งกลัวร่างสูงที่ยืนตรงหน้า...
"ไม่ตอบ...แสดงว่าไม่เคยรักเลยสินะ..."
"เดี๋ยวก่อนสิ! ฉันรักจุนซูนะ...ฉันเลี้ยงเขามากตั้งแต่เด็ก...อย่าทำอะไรฉันเลย...ได้โปรดเถอะ..." คุณนายคิมน้ำตาร่วง เสียงสั่นเครือด้วยความกลัว ร่างสูงหรี่ตาลง เขาไม่เหลือความสงสารในใจอีกต่อไปแล้ว
"ตอบแบบนี้แสดงว่ากลัวตายงั้นสิ? น่าขยะแขยงจริงๆเลย..."
-ปัง-
.
.
.
.
"มีเรื่องจะปรึกษา? กับผม?" ชางมินทวนคำถาม สีหน้าตกใจเล็กน้อย
"ครับ" จุนซูยิ้มบาง
"ได้สิครับ" ชางมินขยับตัวนั่งเล็กน้อยและตั้งใจฟังเรื่องของร่างเล็ก จุนซูสูดหายใจเข้าลึกๆหนึ่งครั้งก่อนจะเอ่ยความในใจออกมา
"ผมคิดว่า ผมหลงรักคุณยูชอนเข้าแล้วล่ะ" เสียงหวานเอ่ยอย่างช้าชัด
"นี่ผมคงสติไม่ดีแล้วนะเนี่ย ทั้งๆที่ผมควรจะเกลียดเขา..."
ชางมินตาโตอ้าปากค้าง เขามั่นใจว่าพี่ชายรักลูกหนี้หัวปลักหัวปลำ แต่กับร่างเล็ก เขาไม่ค่อยมั่นใจเท่าไร แม้ว่าหลังๆมาจุนซูจะดื้อน้อยลงไปบ้าง แต่ก็ไม่คิดว่าจะมีความรู้สึกพิเศษให้พี่ชายมากขนาดนี้
"คุณว่า...รักพี่ยูชอน?" ชางมินทวนให้แน่ใจว่าหูตัวเองยังใช้การได้ตามปกติ
"ครับ... ผมรักเขา" ใบหน้าหวานก้มลงยิ้มบางพลางดึงเข็มปักชื่อตุ๊กตาที่เพิ่งเย็บเสร็จ ตุ๊กตาเสือขาวน่ารักที่จุนซูเย็บขึ้นมาเพื่อใครบางคน ใครคนนั้นที่มีชื่อบนฝ่าเท้าซ้ายของตุ๊กตา...'Yuchun'...
"ทำไมล่ะครับ...พี่ชายผมทำไม่ดีกับคุณไว้ตั้งเยอะ" ชางมินถาม เขาอมยิ้มเมื่อเห็นตุ๊กตาเสือในมือของร่างเล็ก
"ใช่ครับ เขาทำเรื่องแย่ๆไว้ตั้งเยอะ เยอะจนทำให้ผมเกลียดเขา เกลียดมากๆ" จุนซูเน้นย้ำคำพูด แต่ใบหน้าของร่างเล็กไม่ได้เข้ากับประโยคเหล่านั้นเลย จุนซูกำลังยิ้มในขณะที่นึกถึงยูชอนในยามอ่อนโยน
"แต่ผมก็รักเขาไปแล้วล่ะครับ" เสียงเล็กเอ่ยหวาน ชางมินฟังแล้วก็พยักหน้ารับ เขาอยากจะให้พี่ชายได้ยินประโยคเล่านั้น เด็กหนุ่มถอนใจเบาๆก่อนจะเอ่ยช้าๆ
...เพราะ 'รัก' สินะ...ถึงได้กลบความเกลียดชังไปจนหมด...
"คุณจุนซูก็บอกพี่เลยสิครับ ไม่แน่น้า~ พี่ยูชอนอาจจะรักคุณเหมือนกันก็ได้" ชางมินอมยิ้ม เขารู้ดีอยู่แล้วว่าพี่ชายตนเองรักร่างเล็กมากแค่ไหน ใบหน้าหวานขึ้นสีระเรื่อเล็กน้อย จุนซูก้มหน้าลงงุดๆ กอดตุ๊กตาเสือไว้แน่น
"...ผมไม่รู้จะบอกยังไง...ผมอยากบอกเขาเหมือนกันนะว่า..."
"ผมรัก..."
-ปัง-
เสียงที่ดังก้องไปทั่วเรือนไม้ญี่ปุ่นทำให้จุนซูชะงักคำพูด ถึงไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นแต่ลางสังหรณ์ของเขาบอกว่ามันต้องไม่เป็นเรื่องดีแน่ๆ โดยเฉพาะต้นเสียงมาจากทิศทางที่นายท่านเดินไป จุนซูรีบลุกขึ้นแล้วออกวิ่งไปหาต้นตอทันที โดยไม่ทันสนใจชางมินหรือแม้กระทั่งตุ๊กตาเสือตัวน้อยที่ร่วงไปอยู่บนพื้นไม้
"เวรล่ะ...พี่ยูชอน!!?" ชางมินรู้ดีว่าพี่ชายต้องเป็นคนทำปืนลั่นแน่ๆ และมั่นใจมากว่าพี่ชายนิ้วเหนี่ยวไกเพราะความใจร้อนของตัวเขาเอง... เด็กหนุ่มรีบวิ่งตามไป จุนซูวิ่งมาจนถึงระเบียงทางเดินตรงที่เขาคิดว่าน่าจะใช่ แต่ร่างเล็กก็ไม่แน่ใจว่าเสียงนั้นมาจากห้องไหนจึงได้แต่หันไปมองชางมินที่ตามมาสมทบด้วยสีหน้ากังวลใจ
"คง...คงไม่มีอะไรหรอกครับ...พี่คงลงโทษบอดี้การ์ด" ชางมินพยายามรั้งร่างเล็กไว้
"แต่ว่า เสียงมันเหมือน..."
-ปัง-
ไม่ทันขาดคำพูด เสียงดังครั้งที่สองก็ตามมา ใกล้มากจนระบุได้ว่าเสียงปืนนั้นมาจากห้องใด จุนซูรีบตรงไปยังห้องนั้นทันที มือเรียวเอื้อมไปจับบานประตูเลื่อนและเปิดออกอย่างแรง
"คุณยูชอน!..."
ราวกับเสียงฉุดสติ นายท่านกระพริบตาปริบๆพลางมองร่างแน่นิ่งของสามีภรรยาทั้งสอง ร่างสูงถอยหลังก้าวหนึ่งด้วยความตกใจที่ตัวเองลงมือฆ่าคุณและคุณนายคิม
"คะ...คุณยู...ชอน..." จุนซูตาเบิกกว้าง เมื่อเห็นร่างไร้วิญญาณที่นอนอยู่หลังของร่างสูง
นายท่านตัวแข็งเมื่อได้ยินเสียงเล็กแสนคุ้นเคย เขาหมุนตัวกลับมาพบร่างเล็กยื่นหอบอยู่หน้าประตู หัวใจร่างสูงหล่นวูบ มือที่กำปืนสั่นระริก
"จุนซู..." เสียงทุ้มเอ่ยแผ่ว
.
.
.
.
...วินาทีนั้นเองที่ผมรู้สึกว่าเป็นตัวผมเองที่ถูกยิง...
...ทั้งๆที่ผมอยากให้จุนซูมีความสุข...
...ทั้งๆที่เขายอมเป็นเด็กดีแม้ว่าผมจะร้ายกับเขามากแค่ไหน....
...ทั้งๆที่ทำให้เขายิ้มให้ผมได้แล้ว...
...เพียงเพราะความใจร้อนของผม กลับทำให้ความรู้สึกสำคัญเหล่านั้นหายไป...
...ผมไม่อยากให้เขาต้องเจ็บปวดอีก แต่นี่...
...ผมกลับทำให้เขาต้องมาพบกับวันที่เลวร้ายที่สุดในชีวิต...
.
.
.
.
"พ่อ...แม่..." จุนซูตาค้าง เขาวิ่งผ่านกายแกร่งไปกอดร่างของแม่ทันที
"แม่!!!" มือเรียวสั่นระริกลูบใบหน้าไร้สีเลือดของหญิงผู้เป็นแม่ เลื่อนไปจับยังเสื้อที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือด สัมผัสอุ่นร้อนของของเหลวที่ไหลออกมากระตุ้นให้น้ำใสรินไหลลงมาจากดวงตาเรียว ทั้งๆที่ร่างกายยังอุ่นอยู่ แต่จุนซูรู้ดีว่าพ่อและแม่ของเขาไม่อาจลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง...
เพียงคิดแค่นี้ร่างกายก็สั่นเทิ้มจากแรงสะอื้นจนเจ้าตัวคุมไม่ได้ น้ำตาไหลรินจากดวงตาแดงก่ำเป็นทางอาบแก้ม เจ็บแปลบไปทั้งทรวงอกราวกับหัวใจแหลกสลายเพราะรู้ว่าคนที่ลงมือ ไม่มีทางเป็นคนอื่นใดนอกจากคนที่อยู่เหนือไปด้านหน้า
...คนที่เขาเพิ่งจะรู้ตัวว่า 'รัก' ...
"...ไม่นะ... ลืมตาขึ้นมาสิ... ลืมตาสิฮะ...แม่..." จุนซูเขย่าร่างของมารดาเบาๆ หยาดน้ำใสไหลลงปะปนไปกับเลือดสีแดงสดไม่ขาดสาย
"คุณ...คุณทำแบบนี้ทำไม... ทั้งๆที่ผมให้คุณทุกอย่างแล้ว...ทั้งๆที่ผมให้คุณทุกอย่างแล้ว!!" เสียงหวานแหบพร่าและติดขัดด้วยแรงสะอื้น แต่จุนซูก็รวบรวมแรงทั้งหมดที่มีตะโกนออกไป ยูชอนได้แต่ยืนนิ่ง กำปืนกระบอกต้นเหตุไว้แน่น
...เจ็บ...ผมเจ็บเหลือเกินมื่อเห็นน้ำตา...เห็นเขาร้องไห้แทบขาดใจ...
...อยากจะเข้าไปกอด เข้าไปปลอบเขา แต่ตอนนี้มันคงเป็นไปไม่ได้...
...รอยยิ้มของเขา...คงไม่มีให้ผมอีกแล้วใช่ไหม...
...ความน่ารักและเสียงเล็กที่เรียกชื่ออย่างอ่อนหวาน...คงไม่มีอีกต่อไป...
...อยากจะบอกความจริง ผมก็ทำไม่ได้...
...ทำไมนะ...
...ทำไมผมเลิกทำร้ายเด็กดีของผมไม่ได้สักที...
