Title: สะดุดรักนายไม่เต็ม
Author:Koekun
Couple: Yoosu
Warning : NC-17
--------------------------------------------------------------------------------------------
Part 8
...นายยูชอน ทำไมถึงชอบวาดรูปฉันล่ะ...
...นายยูชอน วันนี้ฉันมีความสุขมากๆเลย...
...นายยูชอน ฉันทำสามเหลี่ยมประกบมาให้ล่ะ...
...นายยูชอน นายต้องอยู่ข้างๆฉันตลอดไปนะ...
...ยูชอน...ฉันชอบนายนะ...
.
.
.
.
...รอยยิ้ม...เสียงเล็กๆน่าฟัง...
...ใบหน้าหวานราวกับนางฟ้า...
...จะปล่อยให้หลุดมือไปง่ายๆอย่างนั้นหรอ...
...สัญญากันแล้ว...
...สัญญาว่าจะอยู่ข้างนางฟ้าตลอดไป...
...จะประตูเบอร์หก...
...จะผิดสัญญา...
...จะยอมแพ้งั้นหรอ มิกกี้ อโลฮ่า...
นางฟ้า!!! ร่างสูงที่อยู่ด้านใต้ตะโกนเรียกสุดเสียงจนผู้ที่คร่อมอยู่ต้องตกใจ นายอโลฮ่ารวบรวมแรงที่เหลือทั้งหมด ใช้เข่าถีบกลางเป้านายปาร์คไปเต็มๆ
อ๊ากกกกกกก ร่างสูงผมดำถึงกับร่วงไปนอนกับพื้นพร้อมทั้งบิดกายไปมา นายอโลฮ่าตะเกียดตะกายลุกขึ้นยืนและหายใจเข้าอย่างหนัก มือหนาจับลำคอแดงของตนเองไว้
แฮ่กๆ...สมน้ำหน้าไอ้ไก่หัวดำ ยังไม่สิ้นลาย ร่างสูงผมทองฟูด่าทออีกฝ่าย ก่อนจะเลียริมฝีปากที่แห้งผากให้ชุ่มชื้น นายอโลฮ่ากัดปากตนเองแน่นก่อนจะมองไปรอบๆ
นางฟ้า!!! นางฟ้าอยู่ไหน ส่งเสียงหน่อยยยยยยยยยย I wanna be with you~~~ เสียงทุ้มตะโกนก้องไปทั่วบริเวณ นายปาร์คที่กุมเป้าอยู่ได้ยินก็ถึงกับระเบิดหัวเราะจนน้ำตาเล็ด
โอ้ยยยยยย หวานชิบหายเลยหวะ ไอ วันนา บี วิท ยู~ แม่งไร้สาระสิ้นดี แกต้องติดแหง่กอยู่ที่นี่ไอ้ติงต๊อง! นายปาร์คลุกขึ้นยืนอีกครั้ง และใช้ความเร็วเข้ากระชากคอเสื้อของอีกฝ่าย
ปล่อยเรานะเฟ้ยไอ้ไก่ นายนี่กรรมเยอะรึไง จองเวรจองกรรมกันอยู่ได้! นายอโลฮ่าดิ้นขัดขืนและต่อยเข้าที่เบ้าตาของอีกฝ่ายเข้าเต็มๆ
โอ๊ย! นายปาร์คกุมหน้าตนเองไว้และร้องโอดโอย ร่างสูงผมทองใช้จังหวะนี้วิ่งหนีออกมา
เจ็บ...แม่งเอ้ย...โอ๊ย เสียงทุ้มร้องโอดโอยครวญครางไม่หยุดปาก เสียงแสนน่าสงสารทำให้นายอโลฮ่าต้องหมุนตัวกลับมาอีกครั้ง ร่างสูงผมทองฟูมีสีหน้ารู้สึกผิด มือหนาเอื้อมมาประคองแผ่นหลังแกร่งของนายปาร์คไว้
เจ็บรึเปล่า...เราขอโทษนะ เราไม่ได้ตั้งใจ... เสียงทุ้มเอ่ยอ่อน นายอโลฮ่าก้มลงมองใบหน้าคมอย่างเป็นห่วง แต่ใบหน้าคมของนายปาร์คเผยยิ้มร้ายก่อนหันมาต่อยนายบ๊องแก้แค้นจนล้ม
นายนี่มันโง่จริงๆเลยหวะไอ้บ๊อง โง่สุดๆ!!! เสียงทุ้มเอ่ยห้าวอย่างสะใจ ร่างสูงผมดำปรกหน้าแสยะยิ้มให้อีกฝ่าย นายอโลฮ่าสะดับหัวและลุกขึ้นยืนก่อนจะเริ่มด่าทออีกฝ่าย
เราอุตส่าห์เป็นห่วงยางนะ...นายนี่หน้าแล้งฝนไม่ตกหรือไงอ่ะ คนอะไรไม่มีน้ำใจเลย ใบหน้าคมของนายบ๊องยู่ลง ก่อนจะบ่นภาษาแปลกๆคล้ายต่างดาวเร็วๆปนภาษาอังกฤษ
นายเลิกใช้คำแปลกๆนั่นสักทีเถอะ ฟังแล้วจี๊ดประสาทชะมัด นายปาร์คขยี้ผมดำตนเองอย่างหัวเสีย
...หมอฮะ ยูชอนเขาขยับแล้ว...
...หมอ มาดูเร็ว ยูชอนเขาขยับแล้วจริงๆ...
อ๊ะ...นั่นอะไรอ่ะ Whats happen!? นายอโลฮ่าชี้ไปยังสุดทาง ความมืดว่างเปล่าปรากฏช่องทางสีขาวเล็กๆ นายปาร์คตาเบิกกว้างและยิ้มอย่างดีใจ
ทางออกนี่! เหมือนครั้งที่แล้วเลย นายปาร์คออกวิ่งด้วยความรวดเร็ว ร่างสูงผมทองได้ยินว่า ทางออก ก็รีบพุ่งตัวไปเช่นกัน ดูเหมือนนายไม่เต็มจะไวกว่า ร่างสูงผมทองฟูกำลังวิ่งแซงหน้าอีกฝ่าย นายปาร์คใช้ศอกตนเองกระแทกเข้าที่ท้องของนายอโลฮ่า
อ่อก... นายไม่เต็มถึงกับจุก ร่างสูงเซล้มแต่มือหนาคว้าชายเสื้อของนายปาร์คไว้ได้ นายบ๊องจึงออกแรงดึงให้อีกฝ่ายเซล้มลงมาพร้อมกับตน
เห้ย! ปล่อยฉันนะโว้ย นายปาร์คใช้เท้าถีบอีกฝ่ายแต่นายบ๊องที่อยู่สูงกว่ามองออกและเอี้ยวตัวหลบได้
เราไม่ยอมให้นายทำร้ายนางฟ้าของเราเด็ดขาด! นายอโลฮ่ากดอีกฝ่ายไว้ ก่อนจะใช้ความเร็วลุกขึ้นออกวิ่ง แต่นายปาร์คเองก็ไม่ยอมแพ้ เขาคว้าข้อเท้านายไม่เต็มไว้ได้และดึงสุดแรง
แว้กกกกก นายบ๊องล้มลงจนคางกระแทกพื้น นายปาร์คชิงจังหวะนั้นตะกายตัวและออกวิ่งให้ถึงสุดทาง นายอโลฮ่ารีบยันกายขึ้นมาและใช้พลังที่มีอยู่วิ่งให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
...วิ่งสิมิกกี้ อโลฮ่า...
...เราต้องไปหานางฟ้านะ...
...จะยอมให้นายหน้าไก่คนนั้นออกไปทำร้ายนางฟ้าหรอ...
ฉันไม่ให้แกหนีไปได้หรอก! นายปาร์คกระโจนคว้าแผ่นหลังแกร่งที่แซงหน้าไปได้ นายอโลฮ่าสะดุดล้มลงไปพร้อมกับนายปาร์ค ร่างสูงสองร่างสูงยื้อแย่งตะกายตัว แขนแกร่งก็ต่างยืดไปข้างหน้าเพื่อจะให้ตัวเองไปสู่ขอบทางที่ส่องสว่าง...อีกไม่กี่ก้าวก็จะถึงทางส่องแสงนั้นแล้ว...ไม่มีใครยอมใคร ร่างสูงผมทองฟูพยายามสลัดขาที่โดนเกาะกุมอยู่ให้หลุดออกไป เช่นเดียวกับนายปาร์คที่พยายามแกะมือของอีกฝ่ายที่จับแขนเขาไว้แน่น
ปล่อยฉันนะไอ้ติงต๊อง นายปาร์คตะกายตัวลุกแต่ก็ถูกอีกฝ่ายรั้งไว้
No way!!! นายอโลฮ่าเบียดตัวเองขึ้นมาแต่ก็ถูกนายปาร์คจับไว้อีกครั้ง คราวนี้ร่างสูงสองร่างแลกหมัดกันไม่หยุด ผลัดกันชก ผลัดกันขึ้นคร่อม จนสุดท้ายร่างสูงสองคนก็ม้วนกลิ้งแลกต่อยไปพร้อมกัน...
