Title: วันหยุดกับนายไม่เต็ม
Author:Koekun
Couple: Yoosu
----------------------------------------------------------------------------------------------
...วันหยุดนี้คุณไปเที่ยวไหนกันอ่ะ?...
...แถวๆคนเยอะๆป่ะ? เดินยั้วเยี๊ยะเบียดเสียดเหมือนมด ที่เย็นๆรวมของแพงๆวางขาย...
...หรือจะเป็นแหล่งธรรมชาติอย่างน้ำใสๆ ทรายขาวๆ ต้นไม้เยอะๆ?...
...งืมๆ น่าสนๆ แต่สำหรับเรา...
...เราไป...
.
.
.
.
...วันหยุดนี้คุณไปเที่ยวกับใคร?...
...ครอบครัว เพื่อนฝูง หรือคนรัก?...
...ก็ดีเหมือนกันนะ...
...แต่ผม...
...ผมไปกับ...
.
.
.
.
ร่างบางใบหน้าหวานนั่งลุ้นจนตัวโก่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ใจดวงน้อยเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะด้วยความตื่นเต้น เพราะ วันนี้เกรดของเทอม 1 ออกแล้ว!!! จุนซูกัดริมฝีปากบางของตนเองแน่นขณะที่เวปมหาลัยโหลดอย่างอืดอาด
ช้าจัง เสียงใสเอ่ยบ่นเบาๆ นิ้วเรียวกดรีเฟชหลายครั้ง เวปก็ไม่ขึ้นสักที
โอ้ยยย เวปอย่าล้มนะ ร่างบางภาวนาในใจ ก่อนจะตาเบิกกว้างเมื่อเวปบอกคะแนนค่อยๆปรากฏทีละนิด
...ตุบๆ ตุบๆ ตุบๆ...
เสียงหัวใจเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมาด้านนอก ร่างบางหลับตาแน่นก่อนจะค่อยๆลืมตาเปิดดูช้าๆ
คิม จุนซู
ภาษาอังกฤษขั้นพื้นฐาน A
ภาษาอังกฤษขั้นสูง A
วรรณกรรมตะวันตก A
วรรณกรรมตะวันออก A
วิชาเลือก : ฝรั่งเศส A
จริยศาสตร์ B
เกรดเฉลี่ย 3.89
จุนซูจิ๊ปากตนเองเมื่อเห็นคะแนนที่ออกมา
จริยศาสตร์...สาดสมชื่อ ร่างบางบ่นอุบ เด็กเก่งอย่างจุนซูหวัง A ทุกวิชา แล้วเค้าก็มาพลาด 4.00 ในเทอมแรกซึ่งทำให้เค้าหงุดหงิด ร่างบางยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจก่อนจะกดเวปประจำของตน...บอร์ดนิยายที่สิงอยู่ทุกวัน...
กระทู้ : เจ้าชายขนมหวานกับเจ้าหญิงข้าวแกง by -Xiah-
จุนซูอมยิ้มเมื่อเค้าเห็นจำนวนคนอ่านและจำนวนคอมเมนท์มากมายเกินกว่าที่คาดไว้ นิยายเรื่องใหม่ที่เค้าคิดพลอตได้สดๆร้อนๆ ใช้เวลาแต่งพาร์ทแรกเพียงไม่กี่ชั่วโมงและรีบโพสลงบอร์ดทันที...เพิ่งลงเมื่อคืนแท้ๆ ไม่นึกว่าคนจะอ่านเยอะขนาดนี้...
ร่างบางรีบกดอ่านคอมเมนท์แรกซึ่งเค้าคิดว่าไว้น่าจะเป็น...
...นั่นไง...จริงด้วยแหะ...
^^Micky_Aloha^^ : อ๊ากกกกกกก โฮกกกกกก ฮากกกกก กี๊สสสสสส ท่านเซียกับนิยายเรื่องใหม่ โอ้ยยยยยย ขอลงไปดิ้นในทะเลทีเถอะ ตะแง้วๆ ดิ้นๆ (เอาอวนมาลากมิกขึ้นไปที)
ดีใจกับตัวเองก่อน คนแรก อีกแล้ว กร๊ากๆๆๆๆ (ดีนะที่นั่งอยู่หน้าคอม ไม่งั้นก็คงไม่ได้คนแรก)
เข้าเรื่องดีกว่า
ท่านเซีย~~~ พลอตเรื่องนี้มาแนวกลับด้านกับเรื่องนายชามะนาวกับนายกาแฟเลยอ่ะ พระเอกหวานซะงั้น ส่วนนายเอกก็แอบห้าว เห้ยยยยยยยย ชอบบบบบบเมิกกกกกก มิกขอเต้นระบำบูชานิยายอันใหม่เน้~ (one two three four, Are you ready?uhcome on>>>หันซ้ายหันขวา ตีปีกพึ่บๆ โยกหัวไปทางซ้าย เอี้ยวตัวมาทางขวา กระโดดตีลังกา 2 รอบ ทำท่าปลาหมึกและร้องอ๊ากเสียงโลมา) ท่านเซียคง งง มิกกี้เต้นท่าอะไรของมัน กรั่กๆๆๆ
คิดถึงท่านเซียมากๆ หายไปไหนมา นึกว่าจะตกท่อแบบมิกซะแร้น กร๊ากๆๆๆ (แสบเข่ามากเลย) หายไปนานเลยอ่า คิดถึงๆ อ่านเรื่องนี้แล้ว ร้องอ๊ากดังไปทั้งบ้าน ทะลุออกไป 8 ซอย กระจายไปทั่วโลก หลุดออกนอกอวกาศ เลยไปจนถึงกาแลกซี่
โอ้ยยยยยยยย ดีใจช้างไชโยโห่ฮิ้วๆ ถวายหัวหมูในวันพระ...มาต่อไวๆน้า แบบมิกคิดถึงท่านเซียมากๆ อยากอ่านต่อใจจะขาด อยากได้กำลังใจจากท่านเซีย (งานเยอะมั่กๆเรยอ่า จารย์ค่อดโหด ส่งงานที 10 ชิ้น โฮกกกกก ใครจะไปวาดทันคร้าบบบ ให้มิกไปเดินแฟชั่นโชว์ยังง่ายกว่าอีก กร๊ากกกกกก มีเสื้อเยอะ เต็มตู้ เอาไปใส่บ้างไหม?)