ชางมินยืนมองเหตุการณ์อยู่หน้าประตู เขาเห็นพี่ชายยืนนิ่ง ในมือกำปืนแน่น ดวงตาคมปิดลงครู่หนึ่งก่อนจะเปิดเปลือกตาพร้อมกับลมหายใจที่ระบายออกแรงๆ รู้เลยว่าพี่ชายเสียใจกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไปโดยไม่คิด ใช้อารมณ์แก้ปัญหาตามนิสัยคนใจร้อน
"ลากมันไปทิ้งซะ...ทั้งคู่เลย" ยูชอนสั่งเสียงเข้ม บอดี้การ์ดจำต้องลากร่างคุณคิมออกไปจากห้อง
"อย่านะ! อย่าเอาแม่ผมไป!! ผมจะอยู่กับแม่!!!" จุนซูกอดร่างของมารดาไว้แน่น มือเรียวทั้งตบทั้งต่อยบอดี้การ์ดที่พยายามดึงร่างของแม่เขาไป
"ดึงจุนซูออกมา" ยูชอนสั่งอีกครั้ง บอดี้การ์ดสองคนดึงกายบางออกมา ร่างเล็กต่อยหน้าบอดี้การ์ดจนเบ้าตาแดง จุนซูพยายามวิ่งให้ทันร่างของมารดาที่ถูกลากออกไปแต่ก็ไม่ทัน กายบางทรุดฮวบลงกับพื้น สองมือกำหมัดแน่นทุบพื้นแรงๆอย่างบ้าคลั่ง สะอื้นไห้หนักจนตัวโยน เสียงเล็กกรีดร้องลั่นห้องหลายต่อหลายครั้งก่อนจะล้มลงหมดสติไป
"คุณจุนซู!" ชางมินรีบเข้าไปดูอาการ
ยูชอนยังคงยืนนิ่ง เขาสบสายตาชางมินด้วยแววตาเจ็บปวด ใบหน้าคมก้มลงมองมือตัวเองก่อนจะเดินออกไปจากห้องโดยไม่หันกลับมามองร่างเล็กอีก ชางมินรีบติดต่อกับแพทย์ประจำและสั่งให้บอดี้การ์ดทำความสะอาดห้องโดยเร็ว
.
.
.
.
หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป คิม จุนซูนั่งบนระเบียงไม้ ไม่มีลูกตุ้มถ่วงขาแต่ยังคงมีกุญแจมือทั้งสองข้าง เขานั่งมองต้นไม้ที่มีแต่กิ่งก้านแห้งๆ ใบไม้ที่ปลิวไปตามลมและก้อนหินในบ่อน้ำ คิม จุนซูในตอนนี้เหมือนคนไร้ชีวิต...
ร่างเล็กแทบไม่พูดสักคำ ไม่กินข้าว ไม่หลับ ไม่นอน จุนซูเอาแต่ร้องไห้ทั้งวันทั้งคืนจนร่างกายซูบลงไปถนัดตา หากไม่มีน้ำตาให้รินไหล ร่างเล็กก็จะเอาแต่เหม่อลอยเหมือนตุ๊กตาตัวหนึ่ง ตุ๊กตาที่มีเพียงร่างกายแต่ไร้วิญาณ...ไร้จิตใจ...
นายท่านยูชอนยืนมองร่างเล็กอยู่ห่างๆ เขาทำอะไรไม่ได้...แค่จะเข้าไปปลดกุญแจมือให้ก็ทำไม่ได้เพราะเพียงแค่เห็นใบหน้าของเขา จุนซูก็จะร้องไห้ออกมา ร่างสูงจึงต้องปล่อยให้ร่างเล็กอยู่คนเดียว ...แต่จะมีใครรู้บ้างไหม ว่านายท่านก็เจ็บไม่แพ้กัน...
"คุณจุนซู...ผมทำขนมมาให้ทาน ทานสักหน่อยไหมครับ" มินวูเดินเข้ามาพร้อมกับจานแก้วใส่คุกกี้ ร่างโปร่งวางไว้ข้างกายบาง จุนซูเหลือบมองเล็กน้อย ส่ายหน้าปฏิเสธด้วยท่าทางไร้อารมณ์ก่อนจะมองต้นไม้แห้งดังเดิม
มินวูหุบยิ้ม เขานั่งลงข้างๆเพื่ออยู่เป็นเพื่อน ตั้งแต่วันที่จุนซูสลบไป เขาก็คอยอยู่ข้างๆด้วยตลอด ถึงแม้ว่าจะมีหรือไม่มีคำสั่งใหเคอยดูแล เขาก็สมัครใจและพร้อมช่วยเหลือร่างเล็กคนนี้ทุกอย่าง ร่างโปร่งแอบเหลือบมองจุนซูเป็นครั้งคราว ใบหน้าหวานเศร้าหมองทำให้เขาหดหู่ใจและเริ่มอคติกับเจ้านายตัวเอง ถึงแม้ว่าเขาจะไม่เห็นเหตุการ์ณทั้งหมด แต่ทันทีที่เขาได้ยินเสียงปืน เขาก็รีบวิ่งมาดู พ่อแม่ของจุนซูตายกลางห้อง ผู้ที่มีอาวุธในมือกลับเป็นเจ้านายตัวเอง...เจ้านายที่เคารพยิ่งกลับเป็นผู้พรากความสุขไปจากคนที่เขารัก...
...ต้องทำอะไรสักอย่าง...
"คุณจุนซูไม่ทานหรอครับ" มินวูส่งยิ้มให้ ร่างเล็กส่ายหน้าอีกครั้ง
"อยากทานอะไรไหมครับ ผมจะไปทำมาให้ทาน"
"...ไม่ครับ ขอบคุณมาก" จุนซูเอ่ยลอยโดยไม่ได้หันมามองคนอีกฝ่าย
"งั้น...คุณจุนซูอยากทำอะไรล่ะครับ" มินวูพยายามหาอะไรให้จุนซูทำเพื่อหลุดพ้นจากความเจ็บปวด
"หนี...อยากหนีไปให้ไกล...ให้ไกลจากเขา...อยากได้อิสระ..." เสียงเล็กเพ้อออกมา น้ำใสคลอดวงตาเรียวอีกครั้งเมื่อนึกถึงภาพความทรงจำอันเลวร้ายนั่น ภาพที่ติดตาเขามาตลอด นายท่านกับปืนในมือ...ร่างโชกเลือดไร้ชีวิตของบิดามารดา...
...ความอบอุ่นของเขา... ความอ่อนโยนของเขา...
...ทั้งหมดเป็นแค่ภาพลวงตา...
...ผมเข้าใจผิดเองตลอดมาใช่ไหม ว่าเขาจะใจดีกับผม เขาจะ 'รัก' ผม แบบที่ผมไม่เคยได้รับ...
...ผมมันโง่เอง ที่ไปหลงรักคนไร้หัวใจแบบนั้น...
มินวูนั่งเงียบ มองใบหน้าหวานอย่างเจ็บปวด เห็นจุนซูเจ็บ เขาก็เจ็บ และเจ็บยิ่งกว่าที่รอยยิ้มสดใสมลายหายไป หากเขาไม่ทำอะไรสักอย่าง จุนซูต้องอยู่ในสภาพคนไร้ชีวิตแบบนี้ต่อไปแน่ๆ
...ใช่ เราต้องทำอะไรสักอย่าง...
...ผมจะช่วยคุณจุนซูเอง...
"งั้น...เราหนีไปด้วยกัน" มินวูมองซ้ายขวา ไม่เห็นเงาของนายท่านจึงกล่าวออกมา
"...หนี? หนีไปจากที่นี่ กับคุณ?" ร่างเล็กเอ่ยช้า ไม่แน่ใจว่าตนเองได้ยินอะไรผิดไปหรือไม่ คนนอบน้อมอย่างมินวูหรือจะกล้าทำแบบนั้น กล้าทำสิ่งที่ถือเป็นการทรยศต่อเจ้านาย
"ครับ ผมทนเห็นคุณตกอยู่ในสภาพแบบนี้ไม่ไหวแล้ว...ผมอยากทำให้คุณมีความสุข" มือหนาของมินวูกุมมือเรียวไว้
"ผมชอบคุณจุนซู ผมสัญญาว่าจะทำให้คุณมีความสุข ไม่ต้องพบกับความเจ็บปวดอีก...ผมอยากปกป้องคุณ" มินวูพูดด้วยความแน่วแน่ ดวงตาจ้องใบหน้าหวานอย่างจริงจังnจุนซูรู้สึกได้ถึงหัวใจที่เต้นแรงขึ้นทันที แรงจนเจ็บไปทั้งอก แต่ไม่ใช่เพราะคำสารภาพของมินวู
...เป็นเพราะคนที่เอ่ยคำนี้กับเขา ไม่ใช่ปาร์ค ยูชอนต่างหาก...
"...คุณพาผมไปจากเขาได้แน่ใช่ไหม" จุนซูเอ่ยแผ่วเบา ไม่ได้ตอบรับความรู้สึกมินวูไป เพราะตอนนี้เขาแค่อยากหนีห่างจากนายท่านให้ได้ไม่ว่าด้วยวิธีใดก็ตาม
"ได้ครับ" มินวูปล่อยมือเรียว
"คืนนี้ผมจะมารอคุณที่สวนนะ แล้วผมจะพาคุณออกไป" มินวูกล่าวก่อนจะรีบลุกขึ้นเดินจากไป เขามีอะไรต้องเตรียมการอีกมาก จุนซูไม่คิดว่ามินวูจะกล้าทำเรื่องแบบนี้และไม่รู้ว่าการหนีจะสำเร็จหรือไม่ แต่ในเมื่อมันเป็นโอกาสที่ทำให้เขาไม่ต้องเจอหน้ายูชอนอีก เขาก็ยอมเสี่ยง
...เพราะผมไม่มีอะไรให้เสียอีกแล้ว...
...ในที่สุดผมก็มีโอกาสหนีห่างจากคุณ...
...อิสระที่ผมเฝ้าฝัน...ผมจะได้สัมผัสมันแล้วสินะ...
.
.
.
.