...จังหวะที่ยื้อแย่งกันอยู่นั้น ร่างสูงร่างหนึ่งออกแรงชกใบหน้าคมของอีกฝ่ายไปเต็มแรงก่อนจะกระทืบเท้าเตะใส่คางอีกฝ่าย และรีบตะกายตัวลุกขึ้นออกวิ่งเข้าไปในช่องแสงสว่างอย่างไม่คิดจะเหลียวหลังกลับมา...
.
.
.
.
.
.
.
.
หมอ! ยูชอนตื่นแล้ว เขาตื่นแล้วจริงๆ จุนซูวิ่งไปถึงห้องพักของโบอา และดึงหญิงสาวให้ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว
จริงหรอ!? โบอาวิ่งหน้าตาตื่นไปยังห้องพักของคนไข้คนสำคัญของเธอ ร่างบางรีบผลักประตูเข้าไปด้านในด้วยรอยยิ้มที่ห่างหายไปนานเผยให้เห็นเป็นครั้งแรก
ร่างสูงบนเตียงขาวสะอาดนอนแน่นิ่งไม่ไหวติ่ง ใบหน้าคมเรียบเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น นิ้วเรียวยาววางบนผืนผ้าห่มไม่มีทีท่าว่าจะขยับแต่อย่างใด จุนซูเดินเข้ามาใกล้ๆก่อนจะกุมมือหนามาแนบแก้มของตน
ยูชอนตื่นสิ... เสียงใสฟังแล้วมีชีวิตชีวาขึ้นมาก จุนซูยิ้มและซบใบหน้ากับมือหนา
ยูชอน...ยูชอน... ไร้ปฏิกริยาตอบรับ ร่างสูงยังคงนอนนิ่งไม่ขยับ มือหนาที่เคยเคลื่อนไหวกลับนิ่งไปซะเฉยๆ รอยยิ้มบนปากบางจางลงพร้อมกับแววตาใสที่ค่อยๆหมองลงทีละน้อย แพทย์หญิงมองคนไข้ของเธอก่อนจะถอนใจออกมา
จุนซู หมอว่าจุนซูคงจะเหนื่อยนะ พักผ่อนเถอะ โบอาเอ่ยช้าๆ ใบหน้าหวานหันมาจ้องหญิงสาวตาไม่กระพริบ
หมอครับ ผมเห็นจริงๆ ยูชอนเขาดึงผมไว้ จริงๆนะ เสียงเล็กเข้มขึ้นยืนยันในที่สิ่งที่ตนเห็นและสัมผัสได้ โบอาส่ายหน้าเบาๆพลางพยักเพยิดหน้าไปทางร่างสูงบนเตียงขาว
ยูชอนเขายังหลับอยู่เลย...หมอว่าจุนซูคิดไปเองมากกว่า พักผ่อนเถอะจ๊ะ โบอายิ้มบางๆก่อนจะหมุนตัวออกจากห้องไป จุนซูกัดปากตนเองแน่นก่อนจะหันมาจ้องร่างสูงและซุกหน้าลงกับอกแกร่ง
ยูชอน...ฮึก...ทำไมนายไม่ตื่น... เสียงหวานแหบพร่าและสั่นเครือ มือเรียวเล็กขยำเสื้อขาวของร่างสูงไว้แน่น ก่อนจะกำมือและทุบอกแกร่งแรงๆ
ตื่นสิ! นายให้ความหวังฉันทำไม! ขยับแล้วนี่ นายตื่นแล้วใช่ไหม! ลืมตาขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยนะนายติงต๊อง! จุนซูออกแรงทุบสองสามทีระบายความเสียใจ ก่อนจะปล่อยน้ำตาให้รินไหลไม่ขาดสาย ดวงตาเรียวจ้องใบหน้าคมด้วยความผิดหวัง
ฉันจะนับ 1 ถึง 10 ถ้ายูชอนไม่ตื่น...ฉันจะให้คนอื่นมาอยู่ข้างๆฉันแทนที่นาย ฉันรอต่อไปไม่ไหวแล้ว ฉันเหนื่อย ได้ยินไหม! นางฟ้าของนายเหนื่อย นางฟ้าจะไปจากนาย...ไปจากคนโกหก...ฮึก จุนซูกำหมัดแน่น ปากบางสั่นระริก ทั้งๆที่ใจไม่ได้อยากจะตะคอกใส่ไปแบบนั้น...แต่เขาทนต่อความปวดร้าวนี้ต่อไปไม่ไหวแล้ว...ยิ่งแสงแห่งความหวังที่ส่องประกายเมื่อครู่ถูกทำลายไปต่อหน้า ยิ่งเพิ่มความเจ็บเสียดแทงเข้าไปในอก
...นางฟ้าที่นายบอกว่างดงาม...
...เจ็บจนแทบจะกางปีกไม่ไหว...
...บอบช้ำไปทั้งกายและใจ...
1.........2.........3......... เสียงเล็กเริ่มนับถอยหลังตามที่ตนได้บอกไว้ ร่างบางมองปฏิกริยาตอบรับของร่างสูงตาไม่กระพริบ ร่างของยูชอนยังคงนอนนิ่ง มีเพียงลมหายใจแผ่วเบาเป็นเครื่องบอกว่าอีกฝ่ายยังคงมีชีวิตอยู่แม้จะริบหรี่ก็ตามที
...อย่านอนนิ่งแบบนั้นได้ไหม...
...มันกำลังฆ่าฉันทีละน้อย...
...ลมหายใจแผ่วเบาของนาย...
...มันทำให้ฉันทรมาณ...
..........5..........6.........7......... ดวงตาเรียวเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำใส แม้ใจจะรู้ว่านับเวลาถอยหลังไปมันก็เท่านั้น...แต่เขาก็หวังให้คนตรงหน้านี้ลืมตาตื่นขึ้นมายิ้มกว้างให้อย่างเก่า...
...เดิมทีฉันก็ไร้ค่าอยู่แล้ว...
...แต่พอมีนาย...ฉันถึงรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกรัก...
...รู้สึกว่าตัวเองมีค่า...
...รู้สึกดีที่สายตาของนายคอยจ้องมองฉัน...
...รู้สึกปลอดภัยทุกครั้งที่นายโอบกอด...
...รู้สึกอุ่นใจยามที่มือของนายกุมมือฉันไว้...
...ความรักที่ฉันโหยหา...ก็คือ นาย...
...ฉันรักนายนะ...ฉันรักยูชอน...
................8......................9.................. เสียงเล็กเริ่มแผ่วลงไปทุกที ตัวเลขเริ่มมีระยะห่างมากขึ้น แต่ร่างสูงก็ยังคงนอนอยู่แบบนั้น ร่างบางหลับตาแน่นก่อนจะเอ่ยตัวเลขตัวสุดท้าย
...ขอร้องล่ะ...
...ตื่นมาอยู่ข้างฉัน...
...ให้ฉันได้อยู่ข้างนาย...
...ให้ความอบอุ่นของนายได้รักษาจิตใจแหลกละเอียดนี้...
...ให้คำพูดแสนจริงใจของนายคอยปลอบประโลมยามฉันเหงา...
...ให้รอยยิ้มของนายเป็นกำลังใจยามฉันท้อแท้...
...ให้ความรักของนายได้อยู่กับฉัน...
...ตลอดไป...
10... น้ำตาใสเม็ดโตหยดลงบนมือหนา ไปเป็นตามที่ร่างเล็กคาดการณ์ไว้ นายไม่เต็มยังคงนอนนิ่งไม่ขยับ จุนซูบีบมือแกร่งไว้แน่นก่อนจะปล่อยออกมาช้าๆ
นายนี่ใจร้ายจริงๆเลยนะยูชอน... ปากบางต่อว่าแต่มือเรียวกลับเลื่อนมาลูบไรผมนุ่มของร่างสูงอย่างแผ่วเบา
เมื่อกี้ฉันนับไปแบบนั้นเองล่ะ ยังไงนายก็ไม่ตื่นอยู่ดี...ขอโทษนะที่พูดอะไรแรงๆออกไป จุนซูก้มลงหอมแก้มขาวอย่างรักใคร่ก่อนจะยืดสุดตัว
ฉันว่าฉันคงตาฝาดไปจริงๆนั่นแหละ ฉันไปล้างหน้าก่อนดีกว่า...เดี๋ยวจะมาเช็ดตัวให้นะ ปากบางเม้มแน่นก่อนจะหมุนตัวเดินไปเข้าห้องน้ำ
หมับ!