ท่านเซียไฟท์ติ้ง
คิดถึงนะคับ
ปล. นี่มิกแต่งฟิคเพิ่มในกระทู้ของท่านเซียรึเปล่าหว่า? เมนท์ซะยาว กร๊ากกก คนมันชอบอ่ะเน้~
ฮิย่ะฮ่าๆๆๆ เสียงใสหัวเราะร่ากับคอมเมนท์ยืดยาวเป็นวาของนายมิกกี้ อโลฮ่า นายมิกกี้คนนี้ก็คือคนๆเดียวกับนายบ๊องๆบวมๆตาปาร์ค ยูชอนนั่นแหละ...ตาเรียวเหลือบมองนาฬิกาก่อนจะยิ้มอย่างเขินอาย อีกไม่นานตานั่นก็จะมาแล้ว
Flash back
นางฟ้า...ปิดเทอมอ่ะไปเที่ยวไหนเปล่า ยูชอนเอ่ยถามระหว่างเดินอยู่บนระเบียง
ไม่รู้สิ พ่อแม่ฉันไม่เคยพาไปไหนอยู่แล้ว จุนซูเอ่ยตอบ
...หรอ... ใบหน้าคมเชิดขึ้นเล็กน้อยก่อนจะหันมายิ้มกว้าง
งั้น...พรุ่งนี้ไปเที่ยวกะเรามะ? ยูชอนยิ้มกว้างจนตาหยี ใบหน้าหวานขึ้นสีเรื่อเล็กน้อย
...นี่นายยูชอนชวนฉันไปเดทหรอ...
อะ...อื้ม...ก็ได้... ร่างบางพนักหน้าตอบรับก่อนจะก้มต่ำซ่อนความเขิน
Flash come
จุนซูเดินไปยังกระจกเพื่อตรวจดูความน่ารัก เอ้ย ความเรียบร้อยของตนเอง ร่างบางในชุดเสื้อเชิ้ตสีครีมมีโบเส้นเล็กสีน้ำตาลเข้มผูกที่คอเสื้อ กางเกงขาสั้นพอดีตัวสีน้ำตาลเข้มเช่นเดียวกับสีของโบ ซึ่งเค้าจงใจให้มันรัดแถวสะโพกเพื่อให้เน้น เอสไลน์ อันแสนภาคภูมิใจ ดวงหน้าหวานแต่งแต้มด้วยลิปกรอสบางเบา และเสริมด้วยต่างหูยาวรูปไม้กางเขนสีเงิน ร่างบางยิ้มให้ตนเอง
น่ารักแล้วคิม จุนซู เสียงใสกล่าวให้กำลังใจตนเอง ก่อนจะยกน้ำหอมฉีดเบาๆ ให้มีกลิ่นหอมจางๆติดตัว
ติ้งน่อง~
เสียงออดหน้าบ้านดังขึ้น ร่างบางยิ้มกว้างและคว้ากระเป๋าใบเล็กสะพายก่อนจะรีบวิ่งลงไปเปิดประตู
หวัดดีนายยูชอน เสียงใสกล่าวเอ่ยทักร่างสูงที่ยืนส่งยิ้มกว้าง ตาเรียวมองอีกฝ่ายอย่างอึ้งๆ...
ร่างสูงสวมเสื้อยืดแขนยาวสีดำไว้ด้านในถูกถับด้วยเสื้อแขนกุดทำจากขนมิงค์สีชมพู กางเกงขาสั้นเลยเข่าเล็กน้อยสีดำติดขนกระต่ายด้านหลังสีเดียวกับเสื้อขนมิงค์ ผมทองฟูฟ่องถูกประดับด้วยกิ๊บหูกระต่ายอันเล็ก ที่ข้อมือแกร่งข้างขวามีสายรัดขนมิงค์ประดับอยู่ ข้างซ้ายเป็นนาฬิกาหน้าปัดใหญ่สีชมพู รองเท้าผ้าใบลายตารางสีดำสลับกับสีช็อกกิ้งพิงค์เด่นกระแทกตา
...ชุดเดทของนายยูชอนหรอเนี่ย!?...
เรามาช้าอ่ะเปล่า...ตื่นสายอ่า เมื่อคืนนอนดึก โทษทีนะ ร่างสูงกล่าวพลางเกาแก้มตนเอง จุนซูยิ้มให้และส่ายหัวช้าๆ...มั่วแต่อ่านนิยายกับคอมเมนท์เราอยู่ละสิ...
ไม่นี่...มาก่อนเวลาตั้ง 5 นาที จุนซูอมยิ้มเล็กๆ ยูชอนฉีกยิ้มกว้างมากกว่าเดิมก่อนที่จะยื่นมือออกมา
ไปกันๆ วันนี้เราพาไปเที่ยว ร่างสูงขยิบตาให้ทีนึง ร่างบางหัวเราะเบาๆและจับมือหนาไว้แน่น ก่อนที่ทั้งสองจะเดินจูงมือกันจากไป
.
.
.
.
ยูชอน...พาฉันมาที่มหาลัยทำไมอ่ะ จุนซูเอ่ยถาม...ไหนว่าจะพาไปเที่ยวไง...