เวลาหนึ่งทุ่มตรง จุนซูแอบหลบนายท่านมาที่สวนหลังบ้านตามคำนัดของมินวู บอดี้การ์ดหนุ่มส่งเสื้อผ้าให้เขาเปลี่ยน ชุดที่ได้รับมาใหม่คือชุดสูทดำแบบเดียวกับบอดี้การ์ด
จุนซูรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าบริเวณพุ่มไม้ทันที ทุกอากัปกิริยาต้องทำให้เงียบเชียบที่สุด ถึงแม้เสื้อสูทจะหลวมเกินไปสำหรับร่างบาง แต่อย่างน้อยก็เป็นข้อดีให้ชายแขนเสื้อคลุมปกปิดตัวห่วงเหล็กกุญแจมือได้ เมื่อจุนซูอยู่ในชุดสูทดำบอดี้การ์ดเรียบร้อยแล้ว มินวูก็จัดแจงใช้ปืนเก็บเสียงยิงโซ่เหล็กจนขาดเพื่อให้ร่างเล็กเคลื่อนไหวได้สะดวกและไม่เป็นที่สะดุดตามากนัก
"...แล้วจะทำยังไงต่อครับ" จุนซูกระซิบเสียงเบา เขาไม่ค่อยชินกับแว่นดำแบบบอดี้การ์ดเท่าไร
"เราจะออกทางด้านหลังเพื่อไปที่รถ ผมหารถไว้แล้ว" มินวูกระซิบ เขานำร่างบางได้ทางประตูด้านหลัง มีบอดี้การ์ดเฝ้าอยู่คนหนึ่ง
"จะไปไหนหรอมินวู" บอดี้การ์ดถาม
"ไปซื้ออะไรให้นายน้อยกินน่ะ" มินวูอ้าง ซึ่งมันไม่น่าสงสัยเพราะนายน้อยที่ว่าคือชางมิน และชางมินชอบบ่นหิวตอนดึกเป็นประจำ
"นี่ใครวะ? เด็กใหม่?" จุนซูสะดุ้งเล็กน้อย พยายามรักษาอาการไม่ให้ดูตื่นตระหนก
"เออดิ นายน้อยบอกให้สอนงาน เลยว่าจะพาไปสอนว่านายน้อยชอบกินอะไร" มินวูตอบยิ้มๆ
"ฮ่าฮ่าฮ่า ไม่เห็นต้องสอน นายน้อยชอบกินทุกอย่างอยู่แล้ว"
"งั้นขอตัวก่อนนะ เดี๋ยวนายน้อยจะโมโหหิว" มินวูรีบเดินจากไป จุนซูก็เดินตามเร็วๆ พยายามก้มๆไม่ให้บอดี้การ์ดเห็นหน้าตัวเอง ร่างโปร่งนำร่างเล็กไปมุมถนนก่อนจะเลี้ยวเข้าซอยมืดเพื่อไปยังตัวรถที่จอดทิ้งไว้
"ง่ายกว่าที่คิด..." มินวูกล่าวเมื่อสตา์ทรถเรียบร้อย
"...ขอโทษที่ทำให้คุณลำบากนะครับ" จุนซูเอ่ยขึ้น ดวงตาเรียวมองไปยังบริเวณบ้านของนายท่าน ข้างในลึกๆก็รู้สึกเสียดายที่จะต้องจากที่นี่ เพราะความทรงจำที่ดีก็เกิดขึ้นมาเช่นเดียวกับเวลาที่เลวร้าย แต่ทว่าตอนนี้ความเกลียดชังกลับเข้ามาบดบังเสียหมดสิ้น
"ไม่หรอกครับ ผมยินดี" มินวูยิ้ม มือใหญ่ลูบผมนุ่มเบาๆสองสามทีก่อนจะขับรถจากไป...
ในขณะที่มีคนจากไป ยูชอนตัดสินใจวางมือจากงานเพื่อไปแอบมองอาการของร่างเล็ก นายท่านเดินหาอยู่นานก็ไม่พบแม้แต่เงา ถามน้องชาย ชางมินก็ว่าไม่เห็นตั้งแต่เย็น...จุนซูไปไหน...
"ไปไหนนะ" ยูชอนเดินตามหา ทุกซอกทุกมุม ทุกพื้นที่และทุกตารางนิ้วด้วยตัวเอง มีบอดี้การ์ดหลายคนเสนอตัวว่าจะหาตัวให้แต่นายท่านก็ไม่ยอม
"หรือว่า..." ร่างสูงสะกิดใจอะไรบางอย่าง มีสิ่งหนึ่งที่เขาเกือบลืมไปเสียสนิทว่าร่างเล็กเคยหลบหนีไปแล้วครั้งหนึ่ง หากจะหลบหนีอีกสักครั้ง...มันก็ต้องเป็นระยะนี้...เพราะเขาเป็นคนจุดประกายให้จุนซูจากไปด้วยมือของเขาเอง...
"ตามหาจุนซู ทุกซอกทุกมุมของประเทศ บอกทุกคนในแกงค์ ทุกเครือข่ายด้วย" ยูชอนหันไปสั่งชางมิน เด็กหนุ่มพยักหน้ารับก่อนจะรีบแจ้งทุกฝ่ายให้ทราบ
"พี่...มีบอดี้การ์ดบอกว่ามินวูหายไป ออกไปข้างนอกนานแล้วด้วย"
"มินวู?" ยูชอนทวน
"บัดซบ!" ร่างสูงรีบวิ่งกลับไปที่ห้องตัวเอง เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าเร้วที่สุดในชีวิตก่อนจะออกมาดึงชางมินให้ไปที่รถ
"ไอ้เวรนั่นพาจุนซูหนีไปแน่ๆ แจ้งออกไปเลย เร็ว!"
.
.
.
.
ร่างเล็กนอนขดตัวอยู่บนเก้าอี้นวมในห้องอพาร์ตเมนท์เก่า สายตาจับจ้องยังดวงไฟยามค่ำคืนที่ค่อยดับไปที่ละดวง ไม่รู้ว่าตนเองอยู่ส่วนไหนของเมือง รู้เพียงว่านั่งรถมานาน ระยะทางต้องห่างจากบ้านของยูชอนมากพอสมควร
...ผมไม่สนหรอกว่าต้องอยู่ที่ไหน ของแค่ได้ห่างจากคนๆนั้น...
...ยิ่งมากยิ่งดี...
"คุณจุนซูหลับไปก่อนก็ได้ครับ วันนี้คุณเหนื่อยมามากแล้ว" มินวูเอ่ย
"...คุณเหนื่อยมากกว่าผมอีก ขอบคุณมากนะครับ" จุนซูหลับตาลงตามที่อีกฝ่ายบอก ร่างโปร่งนั่งลงข้างๆก่อนจะกอดกายบางไว้ จุนซูสะดุ้งตกใจลืมตาโพลงขึ้นมาทันที
"คุณทำอะไรน่ะ!"
"เห็นคุณนั่งขดๆ ผมเลยอยากกอดคุณ เผื่อว่าจะอุ่นขึ้นมาบ้าง" มินวูตอบ เขากอดร่างเล็กแน่นขึ้น แม้ว่าจะไม่ใช่การกอดที่ฉาบฉวย แต่มันก็ไม่อุ่นเท่าใครบางคน....
...ทำไม ทำไมผมต้องคิดถึงเขาอีกแล้ว...
...ทำไมผมถึงต้องการอยู่ในอ้อมกอดของคนสารเลวแบบนั้น...
มือเล็กขยำยังเสื้อของอีกฝ่ายแน่น ใบหน้าหวานก้มนิ่งซ่อนดวงตาที่ชื้นไปด้วยน้ำตา เพราะพูดออกมาไม่ได้จึงระบายความรู้สึกออกมาทั้งหมดในรูปแบบนี้ บอดี้การ์ดหนุ่มลูบผมนุ่มปลอบก่อนจะก้มหน้าลงจูบหน้าผากมนอย่างแผ่วเบา
"คุณจุนซู...ผม..." เสียงมินวูขาดไปพร้อมกับเสียงพังประตู เสี้ยววินาทีนั้นเสียงปืนลั่นดังก้องหลายนัด ชายร่างโปร่งทรุดไปกองบนพื้นโดยมีเลือดทะลักจากลำตัว จุนซูตาค้างก้มลงมองกายแน่นิ่งของบอดี้การ์ดหนุ่ม
"โง่มากที่หลบในห้องเก่าของตัวเอง" เสียงทุ้มเย็นคุ้นหูดังจากประตู ร่างเล็กหายใจขาดห้วง บรรยากาศเย็นเยือกถึงกระดูกเช่นนี้เขาเคยสัมผัสมาก่อน เมื่อสมองประมวลผลได้ว่าเป็นใคร หยาดน้ำตาใสก็ร่วงสู่พื้นอีกครา
...ทั้งๆที่ไม่อยากจะเห็นหน้าเขาอีก แล้วทำไม?...
...ทำไมเรื่องทั้งหมดต้องกลายเป็นแบบนี้!...
"คุณทำบ้าอะไร! เคยเห็นค่าของคนบ้างไหม!? คิดว่าคนเป็นแค่ดอกไม้ข้างทางงั้นสิ ไม่ชอบใจก็เด็ดทิ้ง ไม่พอใจก็ฆ่าตาย!!"
"ลูกน้องที่ทรยศเจ้านาย...มันสมควรตาย"
"คุณมินวูเขาช่วยผมจากไอ้คนสารเลวอย่างคุณต่างหาก!" จุนซูตะโกนเสียงดัง มือเรียวสั่นสะท้านด้วยแรงสะอื้นเมื่อสัมผัสร่างกายที่แน่นิ่งไปของบอดี้การ์ดหนุ่ม
...คนที่เสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยเขาจนตัวตาย...
"ถึงจะหนีไปไกลแค่ไหน นายก็ต้องติดอยู่กับฉัน!" ยูชอนตะคอกกลับ โกรธลูกน้องแสนที่ไว้ใจที่สุดพาจุนซูหนีและโกรธที่จุนซูพูดปกป้องมินวู
"ถ้าต้องติดอยู่กับคุณ ให้ไปอยู่ในนรกยังจะดีซะกว่า!" ร่างเล็กตะโกนลั่น
"หุบปากซะแล้วกลับมากับฉัน" นายท่านกำปืนแน่น เขาพยายามใจเย็นเท่าที่จะทำได้ แต่ภาพเมื่อครู่และคำพูดเสียดแทงก็ทำให้ยูชอนเจ็บเหลือเกิน
"ผมไม่อยากไปที่นั่น! ผมยินดีอยู่เป็นศพกับคุณมินวูที่นี่มากกว่ากลับไปอยู่กับคุณ!"
-ปัง-
เสียงปืนเพียงนัดเดียวดังสนั่นลั่นห้อง ทุกคนเงียบกริบ ทั้งชางมินและบอดี้การ์ดต่างตาค้างแทบไม่เชื่อว่าจะเห็นภาพเมื่อสักครู่ เสียงเล็กที่เคยแผดเสียงได้เงียบไป เหลือเพียงร่างบางนอนนิ่งบนพื้น วงเลือดสีแดงสดค่อยๆแผ่จากใต้ร่าง ร่างสูงลดปืนลง มองกายบางด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก...
"พี่!!!"
TBC
ก็บอกแล้ว...
เรื่องนี้มีฉากรุนแรงไม่เหมาะสมกับเยาวชน(ยูซู) กรุณาใช้วิจารณญาณในการอ่าน...