อ๊ะ! ตาเรียวเบิกกว้างเมื่อมีใครบางคนรั้งเขาไว้ สัมผัสที่ข้อมือซ้ายของตนเองทั้งอุ่นร้อนและโดนบีบแน่นราวกับว่ามันคือเรื่องจริง ใบหน้าหวานก้มนิ่งไม่กล้าหันไปมอง เพราะคิดว่าตนเองคงจะตั้งความหวังไว้สูง จนอาจจะเป็นบ้ารู้สึกไปเองก็ได้...ไม่อยากหันกลับไป หากมันไม่ใช่เรื่องจริง...
...I got you.........my angel... เสียงทุ้มแหบพร่าดังแผ่วเบาจากด้านหลัง ตาเรียวเล็กเบิกกว้างมากกว่าเดิม ร่างบางอึ้งนิ่งในสิ่งที่ได้ยิน...
...ฉันไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม...
...นั่นเสียงของนายจริงๆใช่ไหม...
...แล้วสัมผัสที่ข้อมือนี้ มันจริงใช่ไหม...
...นั่นใช่นายจริงๆใช่ไหม ยูชอน...
ใบหน้าหวานรีบหันมองร่างสูงทันที ริมฝีปากบางสั่นระริก หยาดน้ำตาไหลอาบแก้มอย่างคุมไม่อยู่เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ใบหน้าคมเผยยิ้มบางๆแม้จะยังหลับตาอยู่ มือหนาข้างซ้ายจับข้อมือบางไว้แน่นราวกับไม่อยากให้หลุดมือไปไหน ลมหายใจเข้าออกแรงกว่าเดิมจนอกแกร่งกระเพื่อมขึ้นลงเป็นจังหวะ
...เรา...ขอโทษ...นะ... เสียงทุ้มเอ่ยแหบจนแทบเหมือนไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา ริมฝีปากอิ่มคลี่ยิ้มน้อยๆคล้ายคนเคลิ้มฝัน
เราตื่น...หลังจาก 10...นางฟ้า...ยังจะ...ให้เรา... เสียงทุ้มขาดหายเป็นช่วงๆ ลมหายใจสะดุด แต่กระนั้นความอุ่นร้อนที่บีบยังข้อมือบางแน่นยังคงอยู่ไม่คลาย
...จะให้เรา...อยู่ข้างๆ...ต่อไป...ไหม.... สิ้นคำพูด ร่างเล็กก็โผเข้ากอดร่างสูงทันที พร้อมกับซุกหน้ายังบ่าแกร่งแน่น วงแขนเล็กโอบรอบคออีกฝ่ายไว้ และปล่อยโฮร้องออกมาอย่างหนักด้วยความดีใจ
ยูชอน ยูชอนจริงๆใช่ไหม...ฉันไม่ได้ฝันไป ฉันไม่ได้ตาฝาด...ยูชอนตื่นแล้วจริงๆ จุนซูซุกหน้าแน่น ความอบอุ่นคุ้นเคยค่อยๆเติมเต็มจิตใจ ความรู้สึกอุ่นสบายค่อยๆสมานแผลในจิตใจทีละน้อย
...ฉันจำได้...ฉันคุ้นเคยกับความอบอุ่นที่แผ่ซ่านนี้ดี...
...ฉันไม่ได้ฝันไป...นี่คือสัมผัสของยูชอนจริงๆ...
เราออกมาแล้ว...ขอโทษนะ...ที่ทิ้งนางฟ้าอยู่คนเดียว มือหนาเลื่อนมาลูบผมนุ่มของร่างบางอย่างอ่อนแรง เปลือกตาหนาค่อยๆปรือช้าๆ ตาคมปรับแสงอย่างยากลำบาก เพราะ ไม่ได้เห็นแสงสว่างมานาน
ช่างมันเถอะ ลืมๆไปซะ...ยูชอนตื่นแล้ว แค่ยูชอนตื่นมาอยู่กับฉัน...ฉันก็ดีใจแล้ว เสียงเล็กแหบพร่าแต่ฟังดูก็รับรู้ถึงความสุขเปี่ยมล้น วันที่เฝ้าภาวนาในที่สุดก็เป็นจริง
เราได้ยินเสียงนางฟ้ามาตลอด...แต่เราหาทางออกไม่เจอ...เราขอโทษ... จุนซูผละตัวออกมาจ้องมองร่างสูง ใบหน้าคมขาวซีดและซูบลงเล็กน้อย ดวงตาคมที่ค่อยๆปรือตื่นก็เห็นเส้นเลือดบนตาขาวชัดเจน แววตาเศร้าหมองแฝงไปด้วยความรู้สึกผิดมันทำให้ร่างบางฉีกยิ้กกว้างอย่างไม่รู้ตัว
อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ...ฉันไม่เคยโกรธนายหรอกนะ... สิ้นคำเล็ก ร่างสูงยิ้มกว้างมากกว่าเดิม รอยยิ้มที่ร่างบางแสนคิดถึงมีให้เห็นอีกครั้ง
ยูชอน...ยูชอนกลับมาอยู่ข้างๆฉัน อย่าทิ้งฉันไว้อีก ฉันเหงามาก...เหนื่อย...ตลอดเวลาที่ไม่มียูชอน นางฟ้าของนายบินไม่ไหว กางปีกไม่ได้ ดวงตาเรียวหลั่งน้ำตาอาบแก้มทั้งสองข้าง นิ้วเรียวยาวของร่างสูงค่อยๆปาดออกไปช้าๆ สัมผัสอ่อนโยนทำให้มือเล็กต้องกุมมือหนาไว้แนบแก้ม เพื่อตอกย้ำว่า นี้คือเรื่องจริง นี้คือสัมผัสของคนที่เขาเฝ้าภาวนามาตลอด
นางฟ้าคนนี้ต้องการนาย...นายคนเดียว... ฮึก...ยูชอนเท่านั้น ยูชอนคนเดียว...ฮึก ร่างเล็กสะอื้นอีกครั้ง มือหนาเลื่อนมาลูบแผ่นหลังเล็กที่สั่นสะท้านด้วยความนุ่มนวล จุนซูเขยิบตัวให้แนบชิดกับยูชอนมากขึ้น ใบหน้าหวานซุกอกแกร่งที่อบอวลไปด้วยอบอุ่นแสนคิดถึง
อื้อ เราจะไม่ไปไหนอีกแล้ว เราจะอยู่กับนางฟ้าตลอดไป เราสัญญา คราวนี้เราไม่ประตูเบอร์หกแน่นอน ยูชอนยิ้มกว้างพลางยื่นนิ้วก้อยขึ้นมา เป็นเครื่องหมายคำมั่นสัญญาว่า เขาจะอยู่กับนางฟ้าคนนี้ตลอดไป
อื้ม สัญญาแล้วนะนายบ๊อง จุนซูยกนิ้วก้อยมาเกี่ยวก่อนจะเขย่าไปมาช้าๆ พลางส่งเสียงหัวเราะให้กันและกัน เสียงเล็กใสขำขันฟังแล้วระรื่นหู ทำเอาผู้ที่ยืนอยู่นอกห้องต้องยิ้มตามไปด้วย
ยุนโฮ แจจุง หมอโบอา รวมทั้งคุณผู้ชายและคุณนายปาร์คยืนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้กัน พวกเขากำลังจะผลักประตูเข้าไปเยี่ยมเจ้าของห้องแต่ก็บังเอิญมาเจอช็อตเด็ดพอดี เลยได้แต่ยืนรอด้านนอก ไม่กล้าเข้าไปขัดขวางคู่รักหวานแหววที่กำลังประกบริมฝีปากจูบกันอยู่เนินนาน
อืม...อื้อ... เสียงหวานครางในลำคอ เมื่อลิ้นอุ่นร้อนซุกซนอยู่ในโพรงปากเล็ก ร่างสูงยกตัวขึ้นมานั่งก่อนจะปรับเอียงองศาให้สัมผัสร้อนแนบแน่นขึ้น มือหนาประคองแผ่นหลังบางไว้พร้อมทั้งโอบกระชับร่างเล็กในอ้อมกอด มือเรียวเล็กขยำเสื้อขาวของอีกฝ่ายไว้แน่น ก่อนจะปรือตามองใบหน้าคมที่ฉีกยิ้มมุมปากน้อยๆ ทันทีที่ผละออกมาจุนซูก็ตัวอ่อนพิงซบอกแกร่งทันที