วันนี้คะแนนออกนี้เน๊อะ...พี่ซินบอกเราว่างั้นนะ เราเลยมาดูคะแนนไง ยูชอนเดินจูงมือร่างบางเลาะลัดไปตามแนวบึงใหญ่ของมหาลัย ก่อนจะเลี้ยวเข้าสู่ถนนตรงไปยังคณะศิลปกรรม
เช็คในอินเตอร์เนตก็ได้นี่ มือเรียวเล็กที่ถูกกอบกุม กำลังโดนเหวี่ยงเบาๆช้าๆ ยูชอนเดินยิ้มไปตลอดทาง
ดูไม่เป็นอ่ะ...มาดูที่คณะแหละ ชัวร์และแม่นยำยิ่งกว่าหมอไตรลักษณ์อีก ฝันธงยังไงก็ไม่ขาด ร่างบางถึงกับหลุดขำแทบท้องแข็ง
ร่างสูงพาร่างบางเดินผ่านซุ้มต้นไม้เลื้อยสวย...ตาเรียวตาเบิกกว้างอย่างชื่นชม เค้าไม่เคยมาเหยียบที่คณะนี้มาก่อน (ครั้งที่แล้ววิ่งมาแต่ไม่ลึกขนาดนี้) สองข้างทางเป็นต้นไม้แผ่กิ่งก้านยาวเชื่อมติดกันจนเป็นซุ้มโค้งบังแสงแดด ลมอ่อนๆพัดเย็นสบายตลอดเวลา ร่างสูงฮัมเพลงเบาๆระหว่างเดินไปด้วย
ประตูรั้วเหล็กสูงใหญ่ตั้งอย่างน่าเกรงขาม อาจด้วยเป็นที่สภาพการใช้งานหลายสิบปีตั้งแต่เริ่มก่อตั้งมหาวิทยาลัยแห่งนี้ มีคราบสนิมติดให้เห็นตามขอบเหล็ก รวมทั้งไม้เลื้อยที่พันอยู่รอบ กำแพงสูงทำจากหินขนาดใหญ่เสริมให้ทางเข้าคณะศิลปกรรมนี้...เอ่อจะบอกว่าไงดี...น่ากลัว...แหวกแนว...ไฮโซ...หรือ...แปลกดี...
ร่างสูงออกแรงผลักประตูรั้วเข้าไป ทันทีที่ย่างก้าว ร่างบางพบว่าถนนเปลี่ยนเป็นทางเดินกระเบื้องหินสีเข้ม สองข้างทางล้วนเป็นรูปปั้นประติมากรรมน้อยใหญ่ ไม่ว่าจะเป็นเทพี หญิงสาวตักน้ำ...ผู้หญิงในชุดโรมันมีปีกกว้างด้านหลัง เหล่าทหารชุดโรมัน แต่ละชิ้นนั้นล้วนเรียกได้ว่า เหมือนจริงมาก เหมือนมากซะจนร่างบางคิดว่าตนเองนั้นถูกจ้องมองอยู่ตลอดเวลา
ลืมไปเลย ยูชอนหยุดเดินพลางหันมองจุนซู
เอ้านี้...ใส่ไว้ ร่างสูงแกะผ้าขนมิงค์ออก และกัดเชือกยาวที่พันรอบข้อมือตนเองส่งให้ร่างบาง
ผูกไว้ที่ข้อมือนะ ยูชอนทำท่าจะผูกเชือกเปื้อนสีเน่าๆให้ แต่จุนซูส่ายหน้าปฏิเสธ
ผูกทำไม ร่างบางเลิกคิ้ว
กันผีไง...ตึกเราผีเยอะ ยูชอนจับมือบางไว้ข้างนึงก่อนจะเริ่มผูกเชือก แต่จุนซูก็ชักกลับ
เอ่อ...ฉะ...ฉันไม่กลัวหรอก จุนซูเอ่ยปด ไม่อยากให้นายบ๊องนี้รู้ว่าเค้ากลัวผีมากแค่ไหน ร่างสูงยักไหล่
เราเตือนแล้วน้า ยูชอนจับมือบางและออกเดินต่อ จุนซูรอบไปรอบๆก็ไม่เห็นมีอะไรผิดปกติ...
...ช่วยด้วย... เสียงแว่วดังขึ้นรอบกายร่างบาง จุนซูรีบหันหลังมอง
นายยูชอน...นายได้ยินอะไรไหม ร่างบางเอ่ยถามเสียงสั่น
หืมส์? เสียงไรหรอ ยูชอนใช้มือป้องหูพลางหันซ้ายแลขวา จุนซูนิ่วหน้าลงแต่ก็ออกเดินต่อ
...รอฉันด้วย... เสียงช้าๆฟังหลอนๆดังขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้จุนซูสะดุ้งตกใจร้องลั่นและกอดร่างสูงไว้แน่น
เหงม้า...บอกแล้วไม่เชื่อ...เอ้า ใส่ไว้ๆ ยูชอนดึงข้อมือมาผูกเชือกสีขาวก่อนจะแนบประทับริมฝีปากบนหลังมือนิ่ม
โอมมะลึกกึกกึ๋ย เฟอร์รารี่ บีเอ็ม เบนส์ มินิคูเปอร์ แลมบูกินี่ มาสด้า ฮอนด้า นิสัน เวสป้า... ร่างสูงพึมพำอะไรสักอย่างคล้ายท่องมนต์
...รถเต่า รถแท็กซี่ รถตุ๊กตุ๊ก รถเมล์ รถทัวร์ รถถัง รถอีแต๋น รถสองแถว รถกระป๋อง...
รสเผ็ด รสหวาน รถเค็ม รสจืด เปรี้ยวซ่าถูกใจ๊ถูกใจ โอมๆๆ จงคุ้มครองนางฟ้าของเราจากผีร้ายด้วยนะเน๊~~ เสียงทุ้มเอ่ยบนเส้นเชือก ก่อนจะเงยหน้ายิ้มกว้าง
เรียบร้อย สบายใจหายห่วงยาง...ไปกันเถอะ ร่างสูงพาร่างบางเดินต่อ ระหว่างเดินก็หันไปยิ้มขยิบตาให้รูปปั้นเทพีอโฟรไดท์...ซึ่งมีรุ่นพี่ปี 2 หลบอยู่ด้านหลังรูปปั้น...
...กร๊ากๆ ภารกิจสำเร็จ ^O^...
...เรื่องเล่าที่สืบทอดต่อกันมาที่ว่า หากไม่ใช่เด็กศิลปกรรมย่างกรายเข้ามาในคณะนี้แล้วละก็...จะต้องเจอ...มวลสารอดีตมนุษย์...
...ล้วนเป็นเรื่องแต่งขึ้นทั้งสิ้น!!!...ความจริงแล้วคณะนี้ปลอดภัยจากผีมากที่สุดและไม่มีเรื่องเล่าผีๆมาก่อนเลยด้วยซ้ำ...แต่ที่เด็กคณะอื่นเห็นๆกันน่ะ...ก็เด็กศิลปกรรมเองนั้นแหละ ไม่ใช่ผีหรอก...เด็กคณะนี้มันบ้าๆบอๆอยู่แล้ว แกล้งคนอื่นไปเรื่อย...ใครเข้ามาก็แกล้งหลอกหมด ยกเว้นเด็กคณะตัวเอง...