Author:Koekun
Couple: Yoosu
Rate : PG-15
คำเตือน : เรื่องนี้มีฉากรุนแรงไม่เหมาะสมกับเยาวชน กรุณาใช้วิจารณญาณในการอ่าน
-------------------------------------------------------------------------------------------------------
Part VII
คิม จุนซูนั่งแกว่งขาไปมาบนระเบียงไม้ในจุดชมสวนภายในบ้านของตระกูลปาร์ค ใบหน้าหวานเงยหน้าหลับตาพริ้มสักครู่ ก่อนจะฮัมเพลงอย่างสบายใจพลางนั่งเย็บตุ๊กตาที่นายท่านซื้ออุปกรณ์ต่างๆให้เมื่อวันก่อน วันนี้นายท่านใจดีเป็นพิเศษยอมถอดลูกตุ้มที่ข้อเท้าออก อาจเป็นเพราะวันนี้อากาศดีมีแดดออกอ่อนๆให้อุ่นกาย จุนซูรู้สึกอยากนอนหลับกลางวันเป็นที่สุด ยิ่งเป็นวันหยุดด้วยแล้ว เขาอยากนอนแผ่กลางระเบียงซะตรงนี้แต่เขาก็ทำไม่ได้...
ร่างของนายท่านนอนทอดยาวอย่างสงบโดยมีตักนิ่มของลูกหนี้เป็นหมอนหนุนนอนชั่วคราว แผ่นอกแกร่งกระเพื่อมขึ้นลงช้าๆเช่นเดียวกับจังหวะหายใจเข้าออก ท่าทีสบายอกสบายใจเช่นนี้สร้างความหมั่นไส้เล็กๆให้กับร่างเล็กเป็นอย่างมาก...มากเสียจนอยากแกล้งนายท่านขึ้นมา...
"นี่แหนะ...ตอนตื่นก็น่าหมั่นไส้ ตอนหลับยิ่งกว่าอีกแฮะ" จุนซูวางตุ๊กตาตัวเล็กลงก่อนจะใช้นิ้วจิ้มลงไปยังจมูกโด่งได้รูปของอีกฝ่าย ไม่แรงพอให้ตื่นแต่ก็แรงพอให้อีกฝ่ายนอนไม่เป็นสุขได้ และมันก็เป็นแบบนั้น นายท่านยังคงหลับบนตักนิ่มเช่นเดิม
...สนุกดีเหมือนกันนะเนี่ย...
จุนซูเริ่มชอบกับการแกล้งนายท่านที่เริ่มนอนกระสับกระส่ายเล็กน้อย มือเล็กทั้งบีบ กด ดึงริมฝีปากหนา ทุกอย่างที่ทำให้ใบหน้าของยูชอนดูออกมาตลกขบขัน โดยที่ทุกการกระทำจุนซูต้องใช้ความระมัดระวังไม่ให้อีกฝ่ายตื่น
"...ลองนี่ดีกว่า" เสียงหวานพึมพำพร้อมกับเอื้อมมือไปจับใบหูที่อยู่ใต้เรือนผมดำขลับอย่างแผ่วเบา
"งื้ออ..." ได้ผล ยูชอนครางเสียงต่ำ ใบหน้าคมเริ่มหงุดหงิด มือหนาปัดมือเล็กออก จุนซูเลียปากเล็กน้อยก่อนจะใช้นิ้วเกาขอบใบหูของร่างสูงไปมา คราวนี้ยูชอนตื่นตกใจ สะดุ้งกายลุกขึ้นนั่ง
"ทำอะไร!" นายท่านตะคอกเสียงดังจนจุนซูสะดุ้งตกใจ
"เปล่าฮะ...แค่ลูบๆ" ร่างบางตอบเสียงอ้อมแอ้ม ไม่คิดว่าการแกล้งเล็กๆน้อยๆจะทำให้นายท่านโกรธ ยูชอนขมวดคิ้วพลางดึงผมยาวให้ปิดใบหู
"อย่ายุ่งกับหูของฉัน" ร่างสูงสั่งเสียงแข็ง จุนซูได้ยินเข้าก็ขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจว่าทำไมนายท่านยููชอนถึงต้องจริงจังขนาดนั้น
...หวงหูงั้นเหรอ?? แค่หูเนี่ยนะ!?....
"ห้ามยุ่งกับหู แล้วยุ่งกับอย่างอื่นได้ใช่ไหมฮะ" จุนซูถามขึ้นพลางหยิกแก้มร่างสูงเบาๆอย่างไม่เกรงกลัว
...เพราะผมคิดว่าเขาเริ่มใจดีกับผมมากขึ้น ผมก็เลย"กล้า"ทำอะไรอย่างนี้กับเขา...
"ห้ามเล่นหูของฉันเป็นพอ...ว่าแต่..." ร่างสูงยิ้มร้าย ขยับกายเข้ามาหาร่างเล็ก
"ชอบเล่นร่างกายของฉันงั้นหรอ...สนใจเล่นบนเตียงไหมล่ะ" ยูชอนกระซิบพลางดูดรอยสักสีดำเบาๆ จุนซูขยับหนีอีกฝ่ายแม้จะรู้ตัวดีว่าไม่เคยหยุดยูชอนได้เลย
"...มันจะกลายเป็นคุณต่างหากที่เล่นกับร่างกายผม" จุนซูตอบอ้อมแอ้ม ใบหน้าหวานแดงจัดอย่างห้ามไม่ได้ รู้สึกวาบวามทุกครั้งที่ลมหายใจร้อนจากกายแกร่งรดยังซอกคอ มือหนาเริ่มลูบไล้ผิวเนื้อขาวผ่องไปมาช้าๆตามท่อนแขนเรียว
"ผลัดกันเล่นไง..." เสียงทุ้มเอ่ยแหบต่ำ ยูชอนเริ่มพรมจูบไปทั่วซอกคอเรียว เขาซุกไซร้ดูดเม้มใกล้กับรอยสัก ริมฝีปากอิ่มไต่ขึ้นมาเรื่อยๆจนมาหยุดที่ริมฝีปากบาง นายท่านเลียกลีบปากล่างของร่างเล็กเบาๆและค่อยๆเร่ิมหนักขึ้นทุกที
"...ยูชอน..." จุนซูเคลิ้ม เรียกชื่อร่างสูงน้ำเสียงหวาน มือเรียวโอบรอบคอแกร่งไว้หลวมๆ พยายามตอบรับรสจูบที่เร่าร้อนมากขึ้นทุกที
"เรื่องเมื่อวันก่อน...ฉันจริงจังนะ" นายท่านกระซิบพลางเลื่อนจูบมาระดมพรมยังพวงแก้มใส ใบหน้าหวานแดงซ่าน ใจเต้นเร็วและแรง
"...เรื่องอะไรล่ะฮะ พูดใหม่อีกทีสิ" จุนซูก้มหน้างุด ตอบเสียงเบา มือหนาเริ่มล้วงเข้าไปใต้เนื้อผ้า สัมผัสลูบไล้แผ่นอกบางด้วยปลายนิ้ว
"...เรื่องหนี้...นายจะกลับไปอยู่กับพ่อแม่ก็ได้...แต่ต้องมาหาฉันทุกวันนะ..." ยูชอนตอบเสียงอ่อน น้ำเสียงช่างนุ่มนวลกว่าครั้งไหนๆ จุนซูหน้าแดงซ่านมากขึ้นไปอีก อายเหลือเกินที่ถูกสัมผัสอย่างอ่อนโยน และยิ่งอายหนักขึ้นไปอีกที่นายท่านพูดด้วยน้ำเสียงอ้อน
"มารับสิ แล้วผมจะไป" จุนซูตอบด้วยน้ำเสียงสั่น ดวงตาเรียวเสมองไปอีกด้านไม่กล้าสบสายตาอีกฝ่าย หัวใจเต้นเร็วมาก มากจนเหมือนจะวายซะตรงนั้น
"ถ้าฉันไปรับ นายต้องนอนกับฉัน แต่ถ้ามาเอง นายก็ต้องนอนกับฉัน" ยูชอนเอ่ยร้าย ทางเลือกที่เสนอให้มันก็ไม่ต่างกัน แล้วจะให้ร่างเล็กเลือกอะไรได้
"ขี้โกง..." จุนซูประท้วงเบาๆ ใบหน้าหวานเชิดขึ้นเพื่อให้นายท่านได้ดูดเม้มคอได้ถนัด มือเรียวโอบคอแกร่งไว้แน่น ระบายความเสียวด้วยเสียงครางสั่นในลำคอ
...RRRRRRR....
เสียงโทรศัพท์ของนายท่านดังขึ้น แต่เจ้าของเครื่องกลับไม่สนใจ ร่างสูงปล่อยให้มันดังจนเงียบไปในที่สุด แต่ไม่นานนักก็ดังขึ้นอีกครั้ง ยูชอนจิ๊ปาก ผละจากร่างเล็กด้วยความหงุดหงิด
"มีอะไร" เสียงทุ้มต่ำเย็นจนน่ากลัว จุนซูที่ตัวอ่อนพิงเสาไม้ยังสามารถรู้สึกถึงรังสีเยือกเย็นจากกายแกร่ง
/เจอตัวแล้วครับ...จะเอาไปไว้ที่ไหนครับ/ บอดี้การ์ดกล่าว
"งั้นหรอ..." ยูชอนเสียงขาดไป สีหน้าคมว่างเปล่าครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยเสียงเย็น
"พามานี่ ฉันมีเรื่องจะคุยกับมัน" นายท่านสั่ง น้ำเสียงมีอำนาจและถือเป็นคำขาดที่บอดี้การ์ดต้องรีบทำตามให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ยูชอนลุกขึ้นเดินจากไปทันที จุนซูได้แต่มองตามร่างสูงจนลับตาไป ถึงแม้จะเป็นชั่วครู่แต่จุนซูก็สังเกตเห็นสีหน้าที่แปลกไปของอีกฝ่าย
...สีหน้าแบบนั้น ผมไม่ชอบเลย...
...ผมไม่รู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้น รู้แต่ว่าผมไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้...
...มันทำให้ผมสังหรณ์ใจไม่ดี...