ไม่ได้กินชีสของนางฟ้าตั้งนานแน่ะ...หวานเหมือนเดิมเลย เสียงทุ้มเอ่ยแนบชิดติดริมฝีปากบาง ก่อนเลื่อนริมฝีปากอิ่มกดหอมแก้มใสแรงๆ
แก้มก็นิ้มนิ่ม~ เหมือนเยลลี่เหมือนเดิม ร่างสูงโน้มหน้าผากกว้างลงมาทาบวางบนหน้ามนอย่างรักใคร่ ร่างบางหลับตาพริ้มและอมยิ้มน้อยๆอย่างสบายใจที่ได้ยินคำพูดแปลกๆของนายไม่เต็มอีกครั้ง
นายหน้าไก่เราบอกว่า นางฟ้ากับเราเป็น Lover กันหรอ? จู่ๆร่างสูงก็เอ่ยถาม ทำให้จุนซูต้องเงยหน้าขึ้นมามองอย่างสงสัย
นายไก่? เสียงใสเอ่ยเสียงสูงพร้อมกับขยับกายขึ้นคร่อมนั่งทับตักร่างสูงไว้ก่อนจะใช้วงแขนโอบรอบคอแกร่งและวางหน้าผากมนบนหน้าผากกว้าง
ฉันไม่รู้หรอกนะว่านายกำลังพูดถึงใคร... จุนซูยิ้มหวานก่อนจะใช้มือหยิกแก้มขาวของยูชอนเบาๆ
แต่ถ้าเราสองคนจะเป็นคู่รักอย่างที่ยูชอนบอก.......ฉันก็......โอเคนะ ว่าแล้วใบหน้าหวานก็ขึ้นสีแดงก่อนจะก้มงุดซุกอกแกร่งซ่อนความเขิน ยูชอนยิ้มกว้างจนตาหยีก่อนจะทิ้งตัวนอนลงบนเตียงอีกครั้ง
เฮ้อ...กว่าจะออกมาได้ เล่นเอาเหนื่อยเลย ร่างสูงเอ่ยลอยๆ ยิ่งกระตุ้นความสงสัยให้จุนซูเพิ่มขึ้น
ออกมา? ออกมาจากที่ไหนหรอยูชอน จุนซูลุกจากตัวร่างสูง เปลี่ยนมาจับผ้าขนหนูผืนเล็ก ก่อนจะชุบน้ำและบีบหมาดๆเช็ดตัวให้ยูชอน
ห้องมืดอ่ะ...เหนื่อยชะมัด นายไก่นั่นด่าเราใหญ่เลย คนอะไรไม่รู้ พิลึก ร่างสูงหลับตายิ้มเมื่อจุนซูใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดตาให้ ก่อนจะเลื่อนมาเช็ดคอแกร่งและแผ่นอกกว้าง
เขาว่าเราไม่ใช่ปาร์ค ยูชอนล่ะ ยูชอนทำหน้ายู่ ขมวดคิ้วเป็นปม ร่างบางฟังแล้วก็ยิ้มน้อยๆ
ยูชอนก็คือยูชอน...ปาร์ค ยูชอน หรือมิกกี้ อโลฮ่านะ จะเป็นคนอื่นไปได้ยังไง จุนซูนั่งลงที่ขอบเตียงก่อนจะวางผ้าขนหนูในกะละมังใบเล็ก
นั่นสิเนอะ เราก็คือปาร์ค ยูชอน จะเป็นคนอื่นไปไม่ได้ I am Micky Aloha~ เสียงทุ้มเอ่ยสูงอย่างร่าเริง บรรยาเก่าๆกลับมาเติมเต็มจิตใจน้อยๆอีกครั้ง
...จากเดิมที่เคยขาดการมีอะไรบนเตียงไม่ได้...
...ตอนนี้คงหายขาด...
...ผมเป็นโรคใหม่แทน...
...ผมขาดนายไม่เต็มคนนี้ไปไม่ได้...
.
.
.
.
.
.
.
ณ มหาวิทยาลัย SM
ช่วงเช้าของวันอังคารเต็มไปด้วยนักศึกษาเดินสวนทางบนระเบียง รอยยิ้ม เสียงพูดคุย และเสียงเฮฮามีให้ได้ยินอยู่เรื่อยๆ แม้กระทั่งในคลาสเรียนภาษาอังกฤษ กลุ่มเด็กปีสองรวมกลุ่มกันเมาท์แตกอยู่หลังห้อง
แล้วปาร์ค ยูชอนที่นอนอยู่ก็ตื่นขึ้นมาจริงๆ!!! เสียงของหัวหน้าวงเอ่ยอย่างตื่นเต้น ก่อนจะเงียบไปนานจนคนที่รอฟังลุ้นตัวโก่ง
แล้วไงวะไอ้ลีซอก เล่าต่อๆๆๆๆ เสียงของเพื่อนๆต่างเร่งเร้าให้ลีซอกเล่าตำนานของมหาลัยต่อ
ใจเย็นๆสิวะ...ยูชอนก็ตื่นขึ้นมาไง เรื่องก็จบ ลีซอกหยักคิ้วและยืดอกอย่างมั่นใจ เรียกเสียงโห่จากเพื่อนๆได้เป็นอย่างดี
แล้วมันเป็นยังไงต่อละวะ แล้วยูชอนคนไหนฟื้นอ่ะ แกอย่าทำพวกเราค้างนะเว้ย หนึ่งในเพื่อนร่วมวงเขย่าแขนลีซอกแรงๆ
เออๆก็ได้ๆ...คนที่ฟื้นขึ้นมาก็คือ... ลีซอกจะเล่าต่อแต่แล้วก็สะดุ้งเมื่อรู้สึกถึงรังสีอาฆาตจากสายตาใครบางคน นักศึกษาขาเมาท์ต่างแข็งนิ่งและค่อยๆหันมาสบตาเจ้าของรังสีน่ากลัวนั้น...
พวกเธอได้ F ชั่วโมงนี้แน่ และจะไม่มี A ฟื้นขึ้นมาให้เห็นอีกเลย เสียงเล็กของอาจารย์ประจำวิชาเอ่ยเฉียบก่อนจะหมุนตัวกลับไปประจำยังหน้าห้อง
ง่า~~~ อาจารย์อย่าใจร้ายสิคร้าบบบบบ ลีซอกรีบพุ่งมาอ้อนให้อาจารย์ประจำวิชาภาษาอังกฤษหายเคือง
ฮึ คุยกันสนุกไหม ตั้งแต่ต้นชั่วโมงแล้วนะ เตือนกี่รอบๆก็ไม่หยุดคุย เอา F ไปทั้งกลุ่มเลยก็แล้วกัน อาจารย์สะบัดหน้าไม่สนใจนักเรียนเลยแม้แต่น้อย
ไม่น้า~ อาจารย์คิม จุนซูสุดน่ารักกกกกกกก ลีซอกพยายามพูดเสียงหวานหวังให้อาจารย์ใบหน้าหวานผู้นี้ใจอ่อน
อย่ามาอ้อนเลย ฉันไม่ได้ใจดีตามฉายา นางฟ้า ที่พวกเธอเข้าใจกันหรอกนะ ร่างบางยิ้มน้อยๆก่อนจะสั่งงานและบอกเลิกคลาส ลีซอกมองแผ่นหลังบางที่ค่อยๆจากไปตาปริบๆ...ไม่เอาเอฟน้า~~~...
ร่างบางเดินถือหนังสือเล่มบางไว้ในมือ ริมฝีปากบางเผยยิ้มน้อยๆอย่างอารมณ์ดี เด็กนักศึกษาต่างก้มตัวและพูดคุยทักทายอาจารย์แสนน่ารักผู้นี้ ร่างเล็กเลี้ยวเข้าห้องพักก่อนจะวางหนังสือเรียนลงบนโต๊ะของตน กายบางเดินช้าๆและหยุดพิงผนังห้อง สายตาเรียวทอดมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างสุขใจ...
...ฮิย่ะฮ่าๆๆ วันนี้เด็กๆเล่าเรื่องของผมอีกแล้ว...เรื่องราวความรักของผมไม่ใช่ตำนานอย่างที่เด็กๆเข้าใจกันหรอกครับ...มันก็แค่เรื่องรักๆธรรมดาของผมกับนายติงต๊องไม่เต็มเต็งก็เท่านั้น...นี่ก็ผ่านไปตั้ง 4 ปีแล้ว ดูแหมือนนานเลยนะครับ แต่จริงๆแล้วมันไวเหมือนโกหกเลย...
...เอ๊ะ!...ถ้าถามว่าตอนนี้ปาร์ค ยูชอนอยู่ที่ไหน...
...เขาควรจะอยู่ข้างๆผมนี่!?...
...ฮิย่ะฮ่าๆๆๆ ไม่ห่างผมไปไหนไกลหรอกครับ...
...นั่นไง อยู่ตรงนั้น...
...ยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นเดิม...