ถามว่าแล้วรู้ได้ยังไงว่าคนไหนเด็กศิลปกรรม...ก็ดูที่เชือกที่ข้อมือไง มันคือสัญลักษณ์ของเด็กเฟรชชี่ แต่พออยู่กันไปนานๆก็จำหน้ากันได้เอง...คนไหนไม่คุ้นหน้า...ก็ซวย โดนแกล้ง...กรั่กๆๆๆ...
ขอต้อนรับสู่คณะศิลปกรรมน้า~~ ร่างสูงกล่าวพลางผลักประตูไม้ให้เปิดกว้าง ร่างบางอ้าปากค้างและร้องว้าวออกมาเบาๆ ห้องโถงทรงโดมสูงขนาดใหญ่ สวยราวกับปราสาทยุโรปโบราณ ตรงกลางห้องเป็นบันไดหินอ่อนแยกออกเป็นทางขึ้นสองข้าง พรมแดงทอดยาวเป็นทางสวย พื้นทำจากกระเบื้องสีขาวชั้นดี โคมไฟระย้าทำจากแก้วห้อยอยู่ตรงกลาง ช่างเป็นคณะที่วิจิตรการตาจริงๆ...หรูมาก...เป็นคณะที่สวยที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา...
ยังกะอยู่ในปราสาทแน่ะ จุนซูหลุดเอ่ยเบาๆ ร่างสูงยิ้มกว้างและเดินตรงเข้าไปด้านใน ตรงกลางเป็นบอร์ดขนาดใหญ่ มีเด็กรุ่นพี่รุ่นน้องยืนรุมอยู่จำนวนนึง
Hey~ ว่าไงมิกกี้...นายไม่ต้องดูคะแนนหรอก รู้ๆกันอยู่ว่า A ชายหนุ่มสไตล์เด็กแร็พกล่าวทักร่างสูง
จริงหรอ ไหนๆ ยูชอนเอ่ยอย่างตื่นเต้น ก่อนจะเงยหน้าอ่าน
ปาร์ค ยูชอน
วาดเส้นเบื้องต้น (Drawing) A
ทฤษฏีสี (Color) A
ออกแบบ 2 มิติ (2D) A
จิตรกรรม (Painting) A
วิชาเลือก : ภาพถ่าย (Photo) A
วิชาตัวนอก : ภาษาอังกฤษขั้นสูง A
เกรดเฉลี่ย 4.00
O[]O ใบหน้าหวานอ้าปากค้าง เห้ยยยยย นายนี่มันเด็กเทพเรอะ???
นึกว่าจะพลาดภาษาอังกฤษแล้วอ่า เสียงทุ้มเอ่ยเบาๆ จุนซูเลิกคิ้วอย่างสงสัย
จำข้อสุดท้ายได้ไหม? ที่เค้าให้แสดงความคิดเห็นอ่ะ ยูชอนเกาแก้มเล็กน้อย
เราคิดอะไรไม่ออกอ่า เลยเขียนเป็นเพลงแร๊พไป แล้วมันก็มีคำแสลงเยอะมาก อย่างเช่น F*ck Sh*t B*tch Hold ur D*ck อะไรแบบนี้ ไม่นึกว่าจารย์จะชอบแหะ ร่างสูงยักไหล่ ในขณะที่ร่างบางอ้าปากค้าง...ฉันใช้ภาษาหรูวิจิตรมากเลยนะ!!! กว่าจะได้ A มา!!!
Hey~ everybody~ Im gonna go now, see ya~ ยูชอนเอ่ยกับเพื่อนร่วมคณะก่อนจะบอกร่ำลาตามภาษาเด็กแร็พ...ทุบๆ ทำมือแปลกๆ กอดๆ อะไรกัน...ร่างบางมองอย่างงงๆ
ยูชอนจูงมือร่างเล็กเดินออกจากคณะ และเดินเลาะออกมาจากมหาลัย ระหว่างทางก็เดินคุยไปด้วยพร้อมกับเสียงหัวเราะของคนสองคนสลับกันไป แต่ส่วนมากจะได้ยินเสียงใสของจุนซูซะมากกว่า..ฮิย่ะฮ่าๆๆๆ...ก็มันขำนี่...
นี่ๆ...วันนี้จะพาไปกินข้าวตรงที่ลับกัน ร่างสูงยิ้มกว้างก่อนจะพาร่างบางเดินข้ามถนนใหญ่และเดินลัดออกไปจนถึงสวนสาธารณะ
นายยูชอน...จะพาเราไปไหนอ่ะ จุนซูเริ่มมองซ้ายแลขวากับบรรยากาศรอบตัว พอเดินเข้ามาในสวนสาธารณะ ร่างสูงกลับพาเดินทะลุออกไปด้านหลังซะนี่...ด้านหลังเป็นป่าที่ไม่ค่อยมีคนเข้าออกมานัก ร่างสูงไม่ตอบแต่ยิ้มกรุ่มกริ่มให้...ไอ้รอยยิ้มนั่นทำเอาจุนซูหน้าแดง ใจเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะเลยทีเดียว...ยูชอนหยุดที่ต้นไม้ใหญ่ต้นนึงก่อนจะปีนขึ้นไปด้านบนและยื่นมือมา
ขึ้นมาสินางฟ้า ร่างบางยิ้มและจับมือหนาแน่น ร่างสูงช่วยดึงจุนซูขึ้นมานั่งบนกิ่งไม้
ว้าว...สวยจัง ร่างบางตาเบิกกว้าง...จากมุมนี้ เค้าสามารถเห็นเมืองหลวงได้ทั้งเมืองเลยทีเดียว ด้านหน้าคือเมืองใหญ่ซึ่งมีสีเขียวของสวนสาธารณะเป็นตัวเสริมให้เด่นสวย
นั่งไงมหาลัย ร่างสูงชี้นิ้วไปที่ตึกสูงที่มีบึงใหญ่อยู่ด้านหลัง ร่างบางยิ้มและมองภาพนั้นอย่างเพลิดเพลิน
นี่คือที่ลับเราเองอ่ะ ยูชอนหันหลังก่อนจะคว้าอะไรออกมาจากตะกร้าที่แขวนไว้กับกิ่งไม้ จุนซูเห็นแล้วก็คิดว่านายไม่เต็มคงจะมาทำไว้ก่อนหน้านี้แล้ว ร่างสูงจัดแจงเอากระดานขนาดเล็กเท่า A4 ขึ้นวางบนตักของตน