ร่างเล็กเม้มปากเข้าหากันพลางชะเง้อมองหาเงาของนายท่าน ใจหนึ่งก็อยากจะตามไปแต่ก็ติดที่ไม่มีคำสั่งของนายท่านว่าลุกตามไปได้ เขาจึงทำได้เพียงนั่งเย็บตุ๊กตาที่เริ่มเป็นรูปเป็นร่างมากขึ้นพลางรอการกลับมาของนายท่านเท่านั้น
ไม่นานนักมีเสียงฝีเท้าดังขึ้น จุนซูเงยหน้ามองทางระเบียง ดวงตาเรียวโตเล็กน้อยแต่ก็ต้องหรี่ลงเมื่อเห็นร่างโปร่งของน้องชายตระกูลปาร์คย่างเข้ามาหา ชางมินยิ้มบางให้ลูกหนี้ก่อนจะนั่งข้างๆโดยรักษาระยะห่างไว้เล็กน้อย
"อ๋า~ พี่ถอดลูกตุ้มออกแล้วหรอครับเนี่ย!?" ชางมินพูด น้ำเสียงสูงกว่าปกติ จุนซูรู้สึกว่าชางมินพยายามพูดกลบเกลื่อนอะไรบางอย่างแต่ก็ตอบรับด้วยน้ำเสียงปกติ
"ครับ...เกิดอะไรขึ้นรึเปล่าครับคุณชางมิน?" ร่างเล็กถาม ชางมินส่ายหน้าเร็วๆ
"ไม่มีๆ"
"แล้วคุณยูชอนล่ะครับ?" จุนซูเค้น
"พี่ยูชอนไปคุยงาน เลยบอกให้ผมมานั่งเป็นเพื่อนคุณจุนซูน่ะครับ" ชางมินยิ้ม
"งั้นหรอครับ..." ร่างเล็กพยักหน้าสองสามทีก่อนจะนั่งเย็บตุ๊กตาสีขาวในมือต่อ
"คุณชางมิน...ผมมีเรื่องจะปรึกษาน่ะครับ" จุนซูเอ่ยขึ้น ใบหน้าหวานเงยมองเด็กหนุ่มด้วยสายตาเขอะเขิน
.
.
.
.
นายท่านปาร์ค ยูชอนเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดสูทที่ชอบ มือหนาจัดผมยาวลวกๆและหยิบปืนคู่ใจใส่เหน็บไว้ด้านในของเสื้อ เมื่อแต่งตัวเรียบร้อยแล้วจึงเดินไปอีกฝั่งของบ้าน ระหว่างเดินก็คิดไปเรื่อยๆ ยูชอนนึกถึงใบหน้าหวานน่ารักของจุนซูยามเขิน นึกถึงรอยยิ้มอายที่จุนซูมีให้ นึกถึงน้ำเสียงที่เรียกชื่อตัวเอง...นึกถึงสัมผัสของจุนซูยามที่อยู่ด้วยกัน...
"พวกมันอยู่ด้านในครับ" บอดี้การ์ดโค้งให้นายท่าน ยูชอนสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อหลุดจากภวังค์
"เจอพวกมันที่ไหน" นายท่านถามน้ำเสียงเย็น รังสีเย็นเยือกกลับมาอีกครั้ง
"ท่าเรือครับ...มันพยายามหนีไปทางใต้" ยูชอนนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะเดินเข้าไปในห้องด้วยสีหน้านิ่ง
ผู้ที่แอบอ้างว่าเป็นบุพการีของลูกหนี้นั่งตัวสั่นอยู่บนพื้นเสื่อ คุณและคุณนายคิมมองนายท่านที่เดินเข้ามาอย่างหวาดระแวง บรรยากาศเดิมที่เย็นอยู่กลับยิ่งหนาวสั่นไปถึงกระดูกเพียงแค่มาเฟียหยุดอยู่ตรงหน้า สีหน้าคมไม่เกรี้ยวกราดแต่โดยรวมแล้วถือว่ามีอำนาจน่ากลัวจนสามีภรรยาแทบจะแทรกแผ่นดินหนี
"ได้ข่าวว่าพวกแกหลบหนีอย่างนั้นหรอ..." ยูชอนกล่าวเสียงเย็น สายตาคมจ้องไปที่สองสามีภรรยาตาไม่กระพริบ ทั้งสองต่างส่ายหน้าปฏิเสธ
"บอกให้เอาเงินมาไถ่ลูกคืนไปก็ไม่ทำ...ถ้ารู้ตัวว่าไม่มีเงินมากขนาดนั้นก็น่าจะเข้ามาเจรจาหรือทำอะไรก็ได้ที่บ่งบอกว่าห่วงลูกชายสักหน่อยก็ไม่มี..." ร่างสูงเดินช้าๆวนรอบคุณและคุณนายคิม ทั้งสองต่างหวาดหวั่นบนพื้นเสื่อ
"ตกลงจะเอาไง อยากได้ลูกคืนรึเปล่า!" ยูชอนถามเสียงดัง คุณนายคิมมองหน้าสามีด้วยน้ำตาพร้อมทั้งบีบมือไว้แน่น
"...ยะ...อยากได้สิ....แต่เราเองก็มีปัญหา...หาเงินคืนไม่ไหวหรอก..." คุณคิมเอ่ยสั่น ยูชอนหรี่ตาลงอย่างพินิจพิเคราะห์
"ปัญหาเยอะนักนะ...เอาแบบนี้ไหม..."
"ถ้าไม่มีปัญญาเลี้ยงลูก ฉันจะเลี้ยงเขาไว้เอง" นายท่านกล่าว ทั้งห้องเงียบกริบ บอดี้การ์ดที่คุมอยู่มองหน้ากันด้วยความแปลกใจ
"ฉันจะซื้อตัวลูกชายของพวกแกโดยแลกกับหนี้ที่แกติดไว้ทั้งหมด...เข้าท่าดีไหมล่ะ..." ยูชอนยื่นข้อเสนอ
"แต่...ถ้าอยากได้ลูกคืน ฉันก็จะคืนให้ แล้วให้ลูกชายของแกมาทำงานกับฉันจนกว่าจะหมดหนี้..." ร่างสูงกล่าวต่อ แววตาคมหมองเล็กเล็กน้อยเมื่อพูดว่าจะส่งตัวจุนซูกลับไป
"เลือกมา...จะเอาแบบไหน"
คุณและคุณนายคิมอึ้งไปครู่ใหญ่ เขาทั้งสองมองหน้ากันอย่างเหลือเชื่อ มีที่ไหนที่จะเจอมาเฟียยื่นข้อเสนอแสนสบายขนาดนี้ พวกเขาแทบไม่ต้องออกแรงหาเงินเองเลย ข้อเสนอเหล่านั้นล้วนแลกกับตัวลูกชาย ต่างกันเพียงได้เจอหน้าแสนน่ารักของจุนซูทุกวัน หรืออาจจะ...ไม่ได้เจอกันอีกเลย...
"ไม่เห็นต้องคิดมาก...พวกเราเลือกทางนั้นอยู่แล้ว..." คุณคิมเอ่ยแผ่ว
"งั้นหรอ...แกเลือกทางนั้นสินะ..." ยูชอนเลื่อนสายตามองไปด้านนอก หัวใจทั้งเจ็บทั้งโหว่ง ราวกับถูกกระชากก้อนเนื้อในอกออกไป
...ยังไงก็ต้องเลือกให้ลูกกลับไปสู่อกพ่อแม่อยู่แล้ว...
...นายคงจะดีใจสินะจุนซู...
"นายท่านเอาจุนซูไปได้เลย!" คุณคิมโพลงขึ้นมา ยูชอนตวัดหน้ามามองด้วยความตกใจ คำตอบที่ได้รับเหนือความคาดหมายที่คิดไว้
"อะไรนะคะคุณ?" คุณนายคิมรั้งไว้
"ดีซะอีก เธอไม่คิดบ้างหรอ...แค่พวกเราก็จะแย่แล้ว ขืนมีจุนซูด้วยอีกคนก็ยิ่งแย่กันไปใหญ่ ถ้านายท่านอยากได้ ก็ยกให้เลย" คุณคิมอธิบายเหตุผล ซึ่งมันก็ฟังขึ้นในบางส่วนแต่บางอย่างมันสำคัญกว่านั้น...
...ไม่นึกถึงจิตใจของจุนซูบ้างเลยหรอ...
"ไม่รักลูกเลยหรือไงถึงยกให้กันง่ายๆแบบนี้" ยูชอนเตือนสติ เขารู้ว่าจุนซูรักพ่อแม่มาก มากถึงขั้นยอมลำบากทำงานช่วยพ่อแม่หลายอย่างตั้งแต่เด็ก ไม่ใช่ว่าอยากได้จุนซูไว้เองแต่เขาอยากให้จุนซูมีความสุขกับครอบครัวมากกว่าติดอยู่กับเขา
"............" คุณคิมนิ่ง ชายแก่ก้มหน้าลง
"...อย่าบอกนะว่า..." ยูชอนเอ่ยเสียงเข้ม มือหนากำแน่น
"พวกเรารัก...แต่ถ้ามันเป็นลูกจริงๆล่ะก็...คงรักมากกว่านี้..." คุณคิมตอบแผ่ว ร่างสูงขมวดคิ้วแน่น มองชายแก่อย่างเหลือเชื่อ
"แกว่าไงนะ?..." นายท่านกล่าวเสียงเย็น
"มันไม่ใช่ลูกเรา ถึงจะเลี้ยงมันมาแต่ยังไงก็ไม่ใช่ลูก"
"ไม่ใช่ลูกแล้วไม่รักหรือไง..." ยูชอนกัดฟันแน่น เขาพยายามคุมอารมณ์ไม่ให้เดือดมากไปกว่านี้
"เราจะรักมันมากกว่านี้ถ้ามันทำเงินได้มากกว่านี้ นายท่านเข้าใจไหม เราเอามันมาเพราะคิดว่ามันจะขายได้ราคาไงเล่า!"
-ปัง-
นายท่านสติขาดเมื่อได้ยินคำพูดไร้ยางอายนั่น ยูชอนควักปืนจากกระเป๋ายิงเข้ากลางอกของคุณคิมทันที หญิงวัยกลางคนร้องลั่นด้วยความตกใจ คุณนายคิมตัวสั่น มือบางเขย่าร่างของสามีไปมา เลือดสีแดงฉานค่อยๆแผ่เป็นวงกว้าง
"ตอบได้ทุเรศที่สุด!!! พวกแกคิดได้แค่นี่หรือไง รู้บ้างไหมว่าจุนซูรักพวกแกมากแค่ไหน!!?" เสียงทุ้มตะคอกลั่นก่อนจะจ่อปืนไปที่กลางหน้าผากของคุณนายคิม
จุนซูรักคุณและคุณนายคิมมาก แม้ว่าจะไม่ใช่พ่อแม่แท้ๆ...แม้ว่าจะไม่ได้รับความรักมากเท่าที่ควร...แม้ว่าจะน้อยใจมาตลอดตั้งแต่เด็ก แต่จุนซูก็รักคุณและคุณนายคิมมากกว่าชีวิตของตัวเอง
...มันน่าโมโหจริงๆเลย...
"แล้วแกล่ะ...รักจุนซูบ้างไหม" ยูชอนใช้ปลายกระบอกปืนกดที่หน้าผากของคุณนายคิมแรงๆ หญิงวัยกลางคนน้ำตาแตก ทั้งตกใจที่สามีตายต่อหน้า ทั้งกลัวร่างสูงที่ยืนตรงหน้า...
"ไม่ตอบ...แสดงว่าไม่เคยรักเลยสินะ..."