มันคือศิลปะ!!! เสียงทุ้มเอ่ยร้องอย่างตื่นเต้นพลางยกภาพวาดของเด็กนักเรียนคนนึงขึ้นมาชื่นชม ร่างสูงใบหน้าคม ผมสีน้ำตาลเข้มฟูฟ่อง ใครเห็นก็สะดุดตากับวิธีการแต่งตัว...เสื้อแขนสั้นสีดำสนิทถูกตัดด้วยกางเกงขาสั้นสีแดง รองเท้าผ้าใบสีเหลือง แถมบนหัวมีกิ๊บหูมิกกี้เมาท์ติดไว้ด้วย
เห็นไหมๆๆๆ สีแดงนี้หมายถึงพลัง! พลังของพระอาทิตย์ที่ส่องสว่างไปทั่วท้องฟ้า แสงสีทองแห่งรุ่งอรุณทอดเป็นทางยาวทะลุผ่านฝาบ้านและแยงใส่ตาเรา!!! มันน่าอัศจรรย์จริงๆ เห็นไหมๆ ว่ารูปนี้มันมีพลังพุ่งปักกลางอกเลยนะ ร่างสูงเลียปากตัวเองช้าๆ ก่อนจะยิ้มกว้าง
น้องวาดสวยมากเลยนะ เราช๊อบชอบ เอา A ไปเลย ว่าแล้วร่างสูงก็ใช้เมจิกสีแดงเขียนอักษรภาษาอังกฤษตัวใหญ่ด้านหลังผลงาน
โอเค...การบ้านวันนี้คือ ไปวาดอะไรก็ได้ที่ชอบ จะวาดใส่กระดาษ ใส่ผ้าใบ วาดบนเขียง สากกระเบือยันเรือรบ เรือใบ เรือแจว ไปจนถึงเรือสำเภาเลยก็ดี วาดใส่อะไรก็ได้ที่มันแนวๆ เอามันส์ๆเลยนะ ลงสีตามใจชอบ จะใช้ดินสอ ปากกา สีน้ำ สีไม้ หรือจะเอาสีถ่านรวมกับสีน้ำมันก็ได้ถ้าใครแม่งเทพ เป็น God ลงมาเกิด เสียงทุ้มเอ่ยอย่างใจดี ใบหน้าคมก้มลงมองนาฬิกาสีเขียวสะท้อนแสงของตัวเอง
Oh my God~~~ จะเที่ยงแล้ว เลิกเรียนๆๆๆๆ เราจะพานางฟ้าไปกินข้าวเที่ยง ร่างสูงรีบคว้าเป้เน่าๆของตนขึ้นสะพาย และปล่อยเลิกคลาส
อาจารย์ปาร์คกี้ฮะ ลงสีโปสเตอร์ยังไงมันถึงจะเนียนๆครับ เสียงเด็กนักเรียนเอ่ยอย่างเป็นกันเอง ร่างสูงเจ้าของชื่อทำตาโต
ง่ายจะตาย ก็แค่ผสมสีให้มันข้นๆเหมือนน้ำขาวขุ่นจิ เสียงทุ้มเอ่ยตอบเร็วๆก่อนจะรีบโบกมือลานักเรียนในคลาสของตน...คำตอบแสนล่อแหลมทำเอาเด็กๆยืนนิ่ง อึ้ง ทึ่ง ตาค้าง...อาจารย์พูดอะไรออกมา รู้ตัวบ้างไหมเนี้ย!?
เจอกันคาบหน้าเน้อ~ อย่าลืมการบ้านอ่า เอามันส์ๆเลยนะ ถ้าน้องๆไม่เข้าใจอะไร ถามเราได้หลังพักเที่ยงน้า เราคงอยู่แถวๆห้องพักนางฟ้าอ่า ร่างสูงตะโกนบอกก่อนจะรีบวิ่งไปตามทางกรวดด้วยท่าทีรีบร้อน เรียกเสียงหัวเราะจากเด็กศิลปกรรมได้เป็นอย่างดี
อาจารย์ปาร์คนี้ตลกชะมัด...แต่ก็น่ารักดีนะ เสียงเด็กสาวคนนึงเอ่ย พร้อมกันทุกคนที่พยักหน้าเห็นด้วย
คิม จุนซูยืนรับลมอยู่ข้างหน้าต่าง ใบหน้าหวานน่ารักยื่นออกไปสูดดมกลิ่นหญ้าใหม่ ลมเย็นสบายพัดเบาๆให้ปลายผมพลิ้วสวย ตาเรียวเบิกกว้างช้าๆ พลางนึกถึงนายอโลฮ่าว่าทำไมถึงมาหาช้านัก แต่แล้วก็หยุดความคิดเมื่อครู่เมื่อสายตาเล็กปะทะกับร่างสูงที่วิ่งผ่านสนามหญ้าด้วยความเร็วสูง
...โอ๊ะ วิ่งหน้าตั้งมาเชียว...อาจารย์ปาร์ค หรือที่เด็กๆเรียกกันว่า ปาร์คกี้ หรืออะไรก็แล้วแต่ที่เด็กๆจะสรรค์คำเรียก เขาคนนั้นก็คือนายปาร์ค ยูชอนนั่นแหละครับ...นายมิกกี้ อโลฮ่าของผม...
นางฟ้า~~~ หิวอ่ะยาง~~~ กินข้าวร้านพ่อเราไหม เสียงทุ้มเอ่ยใสพร้อมกับหัวฟูของร่างสูงโผล่ขึ้นมาทางหน้าต่างที่จุนซูยืนพิงอยู่
หิวสิ นึกว่ายูชอนจะสอนเพลินซะอีก เห็นโม้กับเด็กๆอยู่ตั้งนานสองนาน ร่างบางยิ้มกว้างก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาคุยให้ถนัด
ไม่ได้โม้~ สอนอยู่น้า วันนี้ลมเย็นดี เลยพาน้องๆมาวาดรูปแถวๆบึงอ่ะ ยูชอนยิ้มกว้างจนตาหยี ก่อนจะค้นหาอะไรบางอย่างในเป้เน่าๆของตน
อ่ะนี่...เราซื้อมาเมื่อวานอ่ะ มือหนาชูสร้อยสีเงินให้ร่างเล็กได้เห็นชัดๆ จุนซูยิ้มกว้างก่อนจะโน้มคอขาวลงมาให้ร่างสูงได้คล้องสร้อยได้ถนัด ยูชอนยิ้มกว้างเมื่อเครื่องประดับสีเงินส่องประกายวาววับอยู่ตรงหน้า
เหมาะกับนางฟ้ามากเลยนะ ใส่แล้วส๊วยสวย เหมือนนางงามกาเลกซี่ทางช้างเผือก ขนาดนาตาลี เกลโบวายังเทียบไม่ติดเลยนะเนี้ย ยูชอนลูบเบาๆยังจี้เงินสวย...ปีกนกข้างนึงส่องประกายน่าจับจ้อง จุนซูอมยิ้มรู้ถึงความหมายแฝงของสร้อยเส้นนี้ดี
มันมีแค่ปีกเดียวเองนะ...ฉันบินไม่ขึ้นหรอก นิ้วเรียวเล็กลูบๆคลำๆที่จี้เงิน ปากบางยิ้มกว้างอย่างถูกใจ...ยูชอนรสนิยมดีเหมือนกันแหะ ยกเว้นการแต่งตัวนะ...
ใครว่ามีข้างเดียวอ่ะ...นี่ไง... ยูชอนแหวกคอเสื้อลึกลงมาจนเห็นสร้อยสีเงินในแบบเดียวกัน ปีกนกในลักษณะเดียวกันแต่เป็นอีกด้านหนึ่ง สีเงินส่องประกายโดดเด่นไม่แพ้กับของร่างบาง จุนซูเผยยิ้มกว้างพลางถอยตัวหนีเล็กน้อย เมื่อร่างสูงใช้แขนยันตัวขึ้นมานั่งบนขอบหน้าต่าง
ใครว่านางฟ้าบินคนเดียวอ่ะ กระพือปีกคนเดียวเหงาแย่เลยเนอะ ยูชอนยิ้มร่าพลางโน้มใบหน้าคมใกล้อีกฝ่าย จนลมหายใจอุ่นร้อนสัมผัสแก้มใส เสียงนุ่มทุ้มกระซิบติดใบหูเล็ก
ให้เราช่วยบินนะ บินไปบนท้องฟ้าด้วยกัน ร่างสูงฉวยหอมแก้มนิ่มฟอดใหญ่ก่อนจะให้หน้าผากกว้างแนบชิดกับหน้าผากมน ร่างเล็กเขยิบกายเข้ามากอดเอวหนาของร่างสูง ใบหน้าหวานซุกลงกับบ่าแกร่งอย่างสุขใจ
อื้อ...เราจะบินไปด้วยกัน... เสียงเล็กเอ่ยแผ่วคลอเบาๆ สายลมอุ่นพัดคลอเคลียปลายผมนุ่ม เศษใบไม้แห้งปลิวมาติดยังเส้นผมน้ำตาลแดงของร่างเล็ก ยูชอนคลี่ยิ้มบางๆก่อนจะยกมือขึ้นปัดเศษใบไม้ออกไปอย่างนุ่มนวล
หิวแล้ว ไปกินข้าวกัน ร่างเล็กผลักแผ่นหลังแกร่งอย่างหมั่นเขี้ยวโดยที่ร่างสูงไม่ทันตั้งตัว ยูชอนร่วงจากขอบหน้าต่างแต่ก็สามารถลงสู่พื้นได้อย่างสวยงาม ร่างสูงอ้าแขนกว้างรับร่างบางที่กระโดดลงมาจากทางหน้าต่างก่อนจะเดินจูงมือไปทานข้าวกลางวันด้วยกัน
.