เราชอบมานั่งวาดรูปที่นี่อ่ะ เย็นดี ร่างสูงยิ้มบางๆพลางมองใบหน้าหวาน และเริ่มลงมือขีดเขียนเป็นลายเส้นบางเบา จุนซูส่งยิ้มให้และรู้ดีว่าร่างสูงกำลังวาดอะไรอยู่ เปลือกตาบางหลับตาลงพลางสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าเต็มปอดก่อนจะค่อยๆผ่อนออกมาช้าๆ ลมเย็นพัดเบาๆให้ชื่นใจ
...สงบดีจัง... ร่างเล็กพิงหัวกลมกับไหล่แกร่งของร่างสูง ยูชอนหันมายิ้มให้ก่อนจะวาดต่อ ร่างบางนั่งมองตาบ๊องวาดรูปอย่างเพลินตา
นายนี่วาดเก่งจัง...ชอบวาดรูปหรอ จุนซูถามพลางมองภาพวาดใบหน้าหวานที่ค่อยๆเป็นรูปเป็นร่างมากขึ้น
อื้อ...มีคนสอนเราที่บ้านสีขาว สนุกดีออก เสียงทุ้มเอ่ยตอบ ร่างสูงโยกหัวซ้ายขวาไปมาเบาๆ เสียงทุ้มฮัมเพลงช้าๆคลอไปด้วย
นี่นายยูชอน...แล้วทำไมถึงชอบวาดรูปฉันละ จุนซูตัดสินใจถามคำถามที่ค้างคา ยูชอนหันมาทำแก้มป่องนคล้ายปลาปักเป้า
งืมมมมม ก็เราชอบนี่นา...เบื่อหรอ...ขอโทษนะ เสียงทุ้มเอ่ยอ่อนๆ แต่คำว่าชอบของร่างสูงทำเอาใบหน้าหวานขึ้นสีได้ไม่ยากเลยทีเดียว
ขอโทษทำไม...รู้ไหมว่าการพูดขอโทษบ่อยๆมันทำให้ดูเหมือนโกหก จุนซูพูดเรื่อยเปื่อยแก้เขิน พูดไปอย่างไม่คิดอะไร ร่างสูงเอาดินสอเคาะกับกระดาษสองสามทีพลางเอียงคอไปมา
หรอ...แต่เราไม่เคยเป็นโกลเบอร์ 6 นี่... ยูชอนยักไหล่ก่อนจะก้มหน้าก้มตาวาดรูปต่อ ร่างบางอึ้งเล็กน้อยแต่ก็ส่ายหน้ายอมรับกับคำพูดที่แสนจริงใจ
นายนี่...บ้าจริงๆ... จุนซูเอ่ยเบาๆอย่างสบายใจ...เค้าไม่ได้รู้สึกอบอุ่นและสบายใจแบบนี้มานานมากแล้ว เพียงแค่นั่งข้างนายยูชอนคนนี้ แม้ไม่ได้พูดคุยอะไรมากนัก เพียงแค่สื่อสารกันด้วยลมหายใจแผ่วเบา กับการนั่งมองอีกฝ่ายวาดรูป
...เพียงแค่นั้น ร่างบางรู้สึกอุ่นไปทั้งใจและอยากอยู่แบบนี้ไปนานๆ...
หิวเปล่า...นี่ก็ใกล้เที่ยงแล้วเนอะ ร่างสูงพลิกข้อมือดูนาฬิกาสีชมพู ร่างบางพยักหน้าช้าๆ
รอสัก 10 นาทีได้เปล่า เราโทร.หาปะป๊าแปป ยูชอนคว้ามือถือเครื่องสวยราคาแพงสีเจ็บๆ...เจ็บมากจริงๆ...สีเหลืองไฮไลท์สะท้อนแสง...แถมยังมีพวงกุญแจรูปโลมาติดปีกห้อยอยู่...เหมือนปลาบินเลยแหะ...
ฮันโย๋ ปะป๊า นี่มิกน้า ร่างสูงเอ่ยทักพ่อด้วยเสียงทุ้มแบบปัญญาอ่อน
ปะป๊าค้าบ มิกหิวอ่า อยากกินวงกลมสามเหลี่ยม จุนซูขมวดคิ้วด้วยความงงๆ...อะไรคือวงกลม สามเหลี่ยม?...
อื้อ ใส่เหนียวๆเยอะๆนะ ไม่เอาเขียวๆ ยิ่งร่างสูงพูด ใบหน้าหวานก็ยิ่งงงหนัก...อะไรเหนียวๆสีเขียวๆ?...
เอาวงๆด้วยนะ แท่งๆ ด้วย ใส่ขาวๆด้วยนะ จุนซูแอบมองหน้าร่างสูงด้วยความสงสัยทวีคูณ...อะไรวงๆ แท่งๆ ขาวๆ!?...
เอาน้ำมาด้วยนะ ไม่เอาขาวขุ่น เบื่อแล้ว ร่างบางตาโตจนแถบจะหลุด...เห้ย!!! น้ำอะไรขาวขุ่น!!!???...
มิกอยู่ที่ลับ ป๊าจำได้เปล่า? ร่างสูงยิ้มกว้างจนตาหยีพลางโยกหัวไปมา
อื้อๆ Thats right~ hurry, hurry so hungry now ร่างสูงปิดมือถือพร้อมหันมายิ้มกว้างให้ร่างบาง
รอแปปนะ เดี๋ยวปะป๊าก็ส่งข้าวมาให้ละ ร่างสูงจัดแจงเขยิบตัวก่อนจะเอาหัวทองวางลงบนตักนุ่ม
เดี๋ยวก็ตกลงไปหรอกนายยูชอน พูดเตือนไปซะงั้น ร่างบางกลับใช้มือเรียวลูบผมทองเล่นอย่างเคยพร้อมยิ้มกว้าง
ระหว่างรอปะป๊าโยนๆหมุนๆ เรามาเล่นเกมส์กันดีก่า ร่างสูงกระเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง ยาขาวห้อยกลางอากาศ
เกมส์อะไร? จุนซูเอียงคอมองตาแป๊วอย่างสงสัย
Tag ร่างสูงยักคิ้วขึ้นลงพลางทำปากจู๋
เห? ร่างบางอุทานเบาๆ...อะไรแทคๆนะ?...