"เดี๋ยวก่อนสิ! ฉันรักจุนซูนะ...ฉันเลี้ยงเขามากตั้งแต่เด็ก...อย่าทำอะไรฉันเลย...ได้โปรดเถอะ..." คุณนายคิมน้ำตาร่วง เสียงสั่นเครือด้วยความกลัว ร่างสูงหรี่ตาลง เขาไม่เหลือความสงสารในใจอีกต่อไปแล้ว
"ตอบแบบนี้แสดงว่ากลัวตายงั้นสิ? น่าขยะแขยงจริงๆเลย..."
-ปัง-
.
.
.
.
"มีเรื่องจะปรึกษา? กับผม?" ชางมินทวนคำถาม สีหน้าตกใจเล็กน้อย
"ครับ" จุนซูยิ้มบาง
"ได้สิครับ" ชางมินขยับตัวนั่งเล็กน้อยและตั้งใจฟังเรื่องของร่างเล็ก จุนซูสูดหายใจเข้าลึกๆหนึ่งครั้งก่อนจะเอ่ยความในใจออกมา
"ผมคิดว่า ผมหลงรักคุณยูชอนเข้าแล้วล่ะ" เสียงหวานเอ่ยอย่างช้าชัด
"นี่ผมคงสติไม่ดีแล้วนะเนี่ย ทั้งๆที่ผมควรจะเกลียดเขา..."
ชางมินตาโตอ้าปากค้าง เขามั่นใจว่าพี่ชายรักลูกหนี้หัวปลักหัวปลำ แต่กับร่างเล็ก เขาไม่ค่อยมั่นใจเท่าไร แม้ว่าหลังๆมาจุนซูจะดื้อน้อยลงไปบ้าง แต่ก็ไม่คิดว่าจะมีความรู้สึกพิเศษให้พี่ชายมากขนาดนี้
"คุณว่า...รักพี่ยูชอน?" ชางมินทวนให้แน่ใจว่าหูตัวเองยังใช้การได้ตามปกติ
"ครับ... ผมรักเขา" ใบหน้าหวานก้มลงยิ้มบางพลางดึงเข็มปักชื่อตุ๊กตาที่เพิ่งเย็บเสร็จ ตุ๊กตาเสือขาวน่ารักที่จุนซูเย็บขึ้นมาเพื่อใครบางคน ใครคนนั้นที่มีชื่อบนฝ่าเท้าซ้ายของตุ๊กตา...'Yuchun'...
"ทำไมล่ะครับ...พี่ชายผมทำไม่ดีกับคุณไว้ตั้งเยอะ" ชางมินถาม เขาอมยิ้มเมื่อเห็นตุ๊กตาเสือในมือของร่างเล็ก
"ใช่ครับ เขาทำเรื่องแย่ๆไว้ตั้งเยอะ เยอะจนทำให้ผมเกลียดเขา เกลียดมากๆ" จุนซูเน้นย้ำคำพูด แต่ใบหน้าของร่างเล็กไม่ได้เข้ากับประโยคเหล่านั้นเลย จุนซูกำลังยิ้มในขณะที่นึกถึงยูชอนในยามอ่อนโยน
"แต่ผมก็รักเขาไปแล้วล่ะครับ" เสียงเล็กเอ่ยหวาน ชางมินฟังแล้วก็พยักหน้ารับ เขาอยากจะให้พี่ชายได้ยินประโยคเล่านั้น เด็กหนุ่มถอนใจเบาๆก่อนจะเอ่ยช้าๆ
...เพราะ 'รัก' สินะ...ถึงได้กลบความเกลียดชังไปจนหมด...
"คุณจุนซูก็บอกพี่เลยสิครับ ไม่แน่น้า~ พี่ยูชอนอาจจะรักคุณเหมือนกันก็ได้" ชางมินอมยิ้ม เขารู้ดีอยู่แล้วว่าพี่ชายตนเองรักร่างเล็กมากแค่ไหน ใบหน้าหวานขึ้นสีระเรื่อเล็กน้อย จุนซูก้มหน้าลงงุดๆ กอดตุ๊กตาเสือไว้แน่น
"...ผมไม่รู้จะบอกยังไง...ผมอยากบอกเขาเหมือนกันนะว่า..."
"ผมรัก..."
-ปัง-
เสียงที่ดังก้องไปทั่วเรือนไม้ญี่ปุ่นทำให้จุนซูชะงักคำพูด ถึงไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นแต่ลางสังหรณ์ของเขาบอกว่ามันต้องไม่เป็นเรื่องดีแน่ๆ โดยเฉพาะต้นเสียงมาจากทิศทางที่นายท่านเดินไป จุนซูรีบลุกขึ้นแล้วออกวิ่งไปหาต้นตอทันที โดยไม่ทันสนใจชางมินหรือแม้กระทั่งตุ๊กตาเสือตัวน้อยที่ร่วงไปอยู่บนพื้นไม้
"เวรล่ะ...พี่ยูชอน!!?" ชางมินรู้ดีว่าพี่ชายต้องเป็นคนทำปืนลั่นแน่ๆ และมั่นใจมากว่าพี่ชายนิ้วเหนี่ยวไกเพราะความใจร้อนของตัวเขาเอง... เด็กหนุ่มรีบวิ่งตามไป จุนซูวิ่งมาจนถึงระเบียงทางเดินตรงที่เขาคิดว่าน่าจะใช่ แต่ร่างเล็กก็ไม่แน่ใจว่าเสียงนั้นมาจากห้องไหนจึงได้แต่หันไปมองชางมินที่ตามมาสมทบด้วยสีหน้ากังวลใจ
"คง...คงไม่มีอะไรหรอกครับ...พี่คงลงโทษบอดี้การ์ด" ชางมินพยายามรั้งร่างเล็กไว้
"แต่ว่า เสียงมันเหมือน..."
-ปัง-
ไม่ทันขาดคำพูด เสียงดังครั้งที่สองก็ตามมา ใกล้มากจนระบุได้ว่าเสียงปืนนั้นมาจากห้องใด จุนซูรีบตรงไปยังห้องนั้นทันที มือเรียวเอื้อมไปจับบานประตูเลื่อนและเปิดออกอย่างแรง
"คุณยูชอน!..."
ราวกับเสียงฉุดสติ นายท่านกระพริบตาปริบๆพลางมองร่างแน่นิ่งของสามีภรรยาทั้งสอง ร่างสูงถอยหลังก้าวหนึ่งด้วยความตกใจที่ตัวเองลงมือฆ่าคุณและคุณนายคิม
"คะ...คุณยู...ชอน..." จุนซูตาเบิกกว้าง เมื่อเห็นร่างไร้วิญญาณที่นอนอยู่หลังของร่างสูง
นายท่านตัวแข็งเมื่อได้ยินเสียงเล็กแสนคุ้นเคย เขาหมุนตัวกลับมาพบร่างเล็กยื่นหอบอยู่หน้าประตู หัวใจร่างสูงหล่นวูบ มือที่กำปืนสั่นระริก
"จุนซู..." เสียงทุ้มเอ่ยแผ่ว
.
.
.
.
...วินาทีนั้นเองที่ผมรู้สึกว่าเป็นตัวผมเองที่ถูกยิง...
...ทั้งๆที่ผมอยากให้จุนซูมีความสุข...
...ทั้งๆที่เขายอมเป็นเด็กดีแม้ว่าผมจะร้ายกับเขามากแค่ไหน....
...ทั้งๆที่ทำให้เขายิ้มให้ผมได้แล้ว...
...เพียงเพราะความใจร้อนของผม กลับทำให้ความรู้สึกสำคัญเหล่านั้นหายไป...
...ผมไม่อยากให้เขาต้องเจ็บปวดอีก แต่นี่...
...ผมกลับทำให้เขาต้องมาพบกับวันที่เลวร้ายที่สุดในชีวิต...
.
.
.
.
"พ่อ...แม่..." จุนซูตาค้าง เขาวิ่งผ่านกายแกร่งไปกอดร่างของแม่ทันที
"แม่!!!" มือเรียวสั่นระริกลูบใบหน้าไร้สีเลือดของหญิงผู้เป็นแม่ เลื่อนไปจับยังเสื้อที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือด สัมผัสอุ่นร้อนของของเหลวที่ไหลออกมากระตุ้นให้น้ำใสรินไหลลงมาจากดวงตาเรียว ทั้งๆที่ร่างกายยังอุ่นอยู่ แต่จุนซูรู้ดีว่าพ่อและแม่ของเขาไม่อาจลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง...
เพียงคิดแค่นี้ร่างกายก็สั่นเทิ้มจากแรงสะอื้นจนเจ้าตัวคุมไม่ได้ น้ำตาไหลรินจากดวงตาแดงก่ำเป็นทางอาบแก้ม เจ็บแปลบไปทั้งทรวงอกราวกับหัวใจแหลกสลายเพราะรู้ว่าคนที่ลงมือ ไม่มีทางเป็นคนอื่นใดนอกจากคนที่อยู่เหนือไปด้านหน้า
...คนที่เขาเพิ่งจะรู้ตัวว่า 'รัก' ...
"...ไม่นะ... ลืมตาขึ้นมาสิ... ลืมตาสิฮะ...แม่..." จุนซูเขย่าร่างของมารดาเบาๆ หยาดน้ำใสไหลลงปะปนไปกับเลือดสีแดงสดไม่ขาดสาย
"คุณ...คุณทำแบบนี้ทำไม... ทั้งๆที่ผมให้คุณทุกอย่างแล้ว...ทั้งๆที่ผมให้คุณทุกอย่างแล้ว!!" เสียงหวานแหบพร่าและติดขัดด้วยแรงสะอื้น แต่จุนซูก็รวบรวมแรงทั้งหมดที่มีตะโกนออกไป ยูชอนได้แต่ยืนนิ่ง กำปืนกระบอกต้นเหตุไว้แน่น
...เจ็บ...ผมเจ็บเหลือเกินมื่อเห็นน้ำตา...เห็นเขาร้องไห้แทบขาดใจ...
...อยากจะเข้าไปกอด เข้าไปปลอบเขา แต่ตอนนี้มันคงเป็นไปไม่ได้...
...รอยยิ้มของเขา...คงไม่มีให้ผมอีกแล้วใช่ไหม...
...ความน่ารักและเสียงเล็กที่เรียกชื่ออย่างอ่อนหวาน...คงไม่มีอีกต่อไป...
...อยากจะบอกความจริง ผมก็ทำไม่ได้...
...ทำไมนะ...
...ทำไมผมเลิกทำร้ายเด็กดีของผมไม่ได้สักที...