.
.
.
นางฟ้า...เห็นขวดสีเรามะ ร่างสูงเดินวนไปเวียนมา มือหนาเปิดปิดตู้ซ้ำไปซ้ำมา และก้มๆเงยๆหากล่องใส่ขวดสีของตนเอง จุนซูนั่งดูทีวีที่โซฟาก็ละสายตามาช้าๆ
อยู่แถวๆนั้นแหละยูชอน ใช้แล้วก็ไม่เก็บ หัด clean your room ซะบ้าง ร่างบางลุกขึ้นจากโซฟา และช่วยอีกฝ่ายหากล่องสี
ยูชอนและจุนซูย้ายมาอยู่ห้องคอนโดด้วยกัน แรกๆที่พักอาศัยก็สะอาดสะอ้านกว้างน่าอยู่ แต่ไปๆมาๆเริ่มรกขึ้นทีละน้อย จุนซูเข้าใจดี ว่าอาชีพจิตรกรมันต้องมีอุปกรณ์ศิลปะมันเยอะ ไหนจะขวดสี พู่กัน กระดาน ขาตั้ง และอะไรต่อมิอะไรเยอะแยะวางไว้เต็มไปหมด แต่นายไม่เต็มนั้นแหละตัวดี ชอบทำห้องรก มีอะไรก็วางทิ้งไว้ไม่เคยเก็บ แถมชอบลืมอีกต่างหากว่าเอาไปวางไว้ที่ไหน
เจอแล้วยูชอน จุนซูก้มตัวลงเอื้อมมือหยิบกล่องสีที่ซ่อนอยู่หลังตู้ไม้...มันเข้าไปอยู่ตรงนั้นได้ยังไง...
โอ้วววววว เจอแร้ววววววว ถ้ามันหายไปเราต้องร้องไห้ crying ขี้มูกโป่ง น้ำลายไหล น้ำหูย้อย น้ำตาเล็ดไปหลายวันแน่ๆ ยูชอนยิ้มกว้างและถือกล่องไปวางไว้ข้างๆขาตั้ง ก่อนจะเลือกหาขวดสีที่ต้องการมาบีบใส่จานสี และเริ่มลงมือแต่งแต้มผ้าใบสีขาวสะอาดตาให้มีสีสันสวยงาม ร่างบางส่ายหน้าอย่างระอาช้าๆ เขาไม่แปลกใจเลยถ้ากล่องใส่สีจะหายไปแล้วยูชอนจะร้องไห้ ก็เพราะว่ามันแพงน่ะสิ! อุปกรณ์ศิลปะของนายบ๊องแต่ละชิ้นล้วนอิมพอร์ตมาทั้งนั้น และราคาก็ไม่ใช่น้อยๆเลย เขาเห็นยูชอนควักเงินจ่ายตังซื้ออุปกรณ์ศิลปะทีไร ต้องอ้าปากค้างทุกที
นางฟ้า อาจารย์ลีติเราเรื่องเสื้ออ่ะ...เสื้อเราไม่สวยหรอ ยูชอนลงสีไปก็เอ่ยถามไป สายตาคมยังคงจับจ้องไปที่รูปวาดที่ค่อยๆปรากฏภาพขึ้นมาทีละน้อย
สวย...แต่คงไม่เหมาะไปสอนหนังสือเท่าไรหรอก จุนซูลอบขำน้อยๆกับการแต่งตัวของคนรัก...ได้ใจทุกวัน...
Yeah~ เราก็ว่าเท่ดีออก อาจารย์ลีตาต่ำ คนแก่ก็เงี้ยอ่ะเนอะ ร่างสูงวาดไปก็โยกหัวไป ใบหน้าหวานเผยยิ้มกว้างก่อนจะเดินเข้าไปกอดแผ่นหลังแกร่ง
วาดอะไรอยู่น่ะ? เสียงเล็กเอ่ยถามอย่างแผ่วเบา ดวงหน้าเล็กแนบชิดกับหลังกว้างของร่างสูงจนได้กลิ่นกายของยูชอน วงแขนเล็กโอบรอบเอวหนาแน่น
นางฟ้าอ่ะแหละ...แบบซูมๆ ดูมๆ ดุ่มมาจาเล่ ดูมมาจาเล้~~~ ยูชอนหันมายิ้มกว้างก่อนจะตวัดพู่กันอย่างชำนาญ รูปใบหน้าหวานแบบหันเอียงถูกตัดไปส่วนนึง ค่อยๆปรากฏทีละน้อย...แม้จะไม่ได้วาดเต็มทั้งใบหน้า แต่ก็ออกมาสวยและดูน่าสนใจมากทีเดียว
ยูชอน...จัดห้องกันนะ จุนซูเอ่ยเบาๆ ใบหน้าหวานก้มงุดไม่กล้าสบตาคม ร่างสูงชะงักมือก่อนจะหันมามองร่างเล็กที่เกาะหลังเขาแน่น นายอโลฮ่าเข้าใจความหมายของคำเป็นอย่างดี
นางฟ้าอึดอัดหรอ เสียงทุ้มถามกลับ ก่อนจะวางพู่กันและจานสีลงเมื่อใบหน้าหวานพนักหน้าตอบรับกับคำศัพท์ที่เข้าใจกันแค่สองคน
ให้เราช่วยนะ... ร่างสูงพลิกกายเข้ามาประกบจูบปากบางอย่างแผ่วเบาแต่กลับอัดแน่นไปด้วยความรู้สึก เรียวลิ้นอุ่นร้อนเข้าแทรกโพรงปากเล็กอย่างชำนาญ ร่างสูงยังมีการหยอกล้อตามซี่ฟันและเพดานปากให้ร่างบางสะท้านเล่น หนำซ้ำริมฝีปากร้อนแรงยังบดขยี้ปากบางจนร่างเล็กแทบกระอัก จูบเนิบนาบค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อน มือเรียวขยำเสื้อนอนสีสดลายการ์ตูนของร่างสูงแน่นเพื่อพยุงกายที่ค่อยๆละลายให้ยืนหยัดอยู่ได้
...ใครว่าผมหายสนิทจากโรคบนเตียงกันล่ะ...
...ผมเคยบอกแล้วใช่ไหมว่าผมน่ะ...
...ขาดยูชอนไปไม่ได้...
...แล้วตอนนี้...
...ผมก็ขาดรสรักของยูชอนไปไม่ได้เช่นกัน...