ก็...เราจามีหัวข้อ แล้วถ้าจับได้ก็ต้องเล่าให้ฟัง ร่างสูงหันไปหยิบกระดาษและฉีกเป็นชิ้นเล็กๆ ยูชอนก้มลงเขียนอะไรขยุกขยิกและให้มือข้างซ้ายป้องไว้ไม่ให้ร่างบางแอบมอง ร่างสูงใส่กระดาษชั้นเล็กลงในตระกร้าและเขย่าๆให้เข้ากัน
นางฟ้าก่อน ร่างสูงยื่นตระกร้าให้พลางส่งยิ้มกว้าง มือเรียวควานอยู่สองสามครั้งก่อนจะตัดสินใจเลือกหยิบมา 1 แผ่น จุนซูคลี่อ่านอย่างตื่นเต้น
อืม...สัตว์ที่ชอบ ร่างบางอ่านข้อความในนั้น ก่อนจะเงยหน้านึกคิด
อืมมม...โลมาละมั้ง ฮิย่ะฮ่าๆๆ จุนซูหัวเราะร่า ก่อนจะอมยิ้ม
ชอบเพราะ ถ้าฉันไม่ได้จับฉลากรูปโลมา คงไม่ได้ทำงานคู่กับนาย จุนซูส่งยิ้มกว้างให้ร่างสูง พอๆกับยูชอนที่ยิ้มแก้มปริหน้าบานไปถึงไหนต่อไหน
เราก็ชอบโลมาเหมือนกัน เพราะ นางฟ้าเสียงแหลมเหมือนโลมาเลยอ่า กร๊ากกกกกก ร่างสูงนั่งขำพลางโยกหัวไปมา จุนซูเม้มปากงอนๆก่อนจะตีไหล่แกร่งไปที
ตาเราละ มือหนาเขย่าๆตระกร้าก่อนจะเลือกหยิบขึ้นมา 1 แผ่น
ชีวิตในอดีต เสียงทุ้มกล่าวเบาๆ ร่างบางสบตาและตั้งใจฟัง...นั่นแหละ สิ่งที่เค้าอยากรู้ละ...
อืมมมมม เราจำได้แต่บ้านสีขาว มีเพื่อนเยอะแยะ มีกระดาษให้วาด มีกำแพงให้เล่น เราเล่นเกมส์หลายอย่างกับหมอพอตตี้ แล้วบางทีเราก็ต้องไปนั่งในห้องสีขาวๆ เราไม่ค่อยชอบเท่าไรอ่ะ ไปทีไรเจ็บแขนทุกทีเลย งึ่ยๆ ร่างสูงเบ้ปากน้อยๆ ตาคมเงยมองท้องฟ้าด้านบน
อ้อ!!! บางทีก็ต้องนอนในหลอดด้วยนะ นานมากเลยอ่ะ ห้ามขยับด้วย เราเลยหลับไปเลย กรั่กๆๆๆ ร่างสูงหัวเราะยาว แต่ไอ้ที่เล่ามาน่ะ...จุนซูไม่เข้าใจสักนิด...
แล้วนางฟ้าอ่ะ ก่อนหน้านี้เป็นไงมั่ง ยูชอนหันมาถาม
ฉันก็เหมือนคนอื่นๆนั่นละ...ไปเรียน กินข้าว แล้วก็นอน...ฉันไม่ค่อยไปเที่ยวที่ไหนมากนักหรอก พ่อแม่ฉันไม่ค่อยว่าง ฉันอยู่บ้านคนเดียวก็บ่อย ร่างบางยิ้มบางๆ เค้ารู้สึกเดียวดายเวลานึกถึงตนเองนั่งอยู่ในบ้านคนเดียว แต่แล้ว...ความร้อนจากมือหนาก็ดึงให้ร่างเล็กกลับมามีสติอีกครั้ง...ร่างสูงใช้มือกุมมือเล็กไว้ข้างนึง
ไม่มีคนพาไปเที่ยว ให้เราพาไปไหม อยากไปที่ไหนอ่ะ เราจะพาไปทุกที่เลย เสียงทุ้มเอ่ยพร้อมกับใบหน้าคมที่คลี่ยิ้มกว้าง น้ำตาใสคลอดวงตาเรียว...คำพูดที่ออกมาจากใจของผู้ชายตรงหน้านี้...ทำให้เค้าซึ้งได้เสมอ...
ไม่ต้องหรอก...อยู่กับนาย ฉันก็ไม่เหงาแล้วละ หัวกลมพิงไหล่แกร่ง ริมฝีปากบางเผยยิ้มน้อยๆอย่างพอใจที่ได้ทำเช่นนี้ แขนแกร่งข้างนึงโอบเอวบางไว้หลวมๆ
วันหลังไปทรายขาวๆน้ำใสๆมะ...ไปนั่งดูลูกไฟยักษ์ค่อยๆจมน้ำกัน ยูชอนเอ่ยพลางเอาหัวตนเองพิงหัวกลมของร่างบาง
อะไรนะ? ร่างบางเลิกคิ้ว...อะไรคือ ลูกไฟยักษ์???... ร่างสูงหันหยิบกระดานวาดภาพ กระดาษและดินสอ
นี่ไง แบบนี้ๆ เส้นร่างดินสอค่อยๆปรากฏขึ้นทีละน้อย ร่างบางร้องอ๋อทันทีที่ร่างสูงวาดภาพเสร็จ
...อ๋อออออ...ทะเล...กับพระอาทิตย์ตกดินนี่เอง...