ชางมินยืนมองเหตุการณ์อยู่หน้าประตู เขาเห็นพี่ชายยืนนิ่ง ในมือกำปืนแน่น ดวงตาคมปิดลงครู่หนึ่งก่อนจะเปิดเปลือกตาพร้อมกับลมหายใจที่ระบายออกแรงๆ รู้เลยว่าพี่ชายเสียใจกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไปโดยไม่คิด ใช้อารมณ์แก้ปัญหาตามนิสัยคนใจร้อน
"ลากมันไปทิ้งซะ...ทั้งคู่เลย" ยูชอนสั่งเสียงเข้ม บอดี้การ์ดจำต้องลากร่างคุณคิมออกไปจากห้อง
"อย่านะ! อย่าเอาแม่ผมไป!! ผมจะอยู่กับแม่!!!" จุนซูกอดร่างของมารดาไว้แน่น มือเรียวทั้งตบทั้งต่อยบอดี้การ์ดที่พยายามดึงร่างของแม่เขาไป
"ดึงจุนซูออกมา" ยูชอนสั่งอีกครั้ง บอดี้การ์ดสองคนดึงกายบางออกมา ร่างเล็กต่อยหน้าบอดี้การ์ดจนเบ้าตาแดง จุนซูพยายามวิ่งให้ทันร่างของมารดาที่ถูกลากออกไปแต่ก็ไม่ทัน กายบางทรุดฮวบลงกับพื้น สองมือกำหมัดแน่นทุบพื้นแรงๆอย่างบ้าคลั่ง สะอื้นไห้หนักจนตัวโยน เสียงเล็กกรีดร้องลั่นห้องหลายต่อหลายครั้งก่อนจะล้มลงหมดสติไป
"คุณจุนซู!" ชางมินรีบเข้าไปดูอาการ
ยูชอนยังคงยืนนิ่ง เขาสบสายตาชางมินด้วยแววตาเจ็บปวด ใบหน้าคมก้มลงมองมือตัวเองก่อนจะเดินออกไปจากห้องโดยไม่หันกลับมามองร่างเล็กอีก ชางมินรีบติดต่อกับแพทย์ประจำและสั่งให้บอดี้การ์ดทำความสะอาดห้องโดยเร็ว
.
.
.
.
หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป คิม จุนซูนั่งบนระเบียงไม้ ไม่มีลูกตุ้มถ่วงขาแต่ยังคงมีกุญแจมือทั้งสองข้าง เขานั่งมองต้นไม้ที่มีแต่กิ่งก้านแห้งๆ ใบไม้ที่ปลิวไปตามลมและก้อนหินในบ่อน้ำ คิม จุนซูในตอนนี้เหมือนคนไร้ชีวิต...
ร่างเล็กแทบไม่พูดสักคำ ไม่กินข้าว ไม่หลับ ไม่นอน จุนซูเอาแต่ร้องไห้ทั้งวันทั้งคืนจนร่างกายซูบลงไปถนัดตา หากไม่มีน้ำตาให้รินไหล ร่างเล็กก็จะเอาแต่เหม่อลอยเหมือนตุ๊กตาตัวหนึ่ง ตุ๊กตาที่มีเพียงร่างกายแต่ไร้วิญาณ...ไร้จิตใจ...
นายท่านยูชอนยืนมองร่างเล็กอยู่ห่างๆ เขาทำอะไรไม่ได้...แค่จะเข้าไปปลดกุญแจมือให้ก็ทำไม่ได้เพราะเพียงแค่เห็นใบหน้าของเขา จุนซูก็จะร้องไห้ออกมา ร่างสูงจึงต้องปล่อยให้ร่างเล็กอยู่คนเดียว ...แต่จะมีใครรู้บ้างไหม ว่านายท่านก็เจ็บไม่แพ้กัน...
"คุณจุนซู...ผมทำขนมมาให้ทาน ทานสักหน่อยไหมครับ" มินวูเดินเข้ามาพร้อมกับจานแก้วใส่คุกกี้ ร่างโปร่งวางไว้ข้างกายบาง จุนซูเหลือบมองเล็กน้อย ส่ายหน้าปฏิเสธด้วยท่าทางไร้อารมณ์ก่อนจะมองต้นไม้แห้งดังเดิม
มินวูหุบยิ้ม เขานั่งลงข้างๆเพื่ออยู่เป็นเพื่อน ตั้งแต่วันที่จุนซูสลบไป เขาก็คอยอยู่ข้างๆด้วยตลอด ถึงแม้ว่าจะมีหรือไม่มีคำสั่งใหเคอยดูแล เขาก็สมัครใจและพร้อมช่วยเหลือร่างเล็กคนนี้ทุกอย่าง ร่างโปร่งแอบเหลือบมองจุนซูเป็นครั้งคราว ใบหน้าหวานเศร้าหมองทำให้เขาหดหู่ใจและเริ่มอคติกับเจ้านายตัวเอง ถึงแม้ว่าเขาจะไม่เห็นเหตุการ์ณทั้งหมด แต่ทันทีที่เขาได้ยินเสียงปืน เขาก็รีบวิ่งมาดู พ่อแม่ของจุนซูตายกลางห้อง ผู้ที่มีอาวุธในมือกลับเป็นเจ้านายตัวเอง...เจ้านายที่เคารพยิ่งกลับเป็นผู้พรากความสุขไปจากคนที่เขารัก...
...ต้องทำอะไรสักอย่าง...
"คุณจุนซูไม่ทานหรอครับ" มินวูส่งยิ้มให้ ร่างเล็กส่ายหน้าอีกครั้ง
"อยากทานอะไรไหมครับ ผมจะไปทำมาให้ทาน"
"...ไม่ครับ ขอบคุณมาก" จุนซูเอ่ยลอยโดยไม่ได้หันมามองคนอีกฝ่าย
"งั้น...คุณจุนซูอยากทำอะไรล่ะครับ" มินวูพยายามหาอะไรให้จุนซูทำเพื่อหลุดพ้นจากความเจ็บปวด
"หนี...อยากหนีไปให้ไกล...ให้ไกลจากเขา...อยากได้อิสระ..." เสียงเล็กเพ้อออกมา น้ำใสคลอดวงตาเรียวอีกครั้งเมื่อนึกถึงภาพความทรงจำอันเลวร้ายนั่น ภาพที่ติดตาเขามาตลอด นายท่านกับปืนในมือ...ร่างโชกเลือดไร้ชีวิตของบิดามารดา...
...ความอบอุ่นของเขา... ความอ่อนโยนของเขา...
...ทั้งหมดเป็นแค่ภาพลวงตา...
...ผมเข้าใจผิดเองตลอดมาใช่ไหม ว่าเขาจะใจดีกับผม เขาจะ 'รัก' ผม แบบที่ผมไม่เคยได้รับ...
...ผมมันโง่เอง ที่ไปหลงรักคนไร้หัวใจแบบนั้น...
มินวูนั่งเงียบ มองใบหน้าหวานอย่างเจ็บปวด เห็นจุนซูเจ็บ เขาก็เจ็บ และเจ็บยิ่งกว่าที่รอยยิ้มสดใสมลายหายไป หากเขาไม่ทำอะไรสักอย่าง จุนซูต้องอยู่ในสภาพคนไร้ชีวิตแบบนี้ต่อไปแน่ๆ
...ใช่ เราต้องทำอะไรสักอย่าง...
...ผมจะช่วยคุณจุนซูเอง...
"งั้น...เราหนีไปด้วยกัน" มินวูมองซ้ายขวา ไม่เห็นเงาของนายท่านจึงกล่าวออกมา
"...หนี? หนีไปจากที่นี่ กับคุณ?" ร่างเล็กเอ่ยช้า ไม่แน่ใจว่าตนเองได้ยินอะไรผิดไปหรือไม่ คนนอบน้อมอย่างมินวูหรือจะกล้าทำแบบนั้น กล้าทำสิ่งที่ถือเป็นการทรยศต่อเจ้านาย
"ครับ ผมทนเห็นคุณตกอยู่ในสภาพแบบนี้ไม่ไหวแล้ว...ผมอยากทำให้คุณมีความสุข" มือหนาของมินวูกุมมือเรียวไว้
"ผมชอบคุณจุนซู ผมสัญญาว่าจะทำให้คุณมีความสุข ไม่ต้องพบกับความเจ็บปวดอีก...ผมอยากปกป้องคุณ" มินวูพูดด้วยความแน่วแน่ ดวงตาจ้องใบหน้าหวานอย่างจริงจังnจุนซูรู้สึกได้ถึงหัวใจที่เต้นแรงขึ้นทันที แรงจนเจ็บไปทั้งอก แต่ไม่ใช่เพราะคำสารภาพของมินวู
...เป็นเพราะคนที่เอ่ยคำนี้กับเขา ไม่ใช่ปาร์ค ยูชอนต่างหาก...
"...คุณพาผมไปจากเขาได้แน่ใช่ไหม" จุนซูเอ่ยแผ่วเบา ไม่ได้ตอบรับความรู้สึกมินวูไป เพราะตอนนี้เขาแค่อยากหนีห่างจากนายท่านให้ได้ไม่ว่าด้วยวิธีใดก็ตาม
"ได้ครับ" มินวูปล่อยมือเรียว
"คืนนี้ผมจะมารอคุณที่สวนนะ แล้วผมจะพาคุณออกไป" มินวูกล่าวก่อนจะรีบลุกขึ้นเดินจากไป เขามีอะไรต้องเตรียมการอีกมาก จุนซูไม่คิดว่ามินวูจะกล้าทำเรื่องแบบนี้และไม่รู้ว่าการหนีจะสำเร็จหรือไม่ แต่ในเมื่อมันเป็นโอกาสที่ทำให้เขาไม่ต้องเจอหน้ายูชอนอีก เขาก็ยอมเสี่ยง
...เพราะผมไม่มีอะไรให้เสียอีกแล้ว...
...ในที่สุดผมก็มีโอกาสหนีห่างจากคุณ...
...อิสระที่ผมเฝ้าฝัน...ผมจะได้สัมผัสมันแล้วสินะ...
.
.
.
.