ยะ...ยูชอน...ฉะ...ฉันยืนไม่ไหวแล้วล่ะ ร่างบางเอ่ยเสียงแหบพร่าพลางกอดคอร่างสูงเอาไว้แน่น ลีลาการจูบแสนร้อนแรงของยูชอนทำเอาจุนซูอ่อนระทวย แขนแกร่งยกร่างเล็กลอยหวือก่อนจะค่อยๆบรรจงวางบนโซฟานุ่มและประกบจูบอีกครั้ง
จัดห้องตรงนี้ถนัดอ่ะเปล่า...หรือจะไปที่เตียง เสียงทุ้มเอ่ยคลอเคลียใบหูเล็ก จุนซูปรือตาพยักหน้าตอบไปส่งๆอย่างไม่มีสติ เพราะ สมองตอนนี้ขาวโพลนไม่รับรู้อะไรอีกแล้ว
จัดห้องตรงนี้เลยก็ได้... เสียงเล็กพร่าฟังดูเซ็กซี่ กายบางยกสูงให้ส่วนกลางลำตัวได้แนบชิดกับสะโพกหนา ยูชอนขบงับใบหูเล็กพลางเลียตามขอบหูให้จั๊กจี้เล่น
จั๊กจี้นะยูชอน จุนซูหดคอเมื่อลิ้นร้อนเอาแต่หยอกล้อที่ใบหู ร่างสูงหัวเราะเบาๆพลางใช้มือลูบไล้ไปทั่วกายเล็กอย่างซุกซน ก่อนจะมาหยุดที่สะโพกนิ่มและบีบอย่างสนุกมือ
อื้อ...ยูชอน เสียงครางใสดังก้องเมื่อร่างสูงค่อยๆแกะเสื้อนอนตัวบางของจุนซูออกไป ใบหน้าคมโน้มลงขบเม้มยังยอดอกสีอ่อน ลิ้นอุ่นตวัดเลียและขบเม้มไปพร้อมๆกับปลายนิ้วที่คอยบีบคลึงยอดอกอีกข้าง เสียงครางหวานดังเป็นระยะอย่างห้ามไม่อยู่ จุนซูเชิดหน้าแอ่นอกสูงหลับตาพริ้มอย่างสุขสม มือเล็กขยุ้มกลุ่มผมสีน้ำตาลของร่างสูงระบายความเสียว ยูชอนจูบไปทั่วแผ่นอกบางพร้อมทิ้งรอยรักสีอ่อนไว้ ก่อนจะเงยใบหน้าคมมองร่างเล็กในอ้อมกอดของตน
ยูชอน เมื่อคนรักหยุดการกระทำไปชั่วครู่ จุนซูจึงปรือตามองอีกฝ่ายด้วยความงุนงง แต่แล้วก็รีบเสหันไปอีกทาง เมื่อปะทะกับสายตาคมที่กำลังจ้องมองตนเองด้วยแววตาที่ต่างออกไป
นางฟ้า...เรารักนางฟ้านะ เสียงทุ้มเอ่ยแนบชิดติดริมฝีปากบาง เรียวลิ้นอุ่นเลียแผ่วเบาที่มุมปากสีเชอรี่อย่างอ่อนโยน จมูกโด่งรั้นไถไปมากับจมูกเล็กเบาๆอย่างรักใคร่
รักยูชอนเหมือนกัน...รักตาบ๊องที่สุดเลย วงแขนเล็กโอบรอบคอแกร่งพร้อมกับส่งยิ้มอย่างยั่วยวน ผิดกับอีกฝ่ายที่ยิ้มกว้างจนแก้มปริ
รักฉันก็จัดห้องแรงๆนะยูชอน ปากบางเผยยิ้มมุมปากอย่างเร้าอารมณ์ มือเล็กลูบไล้แผ่นอกแกร่งเบาๆพลางแกะกระดุมเสื้อนอนลายการ์ตูน ไม่ช้าเสื้อนอนของร่างสูงก็ถูกมือเล็กโยนทิ้งไป ร่างสูงโน้มหน้าลงมาลากลิ้นยาวตั้งแต่แผ่นอกบางไปจนถึงท้องน้อย มือหนาค่อยๆถอดกางเกงนอนของร่างบางออกไปพร้อมๆกับชั้นใน
อะอื้อ...ยูชอน... จุนซูสะบัดหน้าไปมา สะโพกอิ่มยกสูงรับโพรงปากอุ่นที่กำลังครอบครองแกนกายเล็กของตนไว้ เสียงเล็กครางหวานดังมากกว่าเดิม เมื่อร่างสูงเอาแต่ดูดเม้มส่วนปลาย ทั้งยังขยับศีรษะเป็นจังหวะสร้างความเสียวซ่านให้ร่างบางเป็นอย่างดี
ยะ...ยูชอน ฉันจะไม่ไหวแล้วนะ...รีบๆจัดห้องเถอะ จุนซูเอ่ยปากเร่งเร้า เพราะ เขาต้องการอีกฝ่ายเข้ามาเติมเต็มใจจะขาด แต่นายอโลฮ่ากลับเร่งจังหวะมากขึ้น ทำเอาร่างบางหวีดร้องด้วยความเสียว
อ้า! ยูชอน...แบบนั้นมันจะ... สองมือเล็กยึดศีรษะร่างสูงเป็นที่ตั้ง ขาเรียวเล็กอ้ากว้างด้วยแรงอารมณ์ที่ฉุดรั้งไม่อยู่ สะโพกอิ่มส่ายรับอย่างคุมไม่ได้อีกต่อไป
รสรักของนายไม่เต็มเป็นแบบนี้...มักทำอะไรตามใจชอบ แถมยังแกล้งทำตรงข้ามกับสิ่งที่ร่างเล็กร้องขอ จนร่างบางอดสงสัยไม่ได้ว่า คนรักของเขาคิดว่าการกระชับสัมพันธ์ด้วยกายแบบนี้ จะเป็นหนึ่งในเกมส์ของยูชอนรึเปล่า เพราะนายบ๊องคนนี้ชอบทรมานไม่ให้เขาได้ปลดปล่อยตามที่ตนต้องการ ทั้งยังชอบเอ่ยปากพูดวิธีการแปลกๆที่ต้องให้เขินอายอยู่บ่อยๆ แม้ว่าร่างสูงจะไม่รู้ตัวก็ตามที...
ยูชอนมีลีลาการจัดห้องไม่ซ้ำแบบใคร...ทั้งอบอุ่น นุ่มนวล อ่อนโยนและขี้เล่นจนร่างบางตามไม่ทัน แต่ในขณะเดียวกันก็เสียวซ่าน เร้าร้อนจนจุนซูต้องจมดิ่งไปกับสัมผัสของร่างสูง
อื้อ...ยูชอน กายเล็กบิดไปมาเมื่อจู่ๆร่างสูงก็ผละออกมาจากส่วนนั้นทั้งๆที่มันก็ใกล้จะถึงจุดหมายเต็มทีแล้ว นายอโลฮ่าอมยิ้มพลางจูบเบาๆบนหน้าผากมน มือหนาลูบไปมาตั้งแต่สะโพกมนและไล้เข้าไปยังต้นขาขาวด้านในเพิ่มอารมณ์ร้อนแรงและความต้องการแก่ร่างเล็ก จุนซูเริ่มทนไม่ไหวเป็นฝ่ายจูบระบายความเสียวซ่านแก่ยูชอนซะเอง แต่ใบหน้าคมก็แกล้งทำเขยิบหนีและสลับจูบหนักๆจนริมฝีปากบางบวมช้ำ นิ้วแกร่งเริ่มขยับลงต่ำก่อนจะสอดสำรวจภายในที่ชุ่มช่ำไปด้วยความต้องการของร่างบาง
อ๊า...ยูชอน... เสียงหวานครางอย่างพอใจ นิ้วที่สอดใส่เข้ามาทำให้เขารู้สึกดี แต่มันก็ยังไม่พอกับความต้องการที่ตอนนี้พุ่งสูงไปถึงไหนต่อไหน...ต้องการอะไรที่มันมากกว่านี้...
ห้องแฉะจังเลย...แบบนี้ต้องถูพื้นแล้วนะ เสียงทุ้มเอ่ยหยอกล้อตามนิสัยขี้เล่นของเจ้าตัว ใบหน้าหวานซับสีเลือดเพิ่มขึ้น จุนซูทุบอกแกร่งด้วยความเขินอาย
บะ...บ้า พูดอะไรน่ะ...เอาของยูชอนเข้ามาสักทีสิ ฉันจะไม่ไหวแล้วนะ เสียงหวานเอ่ยร้องเสียงแหบพร่า ปลายนิ้วเล็กลูบไล้ริมฝีปากอิ่มด้วยความหลงใหล
ของเรา?...อะไรคือของของเรา ยูชอนยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะขบงับใบหูเล็กเบาๆ จุนซูจิ๊ปากเบาๆที่คนรักชอบกลั่นแกล้งเขาเรื่อย...ยิ่งนับวัน นายอโลฮ่าก็ยิ่งเจ้าเล่ห์แบบน่ารักๆ แต่สำหรับจุนซูแล้ว มันยิ่งเพิ่มเสน่ห์ให้กับยูชอนมากยิ่งขึ้น
ยูชอนอย่าแกล้งฉันสิ...รู้ดีอยู่แล้วนี่ว่าฉันหมายถึงอะไร มือเล็กลูบไล้ยังเป้ากางเกงคับแน่นของร่างสูง ปากบางจุดยิ้มน้อยๆเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายก็เริ่มที่จะไม่ไหวแล้วเช่นกัน
ไม่รู้~ นางฟ้าพูดเรื่องอะไรน่ะ I dont understand~ เสียงทุ้มเอ่ยสูงจนร่างเล็กต้องรัวทุบอกแกร่งด้วยความหมั่นไส้
อย่าแกล้งฉันนะยูชอน...มิกกี้น้อยน่ะ มิกกี้น้อย ใบหน้าก้มงุดเมื่อพูดความต้องการของตัวเองออกไป ริมฝีปากอิ่มคลี่ยิ้มและกดหอมแก้มใสแรงๆ
บอกเร็วๆตั้งแต่แรกก็สิ้นเรื่อง เราปวดนิ่วมาตั้งนานแล้วน้า สิ้นคำร่างสูงก็ดึงนิ้วออกจากช่องทางทันที ก่อนจะแทนที่ด้วยสิ่งที่ใหญ่โตกว่านั้น
อ๊ะ....ฮ้า จุนซูหลับตาแน่น รู้สึกคับแน่นและจุกไปทั่วท้องน้อย พร้อมๆกับความรู้สึกดีและถูกเติมเต็ม เสียงหวานหวีดร้องเบาๆอย่างไม่ทันตั้งตัวเมื่อร่างสูงที่โอบกอดกระแทกกายเข้ามาจนสุดและดึงตัวออกไปจนแทบจะหลุดจากช่องทาง วงแขนเล็กโอบรอบแผ่นหลังกว้างเป็นหลักยึด ขาเรียวเล็กก็โอบรอบเอวหนาให้แนบชิดมากขึ้น
นะ...นางฟ้า...อื้ม เสียงทุ้มครางต่ำ มือหนาจับประคองแผ่นหลังบางไว้ด้วยมือแกร่งข้างนึง ส่วนข้างที่เหลือก็ช่วยปรนเปรอส่วนหน้าที่สั่นระริกของร่างเล็ก เสียงหวานและเสียงทุ้มแข่งกันร้องครางดังไปทั่วห้องจนแยกไม่ออกว่าใครเป็นใคร ร่างสองร่างขยับจังหวะรักเข้าหากันเป็นอย่างดี
อ้ายูชอน ยูชอน...ยะ...ชอน..ฮ้า~ เสียงเล็กครวญครางเสียงดังไม่หยุดปาก เมื่อช่วงล่างถูกชำเราอย่างหนัก ทั้งเร็วและแรงจนกายบางตัวโยนไปตามแรงกระแทก ซ้ำร่างสูงยังรู้ดีว่าจุดไหนนางฟ้าของเขารู้สึกดีเป็นพิเศษ ยูชอนก็คอยอัดแรงสัมผัสจุดนั้นอยู่บ่อยครั้ง
แม้ว่าจะเคยถ่ายทอดความรักทางกายเช่นนี้มาหลายต่อหลายครั้ง แต่ทุกครั้งยูชอนก็ตอบสนองความต้องการของจุนซูที่มีต้องการไม่มีที่สิ้นสุดได้เป็นอย่างดี ทั้งความอบอุ่น นุ่มนวล อ่อนโยน รวมทั้งความเร่าร้อนและมีลีลาเด็ดจนถึงใจร่างบาง แถมนายบ๊องเก่งขึ้นทุกครั้งที่จัดห้องด้วยกัน แต่เหนือสิ่งอื่นใดแล้ว
...จุนซูก็ได้รับความรักจากยูชอนอย่างไม่มีวันที่สิ้นสุด...