อิอิ ไปสิ ฉันชอบทะเล จุนซูขำเบาๆกับคำอธิบายแปลกๆของอีกฝ่าย ยูชอนตีขาสลับไปมา
อ่ะจับๆ ร่างสูงยื่นตระกร้าให้ร่างบางอีกครั้ง
สิ่งที่ชอบ เสียงใสเอ่ยเบาๆ ใบหน้าหวานเชิดขึ้นเล็กน้อยพลางเม้มปากอย่างใช้ความคิด
ไม่รู้สินะ...ไม่ได้ชอบอะไรเป็นพิเศษ จุนซูตอบไปตามความรู้สึก...ชอบนี่ หมายถึงชอบอะไรละ?...มันกว้างมากเลยนะ...
เหยอ...แต่เราชอบนางฟ้าละ ดวงตาคมตวัดจ้องใบหน้าหวาน แววตาสีน้ำตาลอบอุ่นจ้องลึกลงไปในดวงตาเรียวอย่างสื่อความหมาย...แก้มใสขึ้นสีระเรื่ออย่างห้ามไม่ได้...
...อย่ามองแบบนั้นได้ไหม...ฉันเห็นแล้ว...
...ใจสั่นทุกที...
จริงๆนะ เราไม่ได้เฝ้าประตูเบอร์ 6 เราชอบเวลานางฟ้าเกาหัวให้เรา เราชอบเวลานอนบนตักนิ่มๆนุ่มๆยุ่นๆของนางฟ้า เราชอบเวลานางฟ้ายิ้ม เราชอบเวลานางฟ้าหัวเราะ และจะชอบมากที่สุดเวลาที่เราได้อยู่กับนางฟ้าแบบนี้ ร่างสูงเอื้อมมือหนาแตะที่แก้มใส นิ้วเรียวคลอเคลียลูบเบาๆ
แล้วนางฟ้าอ่ะ...ชอบเราไหม?
...ฉ่า...ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงไปจนถึงใบหู...จุนซูก้มหน้าแก้มเขินพลางเสหันไปอีกทาง ไม่รู้จะทำตัวอย่างไรกับอาการเขินอายเช่นนี้...ยูชอนอ่ะ ถามอะไรก็ไม่รู้...
อืม...ชอบ...ชอบให้นายอยู่ข้างๆ เสียงใสเอ่ยอย่างแผ่วเบา พร้อมกับแก้มใสสีแดงเป็นมะเขือเทศสุก ร่างสูงยิ้มกว้างจนตาหยีก่อนจะเอนตัวนอนบนตักเล็กอีกครั้ง ร่างบางยิ้มพลางลูบผมทองเล่นอย่างเพลินมือ พร้อมกับเสียงทุ้มเอ่ยร้องบทเพลงให้ลอยไปในอากาศ
When you need someone... (เมื่อใดที่คุณต้องการใครสักคน)
You just turn around... (เลียวหลังมามองสิ...)
And I, will be there... (และคุณจะเห็นผมอยู่ตรงนั้น)
When you're feeling low... (เมื่อใดที่คุณรู้สึกท้อแท้)
Baby let me know ...(บอกให้ผมรู้)
And I, will be there ...(และผมจะไปอยู่ตรงนั้น)
...Be with you...อยู่ข้างๆคุณ...
.
.
.
.
ร่างสูงยังคงนอนบนตักเล็กของจุนซูพลางเล่าเรื่องราวแปลกๆให้ฟัง ร่างบางยิ้มและลูบผมทองเล่นขณะฟังไปด้วย มีการแลกบทสนทนา แลกเปลี่ยนเรื่องราวและรอยยิ้มให้กันอยู่ตลอด
คุณยูชอนคับ...ผมมาส่งข้าวคับ เสียงเด็กหนุ่มคนนึงตะโกนดังจากด้านล่าง ร่างสูงกระเด้งตัวก่อนจะค่อยๆหย่อนตระกร้าหวายให้เป็นถาดใส่อาหาร
Thanks a lot Tony~ ฝากบอกปะป๊านะว่าอาจกลับเย็นหน่อย ร่างสูงตะโกนลงไป ก่อนจะจัดแจงหาที่วางกล่องสีเหลี่ยมรูปร่างคุ้นตา...
...ไอ้ที่เรียกว่า วงกลมสามเหลี่ยม...
...ที่แท้...
...มันก็คือ พิซซ่า!!!...
หอมจังเลย~ หอมไปถึงกรุงเทพเลย ยูชอนดึงพิซซ่าขึ้นมาชิ้นนึงใส่จานและส่งให้จุนซู ร่างบางเอ่ยขอบคุณและรับมาถือไว้
โอโย๋โย่...ปะป๊าใส่เขียวๆมาอ่า ร่างสูงใช้นิ้วเขี่ยพริกหยวกให้ออกไป
เอ่อ...เอามาให้ฉันก็ได้ ฉันกิน เสียงใสเอ่ยพร้อมมือเรียวเอาพริกหยวกมาใส่จานตนเอง ใจดวงน้อยๆก็คิดไปด้วย...เขียวๆ คือ พริกหยวก...
นางฟ้ากินวงๆกับแท่งๆจิ อร่อยนะ มือหนายื่นถุงกระดาษใส่โอเนียนริงและเฟรนท์ฟรายให้
...วงๆ = หอมทอด...แท่งๆ = เฟรนท์ฟราย...
...โอ้ยตาย ขอกุมขมับ...
...นี่เรากำลังเรียน ศัทพ์วันละคำกับนายยูชอน ใช่ไหมเนี่ย...
งืมมมมมม ร่างสูงกัดพิซซ่าคำโตค้างไว้และยืดชีสให้เป็นเส้นยาวยืด...ร่างบางกินไปก็ขำไป...ฮิย่ะฮ่าๆๆๆ ตลกชะมัดเลย...
โอ๊ะโอ๋...นางฟ้า...เหนียวๆติดหน้าอ่ะ ยูชอนเอ่ยพลางโน้มใบหน้าคมเข้ามาใกล้และ...
...แผลบ...