เวลาหนึ่งทุ่มตรง จุนซูแอบหลบนายท่านมาที่สวนหลังบ้านตามคำนัดของมินวู บอดี้การ์ดหนุ่มส่งเสื้อผ้าให้เขาเปลี่ยน ชุดที่ได้รับมาใหม่คือชุดสูทดำแบบเดียวกับบอดี้การ์ด
จุนซูรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าบริเวณพุ่มไม้ทันที ทุกอากัปกิริยาต้องทำให้เงียบเชียบที่สุด ถึงแม้เสื้อสูทจะหลวมเกินไปสำหรับร่างบาง แต่อย่างน้อยก็เป็นข้อดีให้ชายแขนเสื้อคลุมปกปิดตัวห่วงเหล็กกุญแจมือได้ เมื่อจุนซูอยู่ในชุดสูทดำบอดี้การ์ดเรียบร้อยแล้ว มินวูก็จัดแจงใช้ปืนเก็บเสียงยิงโซ่เหล็กจนขาดเพื่อให้ร่างเล็กเคลื่อนไหวได้สะดวกและไม่เป็นที่สะดุดตามากนัก
"...แล้วจะทำยังไงต่อครับ" จุนซูกระซิบเสียงเบา เขาไม่ค่อยชินกับแว่นดำแบบบอดี้การ์ดเท่าไร
"เราจะออกทางด้านหลังเพื่อไปที่รถ ผมหารถไว้แล้ว" มินวูกระซิบ เขานำร่างบางได้ทางประตูด้านหลัง มีบอดี้การ์ดเฝ้าอยู่คนหนึ่ง
"จะไปไหนหรอมินวู" บอดี้การ์ดถาม
"ไปซื้ออะไรให้นายน้อยกินน่ะ" มินวูอ้าง ซึ่งมันไม่น่าสงสัยเพราะนายน้อยที่ว่าคือชางมิน และชางมินชอบบ่นหิวตอนดึกเป็นประจำ
"นี่ใครวะ? เด็กใหม่?" จุนซูสะดุ้งเล็กน้อย พยายามรักษาอาการไม่ให้ดูตื่นตระหนก
"เออดิ นายน้อยบอกให้สอนงาน เลยว่าจะพาไปสอนว่านายน้อยชอบกินอะไร" มินวูตอบยิ้มๆ
"ฮ่าฮ่าฮ่า ไม่เห็นต้องสอน นายน้อยชอบกินทุกอย่างอยู่แล้ว"
"งั้นขอตัวก่อนนะ เดี๋ยวนายน้อยจะโมโหหิว" มินวูรีบเดินจากไป จุนซูก็เดินตามเร็วๆ พยายามก้มๆไม่ให้บอดี้การ์ดเห็นหน้าตัวเอง ร่างโปร่งนำร่างเล็กไปมุมถนนก่อนจะเลี้ยวเข้าซอยมืดเพื่อไปยังตัวรถที่จอดทิ้งไว้
"ง่ายกว่าที่คิด..." มินวูกล่าวเมื่อสตา์ทรถเรียบร้อย
"...ขอโทษที่ทำให้คุณลำบากนะครับ" จุนซูเอ่ยขึ้น ดวงตาเรียวมองไปยังบริเวณบ้านของนายท่าน ข้างในลึกๆก็รู้สึกเสียดายที่จะต้องจากที่นี่ เพราะความทรงจำที่ดีก็เกิดขึ้นมาเช่นเดียวกับเวลาที่เลวร้าย แต่ทว่าตอนนี้ความเกลียดชังกลับเข้ามาบดบังเสียหมดสิ้น
"ไม่หรอกครับ ผมยินดี" มินวูยิ้ม มือใหญ่ลูบผมนุ่มเบาๆสองสามทีก่อนจะขับรถจากไป...
ในขณะที่มีคนจากไป ยูชอนตัดสินใจวางมือจากงานเพื่อไปแอบมองอาการของร่างเล็ก นายท่านเดินหาอยู่นานก็ไม่พบแม้แต่เงา ถามน้องชาย ชางมินก็ว่าไม่เห็นตั้งแต่เย็น...จุนซูไปไหน...
"ไปไหนนะ" ยูชอนเดินตามหา ทุกซอกทุกมุม ทุกพื้นที่และทุกตารางนิ้วด้วยตัวเอง มีบอดี้การ์ดหลายคนเสนอตัวว่าจะหาตัวให้แต่นายท่านก็ไม่ยอม
"หรือว่า..." ร่างสูงสะกิดใจอะไรบางอย่าง มีสิ่งหนึ่งที่เขาเกือบลืมไปเสียสนิทว่าร่างเล็กเคยหลบหนีไปแล้วครั้งหนึ่ง หากจะหลบหนีอีกสักครั้ง...มันก็ต้องเป็นระยะนี้...เพราะเขาเป็นคนจุดประกายให้จุนซูจากไปด้วยมือของเขาเอง...
"ตามหาจุนซู ทุกซอกทุกมุมของประเทศ บอกทุกคนในแกงค์ ทุกเครือข่ายด้วย" ยูชอนหันไปสั่งชางมิน เด็กหนุ่มพยักหน้ารับก่อนจะรีบแจ้งทุกฝ่ายให้ทราบ
"พี่...มีบอดี้การ์ดบอกว่ามินวูหายไป ออกไปข้างนอกนานแล้วด้วย"
"มินวู?" ยูชอนทวน
"บัดซบ!" ร่างสูงรีบวิ่งกลับไปที่ห้องตัวเอง เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าเร้วที่สุดในชีวิตก่อนจะออกมาดึงชางมินให้ไปที่รถ
"ไอ้เวรนั่นพาจุนซูหนีไปแน่ๆ แจ้งออกไปเลย เร็ว!"
.
.
.
.
ร่างเล็กนอนขดตัวอยู่บนเก้าอี้นวมในห้องอพาร์ตเมนท์เก่า สายตาจับจ้องยังดวงไฟยามค่ำคืนที่ค่อยดับไปที่ละดวง ไม่รู้ว่าตนเองอยู่ส่วนไหนของเมือง รู้เพียงว่านั่งรถมานาน ระยะทางต้องห่างจากบ้านของยูชอนมากพอสมควร
...ผมไม่สนหรอกว่าต้องอยู่ที่ไหน ของแค่ได้ห่างจากคนๆนั้น...
...ยิ่งมากยิ่งดี...
"คุณจุนซูหลับไปก่อนก็ได้ครับ วันนี้คุณเหนื่อยมามากแล้ว" มินวูเอ่ย
"...คุณเหนื่อยมากกว่าผมอีก ขอบคุณมากนะครับ" จุนซูหลับตาลงตามที่อีกฝ่ายบอก ร่างโปร่งนั่งลงข้างๆก่อนจะกอดกายบางไว้ จุนซูสะดุ้งตกใจลืมตาโพลงขึ้นมาทันที
"คุณทำอะไรน่ะ!"
"เห็นคุณนั่งขดๆ ผมเลยอยากกอดคุณ เผื่อว่าจะอุ่นขึ้นมาบ้าง" มินวูตอบ เขากอดร่างเล็กแน่นขึ้น แม้ว่าจะไม่ใช่การกอดที่ฉาบฉวย แต่มันก็ไม่อุ่นเท่าใครบางคน....
...ทำไม ทำไมผมต้องคิดถึงเขาอีกแล้ว...
...ทำไมผมถึงต้องการอยู่ในอ้อมกอดของคนสารเลวแบบนั้น...
มือเล็กขยำยังเสื้อของอีกฝ่ายแน่น ใบหน้าหวานก้มนิ่งซ่อนดวงตาที่ชื้นไปด้วยน้ำตา เพราะพูดออกมาไม่ได้จึงระบายความรู้สึกออกมาทั้งหมดในรูปแบบนี้ บอดี้การ์ดหนุ่มลูบผมนุ่มปลอบก่อนจะก้มหน้าลงจูบหน้าผากมนอย่างแผ่วเบา
"คุณจุนซู...ผม..." เสียงมินวูขาดไปพร้อมกับเสียงพังประตู เสี้ยววินาทีนั้นเสียงปืนลั่นดังก้องหลายนัด ชายร่างโปร่งทรุดไปกองบนพื้นโดยมีเลือดทะลักจากลำตัว จุนซูตาค้างก้มลงมองกายแน่นิ่งของบอดี้การ์ดหนุ่ม
"โง่มากที่หลบในห้องเก่าของตัวเอง" เสียงทุ้มเย็นคุ้นหูดังจากประตู ร่างเล็กหายใจขาดห้วง บรรยากาศเย็นเยือกถึงกระดูกเช่นนี้เขาเคยสัมผัสมาก่อน เมื่อสมองประมวลผลได้ว่าเป็นใคร หยาดน้ำตาใสก็ร่วงสู่พื้นอีกครา
...ทั้งๆที่ไม่อยากจะเห็นหน้าเขาอีก แล้วทำไม?...
...ทำไมเรื่องทั้งหมดต้องกลายเป็นแบบนี้!...
"คุณทำบ้าอะไร! เคยเห็นค่าของคนบ้างไหม!? คิดว่าคนเป็นแค่ดอกไม้ข้างทางงั้นสิ ไม่ชอบใจก็เด็ดทิ้ง ไม่พอใจก็ฆ่าตาย!!"
"ลูกน้องที่ทรยศเจ้านาย...มันสมควรตาย"
"คุณมินวูเขาช่วยผมจากไอ้คนสารเลวอย่างคุณต่างหาก!" จุนซูตะโกนเสียงดัง มือเรียวสั่นสะท้านด้วยแรงสะอื้นเมื่อสัมผัสร่างกายที่แน่นิ่งไปของบอดี้การ์ดหนุ่ม
...คนที่เสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยเขาจนตัวตาย...
"ถึงจะหนีไปไกลแค่ไหน นายก็ต้องติดอยู่กับฉัน!" ยูชอนตะคอกกลับ โกรธลูกน้องแสนที่ไว้ใจที่สุดพาจุนซูหนีและโกรธที่จุนซูพูดปกป้องมินวู
"ถ้าต้องติดอยู่กับคุณ ให้ไปอยู่ในนรกยังจะดีซะกว่า!" ร่างเล็กตะโกนลั่น
"หุบปากซะแล้วกลับมากับฉัน" นายท่านกำปืนแน่น เขาพยายามใจเย็นเท่าที่จะทำได้ แต่ภาพเมื่อครู่และคำพูดเสียดแทงก็ทำให้ยูชอนเจ็บเหลือเกิน
"ผมไม่อยากไปที่นั่น! ผมยินดีอยู่เป็นศพกับคุณมินวูที่นี่มากกว่ากลับไปอยู่กับคุณ!"
-ปัง-
เสียงปืนเพียงนัดเดียวดังสนั่นลั่นห้อง ทุกคนเงียบกริบ ทั้งชางมินและบอดี้การ์ดต่างตาค้างแทบไม่เชื่อว่าจะเห็นภาพเมื่อสักครู่ เสียงเล็กที่เคยแผดเสียงได้เงียบไป เหลือเพียงร่างบางนอนนิ่งบนพื้น วงเลือดสีแดงสดค่อยๆแผ่จากใต้ร่าง ร่างสูงลดปืนลง มองกายบางด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก...
"พี่!!!"
TBC
ก็บอกแล้ว...
เรื่องนี้มีฉากรุนแรงไม่เหมาะสมกับเยาวชน(ยูซู) กรุณาใช้วิจารณญาณในการอ่าน...
ยูชอนแกยิงน้องทำม้ายยยยยยยยยยย
โฮๆๆๆๆๆๆจุนจังอย่าตายนะลูก ฮือๆๆๆ
#1 By patzas (114.128.122.254) on 2009-03-12 16:49