อื้อ....อ้า...ยูชอน ร่างบางหวีดร้องสูงเป็นครั้งสุดท้ายพร้อมกับปลดปล่อยเต็มมือหนา เช่นเดียวกับร่างสูงที่ฉีดพ่นความรู้สึกมากมายให้ไหลเวียนในกายบาง จนคราบความใคร่ไหลย้อนเปรอะต้นขาขาว
I love you, my angel เสียงทุ้มเอ่ยอย่างอ่อนโยนข้างริมหูเล็ก จุนซูหลับตาพริ้มยิ้มหวานก่อนจะทิ้งแผ่นหลังบางให้นอนราบไปกับโซฟานุ่มและออกแรงดึงให้ร่างสูงนอนบนอกของตน
รักยูชอน เสียงเล็กเปล่งอย่างเหนื่อยอ่อน ยูชอนยิ้มกว้างและก้มลงจูบยังอกบางข้างซ้าย ก่อนจะถอนกายออกมาและลุกขึ้นช้อนตัวนางฟ้าในดวงใจขึ้นแนบอก ร่างสูงส่งร่างบางถึงเตียงก่อนจะปีนขึ้นไปนอนข้างๆ
Have a sweet dream, good night na~ นายอโลฮ่าโน้มใบหน้าจูบไรผมนุ่มก่อนจะโอบเอวบางให้เข้ามาแนบชิดกายแกร่ง จุนซูเขยิบซุกยูชอนแน่นและกอดตอบรับอย่างอุ่นใจ ความอุ่นสบายที่อบอวลกล่อมให้ร่างสองร่างเข้าสู่ฝันหวานไปพร้อมกัน
.
.
.
.
ทุกๆเช้า นักศึกษา คณาจารย์รวมทั้งบุคลากรในมหาวิทยาลัย SM จะต้องเห็นร่างสูงใบหน้าคมในชุดประหลาดๆขี่จักรยานสีม่วงสะท้อนแสง หากมองเลยไปอีกหน่อย ก็จะพบผู้ที่นั่งซ่อนท้ายเกาะแผ่นหลังกว้างแน่น และคนๆนั้นจะเป็นใครไปไม่ได้ นอกจากร่างบางใบหน้าหวานเจ้าของฉายา อดีตเทวดาแห่งศิลปศาสตร์ สองคนนี้ไปไหนก็ไปด้วยกัน มาด้วยกัน กลับด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน อาจถือได้ว่า
...ที่ไหนมีนางฟ้าคิม จุนซู...ที่นั้นก็จะมีนายไม่เต็มปาร์ค ยูชอนอยู่ด้วยเสมอ...
บนกิ่งต้นไม้ใหญ่ปรากฏร่างสองร่างนั่งพิงซบกันอยู่ ต้นไม้แห่งความทรงจำที่มีแต่นายไม่เต็มและนางฟ้าเท่านั้นที่รู้จัก ร่างสูงยิ้มกว้างพลางชี้พระอาทิตย์สีส้มที่ค่อยๆหายลับขอบฟ้า ร่างบางยิ้มอย่างสุขใจพลางกวาดสายตามองไปทั่วเมืองใหญ่
ลูกไฟยักษ์จะไปนอนแล้ว เสียงทุ้มเอ่ยอย่างตื่นเต้น เส้นแสงสีส้มแดงเป็นรอยทางประดับลนฟ้าอย่างสวมงาม
สวยจังเลย...เหมือนเมืองทั้งเมืองมีออร่าสีส้มเลยนะ จุนซูบอกในสิ่งที่ตนเห็น
อื้อ เหมือนโซลโดนอบในเตาไมโครเวฟ...อร่อยแน่เลยอ่ะ กรั่กๆๆๆๆ ยูชอนหัวเราะร่า คำพูดแปลกๆทำเอาจุนซูต้องส่ายหน้า
ยูชอน...วันนี้ก็ผ่านไปอีกแล้วนึงแล้วนะ เวลาผ่านไปเร็วจริงๆ เสียงใสเอ่ยแผ่วอย่างสบายใจ หัวกลมพิงซบกับหัวไหล่แกร่งขาว ขาเล็กแกว่งไปมาบนอากาศ นิ้วเรียวลูบจี้เงินบนคอบางอย่างเพลินมือ
...Time pass by...but I'll never left you... เสียงทุ้มเอ่ยให้ลอยไปในอากาศ ริมฝีปากอิ่มคลี่ยิ้มกว้าง แววตาคมสอดประสานมองดวงตาเรียวอย่างลึกซึ้ง ก่อนจะค่อยๆโน้มใบหน้าลงมาทาบทับกลีบปากบางอย่างมีความหมาย
นั่นสินะ...ปล่อยให้เวลามันผ่านไป...แต่เราสองคนก็ยังคงอยู่ด้วยกัน เสียงเล็กเอ่ยติดกลีบปากอิ่ม ร่างบางเผยยิ้มกว้างก่อนจะซุกใบหน้าหวานกับอกแกร่งอย่างที่ตนชอบ ยูชอนหลับตาวางใบหน้าลงบนผมนุ่มก่อนจะใช้แขนแกร่งโอบเอวบางให้เข้ามาแนบชิด เสียงเล็กใสราวระฆังแก้วเอ่ยเอื้อนบทเพลงแสนหวานให้ล่องลอยไปตามสายลมด้วยความสุขใจ
ห่างกันไกลสุดฟ้า แต่ก็มาได้พบ
คนๆนึงที่ใจตรงกัน ทำให้มีวันนี้
อยากให้เธอได้รู้ เธอคือคนที่แสนดี
อยากมีเธอทุกวินาที เธอคือคนที่สำคัญ
I'll be with you forever จะรักเธอตลอดไป
ไม่ว่าผ่านฝนร้อนหนาวเท่าไหร่ จะเดินไปด้วยกัน
We will be together จะมีแค่เธอคนเดียวเท่านั้น
จากวันนี้ไปถึงทุกวัน จะมีกันตลอดไป
When you are come to my life.
You teach the meaning our love life.
I can explain the way I feel,
cause know you here by my side.
My dream to hope stay like come true.
But know the hope love late without you.
Losting love my heart to you.
I'll be with you all my life.
ทุกเวลาที่ฉันมีเธอ เหมือนฉันมีทุกสิ่ง
เพราะเธอมีความรักแท้จริง ที่ฉันไม่เคย ได้เจอจากใคร
I'll be with you forever จะรักเธอตลอดไป
ไม่ว่าผ่านฝนร้อนหนาวเท่าไหร่ จะเดินไปด้วยกัน
We will be together จะมีแค่เธอคนเดียวเท่านั้น
จากวันนี้ไปถึงทุกวัน จะมีกันตลอดไป
Credit : มีกันตลอดไป --- แอมมารี
End