ลิ้นร้อนเลียชีสที่ติดมุมปากบาง จุนซูตาเบิกกว้างด้วยความตกใจพร้อมกับแก้มใสขึ้นสีแดงไปจนถึงใบหู ใบหน้าหวานก้มต่ำซ่อนความเขินอายจากสายตาคมที่จ้องอยู่ในนาทีนี้
หวานจังแฮะ...ไม่ยักรู้ว่าเวลาเหนียวๆอยู่ตรงปากนางฟ้าแล้วจะหวานอ่ะ ลองได้มะ นิ้วเรียวยาวของร่างสูงป้ายชีสบนพิซซ่าก่อนจะแปะไว้ที่มุมริมฝีปากบางตรงตำแหน่งเดิม
ทำอะไรน่ะ...นะ...นาย...อ๊ะ จุนซูยังไม่ทำจะกล่าวจบ เรียวลิ้นร้อนก็เลียปากบางสีเชอรี่เข้าเต็มๆ
อื้อ... จุนซูหลับตาแน่นเมื่อร่างสูงยังคงไล้เลียและเริ่มขยับจากมุมปากบางมาที่ริมฝีปากสีเชอรี่เต็มๆ ลิ้นร้อนค่อยๆไล้อย่างแผ่วเบาก่อนจะเริ่มดูดดุนปากบางช้าๆ
อื้อ...อื้ม มือเรียวข้างนึงเกาะบ่าแกร่งไว้แน่น ร่างบางรู้สึกเหมือนถูกพรากอากาศจากไป ใจดวงน้อยเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ แก้มใสแดงซ่าน ตาเรียวปิดแน่นพร้อมกับคิ้วขมวดเข้าหากัน
แฮ่ก แฮ่ก ร่างบางหอบหายใจตัวอ่อนพิงอกแกร่งทันทีที่ร่างสูงละปากอิ่มออกมา นิ้วแกร่งเช็ดขอบปากอิ่มของตนเบาๆ
จริงด้วย...ปากนางฟ้าหวานเหมือนเชอรี่เลย ร่างสูงยิ้มกว้าง ใบหน้าหวานช้อนตามองอีกฝ่ายเชิงประท้วงปนความเขินนิดๆ
...จูบออกจะบ่อย รุนแรงกว่านี้ก็โดนมาเยอะ...
...แต่ทำไมกับตานี่...เราถึงอ่อนระทวยถึงขนาดนี้นะ...
...โอ้ยตายละ...เราเคลิ้บจูบของนายไม่เต็มเต็ง...
นางฟ้าเป็นไรเปล่าอ่ะ ยูชอนเกลี่ยปลอยผมที่ปรกแก้มใสให้กลับไปทัดหู ดวงหน้าหวานส่ายเบาๆ
เปล่าสักหน่อย เสียงใสเอ่ยอุบอิบ ก่อนจะรู้สึกถึงความอบอุ่นรอบเอวบางของตน
กินต่อๆ เอ้านี้น้ำ มือหนาส่งขวดน้ำเปล่าให้ร่างบาง แต่แขนแกร่งอีกข้างน่ะ...เกาะเอวเล็กไม่ปล่อยเลย...
.
.
.
.
ขอบใจนะนายยูชอน...วันนี้ฉันสนุกมากเลย จุนซูเอ่ยยิ้มๆ หลังจากที่กินพิซซ่าหมดแล้ว เค้าและนายบ๊องก็นั่งคุยกันบนต้นไม้จนถึงเย็น และยูชอนก็มาส่งร่างบางถึงหน้าบ้าน
อื้อ เราก็สนุกเหมือนกัน วันหลังไปเที่ยวกันอีกนะ ร่างสูงฉีกยิ้มแก้มปริ ร่างบางโบกมือบ๊ายบายและหมุนตัวจะเข้าบ้าน แต่แล้วก็ถูกแรงให้พลิกหันกลับมา...และ...
อ๊ะ... ตาเรียวเบิกกว้างเมื่อร่างสูงทาบปากอิ่มลงบนริมฝีปากบาง ตาเรียวค่อยๆปิดแน่นพร้อมกับมือเล็กที่บีบไหล่แกร่งไว้เพื่อเป็นหลักยึด เรียวลิ้นอุ่นดูดดุนจนปากบางสีเชอรี่แดงกว่าเดิม ยูชอนละปากอิ่มออกมาช้าๆและจบด้วยการเลียมุมปากบางเบาๆทีนึง
แล้วเจอกันนะ ร่างสูงยิ้มและค่อยๆเดินถอยหลังโบกมือลา ก่อนจะหมุนตัวและเดินจนลับตาไป จุนซูยืนอึ้งอยู่หน้าบ้านอยู่นานทีเดียวกว่าจะดึงสติกลับมา
...นี่คือ วิธีบอกลาของนายยูชอนหรอเนี่ย!?...
...โอ้ย เขินจังเลย...ร่างบางก้มหน้างุดๆซ่อนแก้มใสที่แดงขึ้นเรื่อยๆอย่างคุมไม่อยู่ และไขกุญแจเข้าบ้านไปในที่สุด
...วันหยุดนี้...
...คุณไปเที่ยวที่ไหนกันอ่ะ?...
...เราไปที่ๆมีแต่เรากับนางฟ้ารู้กันอยู่แค่สองคนล่ะ...
...ไม่ได้ไปเดินตากที่เย็นๆเหมือนคนอื่น แต่ก็สนุกและมีความสุขที่สุดเลย...
...อยากไปเที่ยวกะนางฟ้ารึเปล่า?...
...งืมมมม คงไม่ได้อ่ะ นางฟ้าบอกว่า อยากให้เราอยู่ข้างๆ ไม่ใช่คนอื่นนี่เนอะ...
...อดไปละกันน้า~...
...วันหยุดนี้...
...คุณไปเที่ยวกับใคร?...
...ผมไปกับนายยูชอน...ตาบ๊องๆบวมๆ สติไม่เต็มเต็ง...
...ถึงเค้าจะเป็นคนที่แปลกมากๆ แต่ผมก็รู้สึกสงบและอุ่นใจมากเวลาอยู่กับเค้า...
...แล้วพวกคุณ...
...อยากไปเที่ยวกับนายไม่เต็มไหม?...
...อย่าดีกว่า...ผมหวงยังไงไม่รู้สิ...
.
.
.
.
นี่นายยูชอน...
หืมส์?
อยู่กับนายแล้วฉันมีความสุขที่สุดเลย
อิอิ งั้นเราจะอยู่ข้างๆนางฟ้าเอง
อืม...ตลอดเลยนะ
อื้อ...ตลอดเลยล่ะ
END
